¶ Capitulum¶ Septimum
inquiſitio ꝙͣ inquiſitus interrogetur. inqͥſitio eſt nulla. vt in dicto. c. qͣliter. Sed hoc deꝯſuetudine nō ſeruatur: ſꝫ ꝯͣrium. Iteꝫ ſi iudex inquirat ex offitō. nō tenetur ſe inſcribe̓ſed caritatiuā denūciatōeꝫ facere. ¶ Itē ī inquiſitōe inqͥrens facit ꝯcluſionem ꝑ hec verba. Suꝑ quibꝰ omībꝰ et ſingulis dependētibꝰet ꝯnexis ab eiſdeꝫ: et ꝓrſus extraneis. dictꝰiudex inqͥrit. vt ſupͣ dictū eſt. Et eſt valde vtile hāc ꝯcluſionē facere. qꝛ ꝑ hanc ꝯcluſioneꝫiudex intētat certā legē ī puniēdo. et hoc notat Bar. Iteꝫ cum iudex inquirit de homicidio cōtͣ Ticiū fuiſſe culpabilem de furto veladulterio: de illis .ſ. furto et adulterio ꝯdemnari non pt̄. quia reſpectu furti vel adulterijnullus eſt ꝯfirmatus locꝰ. nullūqꝫ tp̄s deductum. gͦ ⁊cͣ. Quod veꝝ eſt: niſi de crimīe ꝯſtaret ꝑ ꝓpͥam confeſſionē: quia tūc licet illd̓ crimen nō in inquiſitōe deductum rōne ꝯfeſſionis pt̄ ſequi ꝯdemnatio. extͣ de cōfeſ. c. ij. lib.vj. Et ratio eſt. qꝛ tūc nulle ſūt, ꝑtes iudicis īꝯfeſſum niſi ī cōdemnādo. ¶ Que aūt ꝓbatōnes requirāt̉. ut ex inquiſitōe poſſit ſequi cōdemnatio. dic ꝙ qn̄ inquirit̉ cotͣ laicū de crimine requirūt̉ ꝓbationes aꝑte et neceſſarioꝯcludentes. vt ī. l. ſciant. C. de ꝓba. Si v̓o ꝯtͣreligioſos inquirit̉ de crimīe. requirūt̉ ꝓbatiōes magis exacte. vt extͣ de ſimo. c. licꝫ. Etꝯtra religioſū ip̄m ꝓbatōes diuerſimode recruntur. Nā aūt aliquid inquirit̉ ꝯͣ religioſūad correctōem ẜm regulam et tūc ẜm eandeꝫde plano fiēda eſt. nō ſeruata forma dicti. c.qͣliter. vt notat̉ de appella. c. rep̄hēſibil̓. Autinquiritur vt ab admīſtratōne remoueat̉. ettūc qn̄ agitur de pͥore vel abbate curā habente autoritate dioceſani inſtituto. eſt quo adquedaꝫ ſeruāda forma dicti. c. qͣliter. licꝫ nōquo ad oīa quia nō vocabitur modo p̄dicto:vt ſe poſſit defendere. vt de accu. c. ad petitōnem. Et remoueri pt̄ a p̄dicta admīſtratōneleuius et ex leuioribꝰ cauſis ꝙͣ clerici ſeculares. Et ī hoc ſpectāda eſt ꝯſuetudo ſpālis locoꝝ religioſoꝝ. vt ī. c. quia nos. de appel. Qn̄vero agit̉ de priore ſimplici: vel alio officiali. tūc tl̓is īſtituit̉ ⁊ deſtituit̉ ad abbatis arbitriū. vt not at Inno. ī dct̄o. c. qͣlit̓. d̓ accu.Quando autē et qūoᵐ. §. iiij.ſit ꝓcedendum. Nota ꝙ cum ſubditus aliqͥsvel etiam p̄latus offendit: ſi per clamorem ⁊famaꝫ ad aures ſuꝑioris ꝑuenerit. nō quideꝫortam a maliuolis: ſed ꝓuidis et honeſtis. etnō ſolum ſemel ſed ſepe: debet veritatem diligentius ꝑſcrutari. vt puniat ſi oportꝫ nec exhoc ſequitur. ꝙ idem ſint accuſator ⁊ iudex:ſed fama eſt loco accuſatoris. extͣ de ſimo. c.lꝫ heli. ¶ Et ꝓ maiori huius declaratōe dicitRicar. ī. iiij. di. xix. ꝙ fama mala qn̄ꝫ ē a certo motore: qn̄qꝫ ab incerto. de ꝯſecͣ. diſ. iiij. ſā-
