¶ Capi. xij.C. xiij. xiiij. .xv.

quod eſt ꝯtra hoc quod dicit hic Io. d̓ ligna.Et intelligit̉ iſta reſeruatō caſuū ep̄alium deactibꝰ exterioribꝰ. et cuꝫ effectu. non de actibꝰinterioribꝰ. Siqͥs em̄ deſiderauit vel etiā queſiuit occidere alium. iſtud homicidiū cordis n̄eſt de reſeruatis ep̄is. Dicit etiam Pe. de pal̓.ꝙ inceſtus qui ꝯmittitur a pueris. qui nō habent vſum ratōnis: non reſeruat̉ ep̄is. qꝛ necꝑ hoc tollit̉ virginitas. nec cauſat̉ affinitas.De eo qui aliquem abſoluit a caſu a quoFabſoluere non poteſt. ¶ Capitulū .xij.T nota ꝙ quicūqꝫ abſoluit aliquem ab aliquo peccatoin caſu in quo non poteſt. ſiue qͥareſeruatus eſt ep̄o. ſiue quia nullam habet pt̄atem. vel aucͣtoritatē: ꝙͣuis grauiter peccet. p̄cipue qn̄ abſoluit ſcienter. veletiam ex ignorantia iuris craſſa. non tn̄ cenſuram aliquā. ſeu excoīcatōem ex hoc incurrit. ſiue ſit clericus ſecularis. ſi ue religioſus.dictus abſoluēs ẜm Fran. zamb. et zenze. Sꝫtenet̉ illū quem ſic abſoluit auiſare de erroreſuo. ſi ꝯgnoſcit. vel p̄t īuenire. Ille tn̄ quo addeum excuſat̉: dū hoc ignorat. Et quod dictūeſt ꝙ ꝯfeſſor debet illuꝫ auiſare quē abſoluit.cū non poſſet: intelligit̉ qn̄ fieri p̄t ſine ſcandalo notabili. Unde in ꝯcilio Baſilien̄. quidāmultū periti habita ſuꝑ hoc collatōe dixer̄t.ꝙ talis cōfeſſor petat aucͣtem a ſuꝑiori ſuperhoc caſu a quo non potuit abſoluere. et tamēabſoluit: qua habita vocet illum quē abſoluerat cum non poſſet. et per aliquem modū coopertum interroget de aliquibꝰ: que ſibi ꝯfeſſus eſt quaſi melius volens informari. ac ſi n̄plene intellexiſſet. et ſi qua alia ꝯmiſit crimina poſtea. et ſic abſoluat ab omnibꝰ iterum.et tūc et prius alias auditis. vel ſi magnumſcandalū ex hoc timeret̉. quia predictus modus ſeruari non poſſet: abſoluat abſentem. ſiab vltima cōfeſſione adhuc creditur perſeuerare in gracia. Aut (vt alijs placet) cū ex hoctimeretur notabile ſcandalum euenire: ꝯmittat ſummo ſacerdoti .ſ. xp̄o. preſertim quādomultitudo eſt ſic neglecta. vel multum diſtāta loco. vbi eſt ꝯfeſſor. ¶ Religioſus at̄ ſi abſolueret aliqua ſententia excoīcatōnis. ſuſpēſiōis. vel interdicti in iure poſita: incurreretexcoīcatōnem. a qua non poſſet abſolui citraſedem apoſtolicam. extra de priui. Religioſi.in cle. Secus ſi abſolueret a ſententia hominis. qꝛ tunc nō incurreret ẜm Pau. ꝙͣuis grauiter peccaret. Sed clerici ſeculares abſoluēdo a ſententijs iuris: ꝙͣuis et ip̄i malefaciant.non tn̄ cenſuram incurrūt.¶ An in generali ꝯceſſione ꝯtineaturſpecialis. ¶ Capitulum .xiij.

Ota etiā ꝙ vt dicit Iohan. an. extra de offi. vica. ſuꝑ. c.Tua nobis. in glo. Si ep̄us deditIbicariū generalem. et in mandatoexp̄ſſit aliquid de illis: qd̓ requirit ſpāle mandatuꝫ ſecuta generali clauſula. Et om̄ia aliaque per nos poſſumus etiā ſi mādatū exigātſpāle ẜm Hoſti. ſatis videt̉. ꝙ talis etiā ſpecialia poſſit inſtar procuratoris. Secus ſi aliquid de ſpūalibꝰ non fuiſſet exp̄ſſum. hec ibi.Qd̓ videt̉ intelligendū ꝙͣtum ē de virtute verboꝝ. et in foro ꝯtentōſo. Nā in foro ꝯſciētie ſialicui ꝯſtaret de intentione ꝯferētis aucͣtem.ꝙ hoc intenderit etiā ſi nō exp̄ſſiſſet aliquodſpāle in generali ꝯceſſione: intelligerent̉ ſpecialia. xxij. q. v. Humane. Et hoc idem dici p̄td̓ aucͣte data ab ep̄o ꝯfeſſoribꝰ. qꝛ .ſ. dicēdo. dovobis aucͣtem meam in ꝯfeſſionibꝰ. nō intelligitur ꝑ hoc ꝯceſſiſſe caſus ſuos. niſi alicui cōſtaret̉. ꝙ per hec verba generalia intendit caſus ſuos ꝯcedere. Sꝫ dicendo. ꝯcedo iſtum. etillum. et om̄es alios meos caſus. tūc intelligitur totum dediſſe.Quid poſſint penitentiarij curie romane. ¶ Capitulum.xiiij.T nota ꝙ penitentiarijminores in curia pn̄t abſolue̓ vndecunqꝫ veniētes ab om̄ibꝰ caſibꝰpct̄oꝝ. ⁊ ſententijs ep̄is reẜuatis.hn̄t em̄ aucͣtem quaſi ep̄alem in foro penitentie. et maiorē quo ad quoſdā caſus excoīcatōnum et diſpenſatōnum. Sūmus aūt penitentiarius adhuc hꝫ maiorē in pluribꝰ alijs caſibus excoīcatōnum et diſpenſatōnum.¶ Quid fiendum quando ꝯfeſſor non intelligit penitentem. ¶ Capitulū .xv.Otā vero ꝙ cum cōfeſſor non intelligit cōfitentem. autex imperitia lingue. aut ex dormiAtōne. aut ex diſtractione mētis adalia applicate. vel ſimili cauſa ẜm Io. neapo.in qd̓libet. ꝙ cū ſacr̄alis abſolutō p̄exigat cōfeſſionē. Confeſſio v̓o importat reuelatōneꝫ.que non p̄t eſſe ſine relatōne vniꝰ .ſ. ꝯfitentis.et p̄ceptōne alterius .ſ. ꝯfeſſoris. qꝛ alteꝝ iſtorum deficit in prefacto caſu. credo de illo peccato nō eſſe factā ꝯfeſſioneꝫ. et ꝑ ꝯſequens nōimpendi abſolutōnem. hec ille. Et ẜm hoc tenetur dicere illi ꝙ iteret confeſſionem. Si tn̄non facit ꝯfeſſus qui de hoc non ꝑpendit: abſolutus eſt coram deo. nec tenet̉ iterare quouſqꝫ neſcit illum non ꝑcepiſſe. ſeu intellexiſſepeccata ſua. Et hec vera ſunt de peccatis grauioribꝰ .i. mortalibꝰ. que ſunt de neceſſitate cōfitenda. non de venialibus. ad que quis de neceſſitate nō tenetur. Et vbi talia modica ra-