¶ Undecimum¶ Capitulum

ria ſeminis emiſſio in muliere ad generatōeꝫcum etiā ſine hoc ꝯcupiāt: ſed ſanguis menſtruus. qui in generatōe eſt loco ſemīs. Petrꝰvero de palu. in. iiij. dicit ꝙ affinitas contrahitur ꝑ carnalem copulā. quomodocunqꝫ exercitatā. licite vl̓ illicite .i. ī mr̄ionio vl̓ extraſed ẜm naturā. dū tn̄ ſemen viri recipiatur invaſe debito. quātūcunqꝫ autem quis inuadatvel etiā frangat vaſa pudoris. niſi in ip̄o vaſeſemen emittat nō contrahitur affinitas: necob. c. iuuenis. extra deſpon. quia illud eſt ratione certi ꝓpter ſponſalia. que poſt ſeptēniūille approbauit. vel quia maritali affectu attemptauit. nam attemptatō que fieret maritali affectu. maxime cum illa cum qua poſſetmatrimoniū ꝯtrahi. cauſat affinitatem vl̓ ratione dubij. Unde ſi ꝯſtaret de copula carnali. nō eſſet credendū. niſi in foro ꝯſciētie. ꝙ n̄fuiſſet ſemīs receptio: ſed ſi foro ꝯſciētie crederetur. cum in illo foro ꝯſtat nō fuiſſe ſeminis receptōeꝫ. nec attemptatōeꝫ factam maritali affectu. nullū vinculū eſt ꝯtractū. Sedex his q̄ in ꝯfeſſione nouit nō poſſet ip̄e ī foro exteriori ꝓcede̓ ad ꝓnūctiandū mr̄ioniuꝫnō tenere. poſtꝙͣ eſſet ꝓbata carnalis cōpl̓alicet nō ſemīs receptō cū non oꝑtꝫ ꝓbare qd̓nō eſt bene poſſibile. Dicūt etiam doctores ꝙrequirit̉ ad affinitatē cauſandā ſemīs ꝯmixtio .i. ſemīs viri receptō. ad qd̓ nata eſt ſequiſeminū ꝯmixtio .i. ſemīs ⁊ mēſtrui. quia nonoportet mulierē ſeminare ad ꝯcipiendū. al̓sbt̄a v̓go non fuiſſet ſimul mater ⁊ v̓go. Sil̓recōuerſo ſine carnali copula pt̄ cauſari affinitas. ſi fiat ſemīs receptō. vt dicūt quidā deantixp̄o. ꝙ naſcet̉ ſemīe trāſfuſo ꝑ demonemincubū ⁊ ſuccubū. hec Pe. Scd̓m eſt ꝙ affinitas hec oꝑat̉. ꝙ om̄s ꝯſanguinei vxoris petri ſūt ſibi affines in eodeꝫ gradu. in quo ſūtꝯſanguinei vxoris. Sil̓r oēs cōſanguinei petri ſūt affines vxoris ſue in eodē gradū. quoſūt ſibi ꝯſanguinei. Et qd̓ dicit̉ de vxore idemintelligas de quacūqꝫ muliere carnalit̓ ꝯgnita modo predicto: ſed ꝯſanguinei petri nullomodo ſunt affines conſanguineis vxoris ſuenec inter eos ꝓhibet̉ matrimoniū. extra d̓ cōſanguinita. ⁊ affi. ſuꝑ his. Unde duo germani pn̄t ꝯtrahere cū duabꝰ mulieribꝰ germanis. Et pater ⁊ filiꝰ pn̄t ꝯtrahe̓ cū matre ⁊ filia. Et relicta viri qui fuit germanus vxorismee ip̄a mortua .ſ. vxore mea. poteſt mihi eſſevxor. Tertium eſt ꝙ mortua ꝑſona qua mediāte fuit ꝯtracta affinitas. vtputa marito vl̓vxore concubitore vel concubina. remanꝫ affinitas nihilominus que erat ad ꝯſanguineos eius. nec poterit inter eos eſſe matrimonium. xxxv. q. x. fraternitatis. Dicit em̄ Pe. depal̓. ꝙ ſꝑ durat affinitas. adeo ꝙ ſi reſurgeretfrater meus qͥ fuerat vxoratus. ꝙͣuis ip̄e nonſit maritus ampliꝰ illius mulieris. qꝛ mr̄ioni

