¶ Capitulum¶ Quintum

iudici et ecōuerſo. Hec eſt differentia: qꝛ iudex ſecularis pt̄ cogi ꝑ eccleſiaſticū ad p̄ſtādum ſibi auxiliū: ſꝫ nō ecōtra. eo. ti. ad reprimēdū. ⁊ melius de iud̓i. c. qͣliter. Nec miꝝ ẜmeū: cū ſecularis ſit inferior eo. Eſt etiaꝫ ſcd̓adr̄a. qꝛ ſecularis non habꝫ examīare ꝓceſſūeccl̓iaſtici. Eccleſiaſticus vero nūꝙͣ ad petitioneꝫ ſecularis excōicabit̉: niſi ex cauſa rōnabili. et ẜuata forma canoīca: cui nec ꝑ pactum pt̄ renūciari. Un̄ ſi excōicandus aliqͥdvoluerit obijcere: audiet̉. xj. q. j. nemo. Et faciūt hec ad. q. Ioh̓. de mōtemurlo. de ep̄o. qͥcū excōicaſſet p̄latū dioceſis ſue: quia nō recipiebat eū viſit ātem: qui tn̄ qꝛ pͥus appellauerat dicens ſe exemptū. ⁊ ī poſſeſſione lib̓tatis et nūꝙͣ fuiſſe viſitatū: excōicatōeꝫ ꝯtemnebat. ꝓpter quod ep̄s inuocabat ꝯͣ eum brachium ſeculare: p̄latus ille dicit brachiū noneſſe p̄bendū. Querit̉ quid iuris; Multa inducit ꝓ ep̄o: ⁊ ꝯtra ep̄m. Demū ſoluēdo dicit. ꝙep̄us in tali caſu nō pt̄ inuocare brachiū ſeculare: nec ꝯpellere poteſt ad hoc iudiceꝫ ſeculareꝫ: nec compulſus tenetur obedire. dicens ꝯͣria iura loqui: qn̄ iudex eccl̓iaſticꝰ ꝓcedit ſeruato iuris ordine cōtͣ illos qui de factonō de iure ſūt rebelles. vl̓ cū nō eſt appellatūex iuſta cauſa. vel ille ꝯͣ quē ꝓcedit.¶ Ordinarius qui ſcit. .§. iij.nō vt iudex vel vt homo: ſꝫ vt deus. ſubditūeſſe crimīs reū. indetermīate pōt̄: ſed nō nomīatim eū arguere vel punire iudiciarie vl̓extraiudiciarie hoc ſūmatim. ī. c. ſi ſacerdosde offi. or. ẜm Io. an. Qd̓ dr̄ indetermīate intelligit̉ in genere. puta quis fecit hoc vel illud ⁊cͣ. Et dicūt Inno. ⁊ hoſti. ꝙ de iure pot̄fieri excōicatio generalis. v. q. j. quidā. generali tn̄ admonitōe p̄miſſa. de ſen. exco. romana. li. vj. nō tn̄ debet ferri etiā generalis excōmūicatio niſi ex cauſa rōnabili. Sed incertitudo eſt ratōnabilis cauſa. ff. de rei ven. l. quede tota. ¶ In. c. cuꝫ vos. eo. ti. ſūmatim dr̄. ꝙſi ordinatio differt̉ ex cauſa vacāte eccleſia.ep̄s ſeu alius p̄latus: ponet ibi iconomū. vbiInno. dicit. Secure teneas. ꝙ facta p̄ſētation de vno vl̓ pluribus. licꝫ longo tꝑe duretlis inter pn̄tatos. ep̄us nō ordinabit eccl̓iaꝫlite pendente: niſi de iconomo. ¶ In. c. ex ꝑtetua. eo. ti. ſūmatim dr̄. ꝙ ſi ordinario cōſtatꝙ abſolutus a papa ſupͣſſit veraꝫ excōicatōnis cauſam. remittit illū ad papaꝫ. Si veroſuſpitio tm̄ de hoc eſt: coget eū ſe exinde purgare. Abbas ponit exemplū. puta qꝛ factumfuit graue: vt qꝛ occidit ſacerdoteꝫ ſuū parrochialē. nec ī lr̄is mādatur fieri ſatiſfactio vtpenitētia fieri ꝓ facto tā. nequā. vel qꝛ portauit tl̓es lr̄as ep̄i. de quibus in abſolutorijsqͣs p̄ſentat epiſcopo nulla fit mentō ⁊ hmōi.¶ In. c. ſignificauit. eo. ti. ordinarius ꝓpter

