¶ Diceſimi. vixvii¶ Capitulum

nitētia ꝑ contͣriū ad malū: quod ꝯmiſit ẜmRay. vt ſuꝑbo oꝑa humilitatis. auaro oꝑaelemoſine. guloſo ieiunium: quia ꝯtraria ꝯͣrijs curātur. de peni. diſ. ij. c. j. quod intelligeſi crederet illū poſſe vel velle facere: hoc ē eīad bn̄ eſſe imponere iſta magiſꝙͣ alia. ¶ Itēſi eſt negligēs ad audiēdū verbū dei. ẜm Iopt̄ ei iniūge̓ ꝙ audiat certū nūeꝝ p̄dicatōnū¶ Debꝫ etiā cauere ne det talē pn̄iam ꝑ quāfiat alteri p̄iudicium: puta ſi ſeruo iniungit̉longa ꝑegrinatio vl̓ ieiuniū ꝓlixum: dominus eius inde reciꝑet detrimētum de ſeruitioſuo. ſi imponeret vxori vt daret multas elemoſinas de bonis viri ſi parafernalia nō hꝫ.¶ Item ꝓ pct̄o occulto nō eſt manifeſta penitētia iniūgenda .ſ. talis vnde poſſet aliquapeccati commiſſi ſuſpitio oriri. ¶ Item notaẜm Io. an. ſuꝑ clemen. Dudum. de ſepul. ſuꝑverbo audire. ꝙ pͥus debet ſacerdos iniūgerepn̄iam ꝙͣ facere abſolutionem a peccatis: qd̓ꝓbat ex ip̄o tex. clemē: que prius agit de peītentia iniungēda et poſtea de abſolutiōe: tūetiam ex ratiōe ꝓbat: quia cum abſolutō ſitcomplementum et forma ī penitentia: priusdebꝫ eſſe ſatiſfactio: que eſt vt pars materialis penitentie ſaltem ī actuali ꝓpoſito: vt exp̄ſſa fatiſfactiōe que debꝫ imponi ꝑ ſacerdotem: eam penitens acceptet ſicut ꝯfeſſus ē etdoluit: et inde ſequitur abſolutio. Sed contͣriū dicitur extra. de cenſi. c. fi. Ubi diciturꝙ archiepiſcopi poſſunt in viſitatōne abſoluere et penitentias imponere. ergo hoc de neceſſitate non procedit. Ande apud multos eſtꝯſuetudo. ꝙ prius abſoluat̉ et poſtea penitētia iniūgitur: quomodocūqꝫ fiat vel ante vepoſt ſufficit: p̄ſupponit em̄ confeſſor illum habere ꝓpoſitum faciendi quod ſibi iniūget: cūipſum peniteat. ¶ Item ẜm Iohan̄. ſi penitentem abſoluis: cuius cōfeſſionem audiſti:abſoluas etiaꝫ eum a penitentijs oblitis iniunctis ab alijs ſacerdotibꝰ: etſi aliquaꝝ peītentiaꝝ iniūctarum memor ſit quas non impleuerit: ſi iudicaueris expediēs commuteseas: niſi ſit ī caſu a quo non poſſes abſoluere. De permutatōne penitentie habes ſupͣ ti.xiiij. c. fi. vbi multa de ſatiſfactione ¶ Cautūeſt etiā declarare ſibi vl̓ permittere. ꝙ ſi aliqͣdie vel ex negligentia vl̓ obliuione obmitteret penitentiam iniunctam: puta ieiuniū velorationes et huiuſmōi. quod poſſit ſupplerealia die. Item ẜm Pe. de palu. Conſulenduꝫeſt diuitibus ⁊ nobilibus. ꝙ querāt participationem bonorum: que fiūt in religionibꝰ:vbi et ſūt plures penalitates ꝙͣ alubi: et magis accepte deo: ⁊ ꝙ in penitentiaꝫ imponat̉eis non ſolum que facient ꝑ ſeip̄os: ſed ⁊ q̄ ꝑalios vel ab alijs procurabunt et omīa quorum ſpāliter ſunt ꝑticipes.¶ De cōfitente autē quiᵐ. §. ij.