um ꝑ mortē ſoluit̉. tn̄ nulla mulier ē mihi affinis. Unde ⁊ in pͥma erūt ꝯſanguinitates etaffinitates. licꝫ nō nubāt nec nubant̉. nec vacēt generatōi. Nō pt̄ aūt ꝯtrahi mr̄ioniū int̓affines uſqꝫ ad quartū gradū affinitatis incluſiue. extra de ꝯſan. ⁊ affi. c. fi. et ſi ꝯtraherent defct̄o dirimit̉. qꝛ nullū eſt ſed inceſtus.olim aūt ponebat̉ aliud genus affinitatis. etalij gradus. vt ptꝫ in decretis. xxxv. q. iij. pertotū. qd̓ impediebat mr̄ioniū: ſed ſūt ꝑ decre.ablati. extra eo. nō debet. ⁊ ſic nō remanet niſi primū genus affinitatis qd̓ habet dirimerede quo dictū eſt. Et nota. ꝙ qui ꝯtrahit ſcienter in aliquo gradu affinitatis uſqꝫ ad qͣrtum gradum eſt excōmūicatꝰ. extra de ꝯſan.⁊ affi. eos in cle. de hoc habes infra in titulo.de excōmuni. Nota etiā ẜm Pe. de pal̓. ꝙ quiꝯgnouit ꝯſanguineā vxoris ſue adhuc ſpōſeſoluta ſunt ſponſalia. nec poteſt illā ſponſamhmōi habere in vxorē obſtante ſibi affinitate cōtracta. nec ecōuerſo illā quā fornicarieꝯgnouit obſtāte ſibi publice honeſtatis iuſtitia. ⁊ hoc niſi papa diſpēſante. Qui aūt ꝯgnouit ꝯſanguineam vxoris cum qua ꝯtraxit ꝑverba de pn̄ti: ſed nōdū ꝯſumauit mr̄imoniūcum nō poſſet debitum negare niſi intrandoreligionem. videt̉ ꝙ ad hoc teneat̉ ne īceſtūꝯmittat cognoſcendo affinem. ⁊ cū hoc valeat facere quia nondū ꝯſumauit. ꝙ ſi vult remanere in ſeculo. neceſſaria eſt ſibi diſpenſatio ad reddendum debitū. ſi hoc vult ſine peccato facere. et poteſt epiſcopus diſpenſare.Qui autē ꝯgnouit ꝯſanguineam vxoris ⁊ cōſumauit matrimoniū tenetur quideꝫ debituꝫreddere: ſed petere nō poteſt abſqꝫ diſpēſatōevt dictuꝫ eſt ꝑ ep̄m. De hoc impedimēto dicitDe. de palu. in. iiij. diſ. xlj. ꝙ affinitas diciturquia accedit ad fines .i. termīos. Et ponit eꝰdiffinitōeꝫ dicens. Affinitas eſt attinētia vl̓ꝓpinquitas ꝑſonaꝝ ex carnali copula ꝓueniens omni carēs parentela. Dico aūt carnalicopula licita vel illicita. et omni dicit̉ carēsparentela ꝑ ſe. licꝫ ꝑ accidēs aliter eſſe poſſitquia ꝑ accidens poteſt licite vel illicite ꝑmiſteri ꝯſanguinitas ꝯſanguinitati. ⁊ affinitasaffinitati ⁊ ꝯſanguinitas affinitati. vt in inceſtu loth cū filiabꝰ. karoli magni cuꝫ ſoroēex qua genuit rolandum filium ⁊ nepotem.ip̄e pater ⁊ auūculus quia frater matris vtdicitur. ⁊ in inceſtu iude cum thamar. exemplum etiā in patre ⁊ filio. qui duxerunt matrem ⁊ filiā in vxores. cum mr̄ eſſet ꝯſanguinea in tertō gradū patri cū diſpenſatōe ex qͣgenuit filiā ⁊ filiū. ibi licite ꝑmixta ē affinitas affinitati. ⁊ ꝯſanguinitas ꝯſanguinitati⁊ ꝯſanguinitas affinitati. Itē notādū ē de ratōne affinitatis. Ratō huiꝰ ꝓpinqͥtatis hīc ſumit̉. qꝛ ſuꝑ ꝯmūicatōꝫ naturalē fūdat̉ amicitia nat̉ alis. Coīcatō at̄ nat̉al̓ ē duobꝰ mōis