¶ Sermo

intucor. Nec mirum. Precedētis noctisvigilie (longiſſime quippe fuerunt) excuſant eos. Uerū illis quid dicā: qui et tūcdormierunt. ⁊ modo nihilominꝰ dormiunt? Sed nō pergo nūc vlterius exagitare: verecundiā eoꝝ ſufficit tetigiſſe. Putoꝙ melius deinceps vigilabūt: noſtre obſeruationis cauteriū verituri. In hac ſpegerimus eis hac vice morē. ⁊ quod continuandū ratio exigebat: eorū charitate. pēdente licet diſputatione partimur: facientes finē vbi nō erat finis. Ipſi vero ſuperſibi facta indulgentia nobiſcuꝫ glorificētſponſum eccl̓ie Ieſum chriſtū dominuꝫnoſtrū. qui eſt ſuꝑ om̄ia deus benedictꝰ īſecula Amen.. Sermo. xxxvijVIto nō habeMmus nūc opus hortari ad viVgilandū: cū abſqꝫ dubio ſermoille ſuggillatoriꝰ vigilet. vtpote adhuc recens qͥ heri a nobis charitatiue ꝓlatꝰ: bene aliquoſ exꝑgefecit. Ergo tenetꝭ memoria. ꝙ teneā aſſenſum. veſtrū neminē abſqꝫ ſui cognitione ſaluari. de qua nimiruꝫmater ſalutis humilitas oritur: et timordn̄i. qui ⁊ ip̄e ſicut initiū ſapiētie. ita ē ⁊ ſalutis. Nemo dico abſqꝫ illa cognitiōe ſaluatur. qui tamē etatē habeat ac facultateꝫcognoſcēdi. Quod ꝓpter paruuloſ loqͦr ⁊ꝓpter fatuos quoꝝ alia ratio eſt. Quid ſiignoras deū? Poterit ne ſpes eſſe ſalutiscum dei ignorātia? Ne hoc quideꝫ. Necenī potes aut amare quē neſcias. aut habere quē nō amaueris. Noueris ꝓinde tevt deū timeas. noueris ip̄m. vt eque ip̄mdiligas. In altero initiaris ad ſapiētiamin altero ⁊ ꝯſummaris. quia initiū ſapiētie timor dn̄i eſt. ⁊ plenitudo legis eſt charitas. Tam gͦ vtraqꝫ ignorantia cauendaeſt tibi qͣꝫ ſine timore ⁊ amore dei ſalꝰ eſſenō poteſt. Cetera indifferētia ſunt. nec ſalutem ſi ſciant̉. nec damnatiōem ſi neſciātur habētia. Nō tamen dico cōtemnēdaꝫaut negligendā ſcientiā litterarū. q̄ ornatanima ⁊ erudit eā. ⁊ facit vt poſſit etiā alios erudire. Sed duo illa oportet ⁊ expedit vt p̄cedant in qͥbꝰ ſummā ſalutis conſtitui ſuꝑior ratio declarauit. Et vide ſi n̄intuebatur ⁊ ſi nō docebat hūc ordineꝫ qͥdicebat. Semīate vobis ad iuſticiā. me-

tite ſpem vite. ⁊ tūc demū illuminate vobis (ait) lumen ſcientie. Ultimā poſuit ſcientiaꝫ tanqͣꝫ picturā: que ſtatū habere nequeat ſuper inane. ⁊ ideo illa duo premiſit⁊ ſubiecit illi tanqͣꝫ ſi ſolidū aliquid picture ſubſterneret. Securꝰ iam intendā ſciētie. ſi vite prius ꝑ beneficium: ſpei ſecuritateꝫ accepero. Tū ergo ſeminaſti tibi adiuſticiā. ſi ex vera noticia tui euigilaſti timere deū: temetip̄m humiliaſti. fudiſti lachrymas. elemoſynas ꝓfudiſti. ceterꝭqꝫ tepietatis actionibꝰ mancipaſti. ieiunijs etvigilijs afflixiſti corpus: ſi pectus tunſionibus. celos clamoribꝰ fatigaſti. hoc ſiqͥdem ſeminare eſt ad iuſticiā. Semīa ſūtbona opera. bona ſtudia. ſemina lacrimeſunt. Ibant (inquit) ⁊ flebant mittentes ſemina ſua. Sed quid? Semꝑ flebūt? Abſit. Sed veniēt cum exultatiōe portātesmanipulos ſuos. Merito cū exultationecū reportant manipulos glorie. At iſtud(inquis) in reſurrectione. ī nouiſſimo die⁊ eſt nimis longa expectatio. Noli aīmofrangi. noli deficere a puſillanimitate ſpiritus. habes interim de primicijs ſpiritꝰ.quod ad p̄ſens in exultatione metas. Seminate (ait) vobis iuſticiā. metite ſpem vite. Non te modo mittit ad diē nouiſſimūquando res iā erit in re. ⁊ non in ſpe. ſꝫ dep̄ſenti loquitur. Prorſus magna leticia ⁊exultatio multa nimis cum vita venerit:Sed nūquid tante leticie ſpes erit ſine le Pticia? Spe gaudētes ait apoſtolꝰ. Et dauid non letaturū. ſed letatū ſe dixit ꝙ ī domum dn̄i ſe ſperaret iturū. Nondū vitaꝫtenebat. ſed ſpem profecto vite meſſueratatqꝫ in ſemetipſo experiebat̉ veritatē ſcripture ꝑhibentis. quia nō modo remuneratio. ſed ipſa quoqꝫ expectatio iuſtorumleticia. Hanc parit in animo illius qui ſibi ad iuſticiā ſeminauit. p̄ſumpta indulgentia delictorū. ſi tamen ip̄am indulgentiam efficacia atteſtat̉ accepte gratie ad viuendum ſanctius deinceps. Omnis invobis qui hec ſentit ītra ſe actitari. ſcit qͥdloquitur ſpiritus. cuius vox atqꝫ operatio minime int̓ ſe unqͣꝫ diſſentiunt. Propterea ergo intelligit que dicuntur. quoniam que foris audit. intus ſentit. Namqui in nobis loquitur. operatur in nobisvnꝰ atqꝫ idē ſpūs diuidens ſingulis ꝓut