lvIIPAInūnon confitet̉ aliquod mortale quod nouit d̓eo confeſſor: ex eo quia nō reputat illud peccatum. Dicit Goff. in quodlibꝫ. ix. ꝙ ſi ē certum illud eſſe mortale: tūc quicunqꝫ confeſſor debet ei facere ꝯſcientiam de eo: cum confeſſor ordinetur ad vtilitatem eius: ſed vtilitas eius eſt. ꝙ ſciat ſtatum ſuū: nec debet eūabſoluere: ſed reputare eum indiſpoſituꝫ adrecipiendum abſolutionem: dū manet in tali ſtatu. Sed ſi dubium ſit: vtꝝ ſit peccatummortale et opiniōes ſunt inter mgr̄os: ſicutvtꝝ ſit licitum emere redditus ad vitaꝫ. Tūcaut ꝯfeſſor eſt ordinarius eiꝰ: ita ꝙ tenet̉ audire confeſſionem eius: et tūc ſi ſit illius opinionis. ꝙ illud non ſit peccatū: debet eū abſoluere ſimpliciter. Si at̄ credit ꝙ ſit peccatum: debet ei ꝯſcientiam facere. ꝙ confitensdiligēter ſe informet de illo facto: vtꝝ ſit pecatum. Sed dato. ꝙ ille nō vellet cognoſcereillud eſſe peccatū: nihilominus exquo eſt ordinarius: tenetur eum abſoluere: nec reputare eum inhabileꝫ ad abſolutionē. quia ex ratione ⁊ non ꝓteruia hec opinio eſt. Ordinarius auteꝫ in abſoluēdo debꝫ ſequi cōmūe iudicium eccleſie nō ſuum. Si auteꝫ ſit confeſſor delegatus qui in nullo tenetur ꝯfitenti:niſi velit: ſi credit illum eē mortale: nō debeteum abſoluere. quia ex mera voluntate depēdet vt abſoluat vel dimittat. debet em̄ ſequiīabſoluendo ꝓprium iudicium: ⁊ peccaret abſoluendo. hec Goff.¶ De forma ⁊ modis abſolutionis: et de canonibꝰ penitētialibꝰ. ¶ Ca. Uiceſimūprimū.E abſolutione tandeꝫ.Nota ẜm Ray. ſacerdos dicit̉ ſoluere vel ligare tribꝰ modis. Unomodo ꝑ oſtēſionem .i. oſtendendoſolutum vel ligatum. Ligatū dico cuꝫ .ſ. nonabſoluit. licet em̄ peccator ꝑ ꝯtritionem ſit adeo abſolutus adhuc tn̄ in facie eccleſie manet ligatus: et ſic intelligit̉ illud. c. de penit.di. j. ꝙͣtumlibet. Alio mō ligat ſacerdos: dādo pn̄iam ad quā obligat peccatorē ⁊ ſoluit:dū de penitētia ſibi debita dimittit: vel ad ſacramēta admittit. de pe. di. j. multiplex. Tercio mō ꝑ excōicationeꝫ ⁊ˡ abſolutōem ab ea.xj. q. iij. nemo. ¶ Fit tn̄ ẜm Pet. abſolutio apct̄is realiter ꝑ miniſteriū ſacerdotis: nō qͥdem pͥncipaliter et autoritatiue: quia hoc eſtꝓprium dei. de pe. di. j. verbū. Nec tn̄ ſolū oſtēſiue: quia ⁊ hoc faciebāt ſacͣmēta veteris teſtam̄ti. Et nō ſolū dep̄catiue: qꝛ ſic magis abſolueret bonus laicꝰ ꝙͣ malus clericꝰ. Nec ſolū ꝑ ꝯtritionē ꝯfitentis: qꝛ tūc nūꝙͣ qͥs ibi afficeret̉ de attrito ꝯtritus. Sed operatur inſtrumētaliter abſolutō ꝑ remiſſiōꝫ diſponēdo ad gr̄aꝫ. Et ſic (niſi ponat̉ obſtaculū) fa-