XLIII.

go te zelꝰ deſeruit ⁊ amor. Nec eris amore dignus: qui indignus caſtigatione cenſeris. Uides quia tūc magis iraſcitur deus: cuꝫ nō iraſcitur. Miſereamur impio(inquit) ⁊ non diſcet facere iuſticiā. Miſericordiā hanc ego nolo. Suꝑ omnē iraꝫmiſeratio iſta: ſepiens mihi vias iuſticieSatius ꝓfecto mihi iuxta prophete conſilium. apprehēdere diſciplinā: ne quādoiraſcatur dominꝰ: ⁊ pereā deia iuſta. volo iraſcaris mihi pater miſliaꝝ. ſedilla ira qua corrigis deuua extrudis deuia. Illud tua nobisna anīaduerſio parit. hͦ formiit diſſimulatio. Nō enim cū neſcū ſentiote iratum: tūc maxime qpiciumetenim cū iratus fuerꝭ: miſerdie recordaberis. Deus (inquits fuiſteis: ⁊ vlciſcens in omēs adinueriōes eorum. Moyſen loquit̉ ⁊Samuelē: quos modo p̄miſerat. ⁊ſcvocatꝓpiciationē: ꝙ eorū deiercit exceſſibus. Inūc tu ergo atohanc tibi excludito in eternū: defenm: eſaccuſando correctionē. Aſtud eſtmalū dicere bonū: ⁊ bonū maluꝫ? An nōex hac odioſa impudētia pullulabit moximpenitētia: mater deſperationis? Queꝫenim peniteat ſuꝑ bono quod putat? Ueillis inquit. Ue illud eternū eſt. Aliud eſtquemqꝫ tēptari a propria concupiſcentiaabſtractū ⁊ illectū. ⁊ aliud ſponte appetere malum tanqͣꝫ bonū. ad mortē quaſi advitam male ſecurū properare. Pro huiuſmodi dico: Mallē aliquando tacuiſſe etdiſſimulaſſe quod agi perperā deprehēdiqͣꝫ ad tantā rep̄hendiſſe pernicieꝫ. Dicasforſan mihi ꝙ bonum meū ad me reuertatur. ⁊ quia liberaui animā meā. ⁊ munduſſum a ſanguine homīs cui annunciaui ⁊locutus ſum: vt auerteret̉ a via ſua mala ⁊viueret. Sed ⁊ ſi innumera talia addas.me tamē minime iſta cōſolabūtur: mortēfilij intuentē. Quaſi vero meam illa reprehenſione liberatiōem queſierim: ⁊ nō magis illius. Que enī mater: etiā ſi oēm quāpotuit curā ⁊ diligētiaꝫ egrotanti filio adhibuiſſe ſe ſciat: ſi demū fruſtratam ſe vid̓rit. ⁊ om̄es labores ſuos eſſe penitus inefficaces. illo nihilominꝰ moriēte: ꝓptereavnqͣꝫ a fletibus temperauit? Et illa qͥdeꝫhocpro morte temꝑali: quanto magꝭ me

pro morte eterna mei filij manet vtiqꝫ ploratus ⁊ vllulatꝰ multus. etiā ſi nihil mihiconſcius ſum: quo minꝰ annunciauerimilli? Uides etiā a quantis ē regione maliſ S⁊ ſe ⁊ nos liberat: qui correptus: manſuete reſpōdet. verecūde acquieſcit. modeſteobtemperat. humiliter confitetur? Huicego anime in om̄ibus me ꝓfitear debitorem. Huic me miniſtrū ⁊ ſeruuꝫ tanqͣꝫ digniſſime dn̄i mei ſponſe: ⁊ que reuera dicere poſſit. Cum eſſet rex in accubitu ſuonardus mea dedit odorē ſuum. Bonꝰ humilitatidor qui de hac valle ploratioaſcendens: ꝑfuſis circumquaqꝫ viciibꝰ: ipſum quoqꝫ regiū accubigrata ſuauitate reſpergat. Eſt nardꝰlilis herba. quā ⁊ calide ferunt eē nature hi qui herbarum vires curioſiꝰ explorarunt. ⁊ ideo per hāc videor mihi nō inconuenienter hoc loco virtutē humilitatis accipere. ſed que ſancti amoris vaporibus flagret. Quod ꝓpterea ſane dico. qͦniam eſt humilitas quam nobis veritasparit. ⁊ non habet calorē. ⁊ eſt humilitasquam charitas format ⁊ inflāmat. Atqꝫhec quidē in affectu: illa in cognitione cōſiſtit. Etenim tu ſi temetip̄m intus ad lumen veritatis ⁊ ſine diſſimulatione inſpicias ⁊ ſine palpatione dijudices: non dubito quin humilieris ⁊ tu: in oculis tuisfactus vilior tibi ex hac vera cognitōe tuiqͣꝫuis necdum fortaſſe id eſſe patiaris inoculis aliorum. Eris igit̉ humilis. ſꝫ deopere interim veritatis. ⁊ minime adhucde amoris infuſione. Nam ſi veritatꝭ ip̄ius que te tibi veraciter atqꝫ ſalubriter demōſtrauit: ſic̄ ſplēdore illuminatꝰ: ita affectus amore fuiſſes: voluiſſes ꝓculdubio.qd̓ in te ē. eandē de te oēs tenere ſnīaꝫ quāip̄am apd̓ te veritatē hr̄e cognoſcis. Sane. qd̓ in te ē: dixerim. qm̄ plerūqꝫ nō expedit innoteſcere oībꝰ oīa q̄ nos ſcimꝰ de nōbis: atqꝫ ip̄a ꝟitatꝭ charitate ⁊ charitatisꝟitate vetamur palā fieri velle qd̓ noceatagnoſcēti. Alioqͥn ſi pͥuato amore tui tēt̓detines parit̓ ītra te iudiciū ꝟitatꝭ īcluſū:cui dubiū ē minꝰ te ꝟitatē diligere cui ꝓpͥum p̄fers vl̓ ꝯmodū vel honorē. Uidesigit̉ nō eſſe idip̄m: hoīeꝫ de ſeip̄o nō altuꝫiā ſaꝑe ꝟitatꝭ luīe redargutū. ⁊ hūilibꝰ ſpōte ꝯſentire mūere caritatꝭ adiutuꝫ. Illd̓ eīneceſſitatis eſt hoc voluntatiſ. Semetip