II
eo ꝙ ad ſingulos ꝓfectus veſtros iuxtaaſcēſiōes quas quiſqꝫ in corde ſuo diſpoſuit ſingula ſint cātica depromēda ad laudem ⁊ gloriā ꝓmouentis. Quonā modoimpleat̉ aliter ille verſiculꝰ nō video. voxexultationis ⁊ ſalutis in tabernacul̓ iuſtorum. aut certe apoſtoli illa pulcerrima ſaluberrimaqꝫ exhortatio: in pſalmis hymnis ⁊ canticis ſpiritalibꝰ cantātes ⁊ pſallentes in cordibꝰ veſtris dn̄o. Sed ē canticum qd̓ ex ſui ſingulari dignitate ⁊ ſuauitate cūctis merito que memorauimus⁊ ſi qua ſunt alia antecellit. ⁊ iure hoc appellauerim Canticū canticoꝝ. qꝛ ceteroꝝomniū ip̄m eſt fructus. Iſtiuſmodi canticuꝫ ſola vnctio docet: ſola addiſcit experientia. Experti recognoſcāt. inexperti īardeſcāt deſiderio nō tam cognoſcēdi qͣꝫexperiēdi. Nō eſt enim ſtrepitꝰ oris: ſꝫ iubilus cordis nō ſonus labioꝝ ſed motuſgaudioꝝ: voluntatū nō vocū cōſonātia.Nō audit̉ foris. nec enī in publico perſonat. ſola que cantat audit. ⁊ cui cantatur.id eſt ſponſus ⁊ ſpōſa. Eſt quippe nuptiale carmē exprimēs caſtos iocūdoſqꝫ cōplexus animoꝝ. moꝝ cōcordiā affectuūqꝫ conſentaneā ad alterutrū charitatem.Ceteꝝ nō eſt illud cantare ſeu audire anime puerilis ⁊ neophite adhuc ⁊ recenterꝯuerſe de ſeculo. ſed ꝓuecte iam ⁊ eruditemētis que ſuis nimiꝝ ꝓfectibus deo promouēte intantū iam creuerit: quatenꝰ adperfectā etatē ⁊ ad nubiles qd̓am modo ꝑuenerit annos. annos dico meritoꝝ nontemporum: facta nuptijs celeſtis ſponſi idonea. qualis deniqꝫ ſuo loco pleniusdeſcribet̉. Sed p̄terijt hora: qua nos exire vrget ad opera manuū ⁊ pauꝑtas ⁊ inſtitutio regularis. Cras in noīne dn̄i qd̓ceperamꝰ ꝓſequemur de oſculo. qꝛ de titulo hodiernꝰ ſermo nō expediuit.Sermo. ij.Adorem deſiderij patrū ſuſpirantiū chriſtiin carne p̄ſentiā frequētiſſimecogitans cōpungor ⁊ ꝯfundor in memetipſo. Et nūc vix contineo lachrymas itapudet tēporis torporiſqꝫ miſerabiliū temporū hoꝝ. Cui nāqꝫ noſtꝝ tantū ingeratgaudiū gratie huiꝰ exhibitio quantū veteribꝰ ſanctis accenderat deſideriū ꝓmiſ-
ſio; Ecce enim qͣꝫmulti in hac eiꝰ que ꝓxime celebranda eſt natiuitate gaudebūt:ſed vtinā de natiuitate: non de vanitate.Illoꝝ ergo deſideriū flagrans ⁊ pie expectatōis affectū ſpirat mihi vox iſta Oſculetur me oſculo oris ſui. Senſerat nimiꝝin ſpiritu quiſquis tūc ſpiritualis eſſe poterat quāta foret gratia diffuſa in labijs illis. ꝓpterea loquens in deſiderio anime:aiebat Oſculet̉ me oſculo oris ſui. nimiꝝom̄imodis cupiēs tāte ſuauitatis participio non fraudari. Dicebat enim perfectus quiſqꝫ. Quo mihi ora hec ſemiuerbia ꝓphetaꝝ? ip̄e potius ſpecioſus formapre filijs hominū. ip̄e me oſculetur oſculo oris ſui. Nō audio iā Moyſen: impeditioris ſiquidē lingue factꝰ eſt mihi. Iſaie labia immūda ſunt. Hieremias neſcitloqui. quia puer eſt. ⁊ ꝓphete omnes elingues ſunt. Ip̄e ip̄e quē loquunt̉ ipſe loqͣtur: ipſe me oſculet̉ oſculo oris ſui. Non īeis iam aut ꝑ eos loquatur mihi. quoniātenebroſa aqua ī nubibꝰ aeris. ſed ip̄e meoſculetur oſculo oris ſui cuiꝰ gratioſa preſentia ⁊ admirande fluenta doctrine fiātin me fons aque ſaliētis in vitā eternam.Quē vnxit pater oleo leticie p̄ cōſortibusſuis. nūqͥd nō ex ip̄o mihi vberior infunditur gratia ſi tamē dignetur me oſcularioſculo oris ſui? Cuiꝰ vtiqꝫ ſermo viuꝰ etefficax oſculū mihi eſt. nō quidē ꝯiunctiolabioꝝ que interdū pacē mentit̉ animoꝝſed plane infuſio gaudioꝝ: reuelatio ſecretoꝝ: mira quedā ⁊ qd̓am modo indiſcreta ꝯiunctio ſuꝑni luminis ⁊ illumīate mētis. Adherēs quippe deo vnꝰ ſpiritꝰ eſt.Merito ꝓinde viſiones ⁊ ſomnia nō recipio. figuras ⁊ enigmata nolo. ipſas qͦꝫ angelicas faſtidio ſpecies. Quippe ⁊ ipſoslōge ſuꝑat Ih̓s meꝰ ſpecie ſua ⁊ pulcritudine ſua. Nō ergo aliū ſiue angelum ſiuehoīem ſꝫ ip̄m peto oſculari me oſculo orꝭſui. Nec ſane p̄ſumo me oſculatum iri abore ipſiꝰ. eſt enī hoc aſſumpti hoīs vnicefelicitatis ⁊ p̄rogatiue ſingularis. ſed humiliꝰ ab oſculo oris ſui peto me oſculari.qd̓ cōmune vtiqꝫ ē multoꝝ qͥ dicere pn̄t.⁊ nos om̄es de plenitudine eiꝰ accepimꝰ.¶ Intēdite. Sit os oſculās v̓bum aſſumens. oſculatū caro que aſſumit̉. oſculuꝫvero qd̓ pariter ab oſculāte ⁊ oſculato cōficitur ꝑſona ip̄a ex vtroqꝫ compacta mea 2