ctum. Qn̄ habꝫ ortū ab incerto motore: ſi adaures p̄lati deuenerit ꝑ clamoſaꝫ inſinuatōnem. et ex ea ſcādalū ī ppl̓o generet̉: debet ꝓcedere ad inqͥſitōeꝫ ꝙͣuis nullus ſit: qui ſe offerat ad accuſādū: factū vel famā. Sciendūtn̄. ꝙ malā famam non faciūt dicta paucoꝝtalem. vt ꝓpter illaꝫ p̄latus debeat ꝓcede̓ adinquiſitionē. extͣ de accu. c. inquiſitionis. inglo. vbi dicit̉. dicta paucorū non infamant.fama em̄ debet eē ꝑ villaꝫ ſiue ꝑ ꝑrochiā. adhoc vt fiat inquiſitio. ij. q. j. deus oīpotēs. Etcū ꝓcedit ad inquirēdū: inqͥri nō debꝫ de qͥbꝰinfamia nō ꝓceſſit. Si aūt ht̄ ortum a certomotore vel certis motoribꝰ. tūc ſi illi nō ſuntinimici ſed ꝓuidi ⁊ honeſti debet p̄latꝰ ꝓcede̓ad inquiſitōeꝫ. Si aūt ſūt inimici ⁊ maliuoli: tūc aut ꝯſtat ita eſſe nō certitudine: ſed ꝑp̄ſumptōes nō violentas: et tūc etiaꝫ p̄latusad inquiſitionē ꝓcedere debet. Si autē ꝯſtateſſe tales ꝑ legitimas ꝓbatōnes. vel eoꝝ confeſſionem vel violentas p̄ſumptōnes et infamatus. al̓ fue̓it boni nomīs: ⁊ ꝑſona notabilis. nō credo ꝙ p̄latus ꝓcedere debeat ad inſitioneꝫ. extͣ de pur. ca. c. cū ī iuuētute. Quidam tn̄ dicūt. ꝙ vndecūqꝫ orta fue̓it mala fama ꝓcedēdum eſt ad inqͥſitōꝫ. ⁊ infamato canonica purgatio indicēda ē ſalteꝫ ꝓpter ſcādalū. extͣ de accu. c. qͣliter et qn̄. Sed hoc credo intelligendum: qn̄ illi a qͥbus infamia ortum habuit nō probātur eſſe inimici vl̓ maliuoli. hec Ricar. ī qͣrto. diſ. xix. q. iij. art. iij.in corꝑe arti. ¶ Differt aūt inquiſitio quamfacit iudex alio ꝓcurante ſiue ꝓmouēte. ⁊ eaquam ip̄e facit ex officio ſuo ad clamorē fame ī hoc. ꝙ vbi fiat alio ꝓcurāte: nō eſt cogēdus aduerſarius iurare: ne ꝓpter hoc promotor inquiſitionis poſſit inſtrui: ſed ip̄e tenet̉probare ſuam intentionem. al̓ puniretur ſuſpēſione. vel aliter donec ſe purgauerit ꝙ nōanimo calumniandi crimīa impoſuit. extͣ decalum. c. cum dilectus. Iteꝫ publicatis atteſtatōnibꝰ nō recipiētur alij teſtes. quia timeretur de ſubordinatōe. Sed vbi iudex inquirit ex officio. tūc is cōtra quem inquirit̉ eſtcogendus iurare. ꝙ reſpondeat veritateꝫ adinterrogata. Et hoc dico ſiue inquiratur ꝯtͣpͥuatam ꝑſonam ſiue contra conuentū. Itēpublicatis atteſtationibꝰ pot̄ denuo ab alijsteſtibus inquirere veritatem. ij. q. v. habꝫ. etc. mēnaꝫ. Forma aūt iuramenti teſtiū ī cauſa inqͥſitōnis eſt hec. Si eſt ꝯtra ꝑſonā ⁊ crimen determinatū. Iurat teſtis. ꝙ ſuꝑ crimendicet plenā veritateꝫ. extͣ de ſimo. c. licet heli.Si vero eſt inquiſitio ſuꝑ ſtatu eccleſie iuratdicere: que ſcit vl̓ credit de eccl̓ia reformanda: vel ꝙ reſpōdeat veritatē ad interrogataextͣ de accu. cū dilectus. Et ī talibꝰ iuramentis nō debꝫ iurare de occultis. Nā ſecretorumſolus deus eſt iudex et cognitor. diſtin. xxxij.