Druckschrift 
3 (1478)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Capitulum Septimi

altero ꝯcedit̉. diſ. xxv. c. qͣlis. Si vero cōpromittatur ī laicū de rebꝰ ſpūalibꝰ tenet arbitrium. vt. Sed ſi ꝯpromittat̉ in clericuꝫet laicū ſine autoritate qͥdeꝫ ſuꝑioris: etiā ſic valet. Sꝫ interueniēte autoritate ep̄i.pt̄ in laicū tm̄ cōpromitti: ſed ſolū autoritate pape. diſ. xxxij. p̄ter hoc. §. verū. et. ij. q. v.mennam. Unbe dico laicus nullo modo derebus ſpūalibꝰ iudicare pōt: nec pͥncipaliternec incidenter Bern̄. Iteꝫ ſoluit̉ ꝯpromiſſuꝫ mortem alterius cōpromittētis. extͣ. eo. exꝑte. et etiaꝫ mortē alterius arbitrorū. extͣ.de offi. deleg. c. vno delegatoꝝ. Et hoc veꝝ niſi fiat mētio ī compromiſſo. trāſeat ad heredes vtriuſqꝫ ꝑtis ꝯpromittētis. Secus ī iudicijs. qꝛ illa trāſeunt ad heredes: etſi de ip̄is fiat mentio Bern̄. Iteꝫ ab vno de pluribus arbitris vel iudicibꝰ alijs pn̄tibꝰ etiaꝫmandātibꝰ. ſcripta ſnīa recitat̉: eodeꝫ eſt.ac ſi ab omībꝰ eſſet recitata. Oportꝫ aūt vt recitās vtat̉ verbis ſingularis nūeri: ſꝫ pluralis dicēdo. Nos tales arbitri vel iudicesnunciamꝰ ⁊cͣ. niſi ī arbitris ſuꝑ electōe: debet fieri ab vno vice oīm. extͣ de ſen. et re. iudi. c. ab vno. li. vj. Itē nota ẜm Bern̄. extͣde offi. ordi. in glo. ī. c. ab eccleſiaꝝ. quilibet p̄latus collegiate eccl̓ie licet ſubſit ep̄oeſt iudex ordinarius: et ht̄ iuriſditōeꝫ cognoſcendi et excōicandi. vt in iſto. c. Et ille p̄latꝰhoc facere pt̄: habet talem iuriſditōꝫ: eſtelectꝰ a collegio ſeu vniuerſitate. extͣ de elec.c. j. Et ideꝫ intelligo ſi p̄ficiatur collegio velvniuerſitati ab eo qui habꝫ ad mīſtrationeꝫ iuriſditōe. puta ep̄o Bern̄. De triplici modo ꝓcedendi in iudicio:et pͥmo de ꝓcedēdi inqͥſitōꝫ. Ca. vij.Ecrimine autē ꝯtͣ aliquem ꝓcedit̉ tribꝰ modis principaliter ī iudicijs. videlicꝫ accuſatōeꝫ. denūciationem. et inquiſitōem. Et adaccuſatōeꝫ requirit̉ inſcriptio. Denūciatōeꝫdebet p̄cedere caritatiua monitio. Inquiſitōnem debet p̄cedere clamoſa inſinuatō. extͣ deaccuſa. c. ſuꝑ his. et. c. qualiter et qn̄. Poteſtet addi quartus modus. crimen .ſ. obijcit̉in modū exceptōis. eo. ti. c. inquiſitōis. De inquiſitione vitioꝝᵐ. §. j.facienda ſic ait Inno. iij. in cōcilio generali.extͣ de accu. c. qualiter et qn̄. debeat p̄latꝰcedere ad inqͥrēdū punienduꝫ ſubditoꝝ exceſſus. ex autoritatibꝰ noui veteris teſtamēti colligit̉ euidenter: ex quibꝰ poſtea ꝓceſſer̄tcanoīce ſāctiones. Legit̉ em̄ ī euāgelio Lu.xvj. c. villicꝰ ille diffamatꝰ erat apd̓ dn̄mſuū: qͣi diſſipaſſet bōa ip̄iꝰ. audiuit ab eo. qͦdhoc audio de te: Redde rōꝫ villicatōis tue.