periculum anime ſupplet deſidiaꝫ vel malitiādelegati. Et dicit Innoc. hoſti. pe. et Abb. ꝙnon ſolum in cauſa matrimonij ſeu diuortijde qua in dicto. c. agitur: ſed etiam pro quocūqꝫ alio crimine ꝓ quo aliqui fuerint excōmūicati. ꝑ quod vertitur ꝑiculum anime etde exempli ꝑnitie timetur. et exquo poſſꝫ ſcābalū ſuſcicari et periculū eſt in mora. Locūhabet iſta ſuppletio fienda ꝑ ordinariuꝫ ī defectum negligentie delegati. quia vbi eſt eadem ratio: ibi et ideꝫ ius. de tranſla. p̄la. c. ij.Nec ꝑ hoc ꝑturbatur: ſed iuuat̉ iuriſditō delegati: caſum ibi plenius vide. ¶ Ordinariusſupplet negligentiam abbatis non reuocantis monachum vagabundū. Ubi Hoſti. dicitꝙ licet monachus ſcurrilitatis et vagatōiscauſa in curijs eſſe non debeat. tn̄ de licentiaabbatis pt̄ eſſe quotidie in obſequio alicuiꝰpͥncipis vel ep̄i. tamen ꝓpter ꝓpriū quod accrit ⁊ alias cauſas ꝑiculoſum eſt ei. Inno. at̄dicit hūc ordinem eſſe ſeruandum. qd̓ intelligitur ī monaſterijs non exemptis. Si negligentes ſūt. dioceſanus et abbas ad reuocandum monachū vagabūdum. Archiep̄us primo monebit abbatem. ꝙ reuocet monachuꝫtalem cū ꝓprio quod tenet. Qd̓ ſi abbas negligēs fuerit: monebit dioceſanū archiepiſcopꝰvt ſuppleat negligentiam abbatis et reuocet.ip̄e qui ſi negligēs ſit. monebit archiep̄s monachum ad redeūdum ⁊ reſignandum ꝓpͥumī manibus abbatis ſui. Qd̓ ſi noluerit obedire. tūc illum ſuſpendet. vt hic in iſto. c. Dicittn̄ Hoſti. cui concor Pe. et Abbas. ꝙ ſi ē notorium (ꝙ vix aliter eſſe poteſt) ſublato huiꝰmonitōnis circuitū. ſtatim poteſt archiep̄ushoc corrigere. vt de cenſibus. c. romana. lib.vj. Sed decens eſt et vt fiat monitio ī notorijs. neceſſarium aūt in occultis. vt appareade negligētia p̄latorum: quod apparebit ꝑlapſum termini aſſignati. Dicit etiaꝫ Inno. ꝙī his que ſūt regl̓e magis ſpectat ad abbateꝫꝙͣ ad epiſcopum correctio. Vnde ī eis debeatmagis obedire abbati ꝙͣ epiſcopo. diſ. viij. q̄contra. Corriget ergo monachum delinquētem et puniet. et tandem eum expellet etiamde monaſterio. ẜm regulaꝫ a ſuperiori approbatam. quia exquo ſuperior ipſam regulamapprobauit: videtur ei conceſſiſſe. ꝙ exequat̉ea que in regula continentur. Et ſi abbas adhoc non ſit ſufficiens implorat auxiliū epiſcopi. xviij. q. ij. abbates. ¶ In. c. ad reprimēdaꝫ. eo. ti. ſūmatim dicitur ab vno epiſcopoexcōmunicatus. ab alio eſt vitandus. Et archiepiſcopus ꝑ querelaꝫ audiens non abſoluet niſi pͥmo remittat. Ubi dicit Io. an. ī nouella. Cognoſcit ergo archiepiſcopus de iniuſta excōmunicatōne qua ſubditus conqueritur de epiſcopo excommūicante cuius epiſcopi archiepiſcopus eſt iudex. Cognoſcēs at̄