em̄ poteris āpliꝰ villicare. Et ī Gen̄. xviij.c. dn̄s ait. Deſcendā videbo: vtꝝ clamorem veīt ad me: oꝑe ꝯpleuerint. Ex quibꝰ autoritatibꝰ maīfeſte ꝓbat̉. ſolū cum ſubditus: verūetiaꝫ p̄latus excedit: ſi clamorem famā ad aures ſuꝑioris ꝑuenerit.quidē a maliuolis maledicis: ſed a ꝓuidis.nec ſemel tm̄: ſꝫ ſepe. qd̓ clamor innuit. et diſfamatio manifeſtat. debꝫ corā eccl̓ie ſenioribus veritatē diligentiꝰ ꝑſcrutari. vt ſi rei popoſcerit qͣlitas. canonica diſtrictio culpā feriat delinquētis. tn̄ ideꝫ ſit actor et iudex:ſed qͣi denūciante fama vel deferēte clamoreoffitij ſui debitū exequat̉. licꝫ aūt hoc ſit obſeruādū in ſubditis. diligentius tn̄ obſeruādum eſt in p̄latis: qͣi ſignū poſiti ſūt ad ſagittā. qꝛ non pn̄t oībꝰ ꝯplacere. ex offitioſuo teneant̉ ſoluꝫ arguere: ſed etiā increpare. qn̄qꝫ etiā interdum ſuſpēdere. nōnunq̄vero ligare. frequēter odiū ml̓toꝝ incurrūt.et inſidias patiūt̉. Et ſct̄i pr̄es ꝓuide ſtatuerūt. vt accuſatio p̄latoꝝ facile admittatur: ne ꝯcuſſis colūnis corruat edificium.niſi diligens adhibeatur cautela quā nonſolū falſe: ſꝫ etiaꝫ maligne crimīatōni ianuap̄cludatur. Ueꝝ ita voluerūt ꝓuidere p̄latis:ne crimīarent̉ iniuſte. vt tn̄ cauerēt: ne deſīquerēt inſolenter ꝯͣ morbum vtrūqꝫ ꝯgruammedicinā īueniētes. Nota ẜm Ange. de peruſio. inquiſitōnū alia generalis alia ſpāl̓.Et generalis diuidit̉ ī qͣtuor ſpēs. Prima eſtgeneralis ad delicta ad ꝑſonas. vt cump̄ſes inquirit. ſi ſint hoīes facinoroſi pena digni: de hac loquit̉ lex ꝯgruit. ff. de offi. p̄ſi.ad. l. iuli. repe. Quedam vero eſt inqͥſitio generalis ad ꝑſonas: ſed ſpālis ad delicta.vt cum p̄ſes inquirit contra illos qui Titiūocciderūt. Et de hac loqͥt̉ lex mandatis. ff. deꝯdi. ob tur. cauſā. Quedam eſt generalis quoad delicta. ſed ſpecialis quo ad perſonas. vt inquirit̉ viſitatorem eccl̓ie contra perſonas exiſtētes ī eccl̓ia ad inueſtigādū et puniendū crimē aliquē eoꝝ ꝯmiſſū: qd̓ debꝫmonaſteriū reformari ī aliqͦ. De hac loquit̉c. inquiſitōeꝫ. extͣ de accuſ. Qn̄qꝫ tamen eſtinquiſitio generalis quo ad ꝑſonas de neceſſitate: vt inquiritur de aliquo maleficio ꝯtͣciuitatem et homīes illius: nec ſunt homīesſpecificādi. de hac loqui poteſt. C. de mono.l. j. Specialis autem inquiſitio quo ad perſonas delicta ē. vt cum de certo et limitatodelicto p̄ſes ſeu prelatus inquirit contra certam et limitatam ꝑſonam. De hac loquiturlex ea quidem. C. de accu De formis dictādis in huiuſmōi inquiſitōnibꝰ. Forma inquiſitōnis generalis quo ad ꝑſonas. ſpālis quoad delicta huiuſmodi eſt. Hec eſt inquiſitiofit: fieri intenditur per. A. poteſtateꝫ. N.eius iudicem maleficioꝝ ex eorū cuiuſcūqꝫ