Druckschrift 
Rosarium decretorum
Seite
623
Einzelbild herunterladen
 

eternaꝫ. quia illa meritis labore acquiritur.. e. et obtinere ſine dubio ut dic̄ diuīa p̄paratio uel p̄ſcīa falli poſſi tn̄ ſeꝗtur ea p̄deſtinata ſūt uel p̄ſcita neceſſario eueniant qꝛ ut dicit gra. bn̄ neceſſitas non refert̉ ad euentū reiſed ad intuitū diuine p̄ſcīe. hoc ē qd̓ dicit boe. ꝯtingentia rerum opponit̉ neceſſitati diuīe ꝓuidentie. qꝛ ſicut inſpeculo maͣli ꝯtingit in ip̄o apparet res que ei opponitur apparet niſi ei opponat̉ nec ex motu nec ex naͣ nec ali ſpeculi ē res ei opponat̉ īmo iſtud ex ſola volūtate opponētis dependet. ſic in ſpeculo eternitatis ī quo ſūt fuerunt oīa pn̄tia. ſicut neceſſe eſt aliquē ābulare cumambulat. ut.. e. d̓r. Itē qͣꝫtum eſt de ꝑte ip̄ius ſpeculi neceſſario eueniunt ea que qͣꝫtum ad ſui ꝓgreſſum ultimū apparent tanqͣꝫ pn̄tia lꝫ in hītudine quā hꝫ libeꝝ arbitriū ad ſuūfinē ſic contingētia poſſint fieri ad bonū uel ad malū proutvult. tn̄ in diuina ꝓuidentia in qua hmōi hītudo ul̓ comꝑatio eſt excluſa oīa ſint ibi tanqͣꝫ pn̄tia ceſſant p̄dicta cōtingentia. eſt ibi neceſſitas obſtante neceſſitate libeꝝ arbitriū in ſua remanet libertate. qꝛ illa neceſſitas in nullo mouet rem ad hoc ut in iſto ſpeculo talis dēat apparere ut dictum eſt. Eſt enī duplex ꝯparatio. vna quā hꝫ liberū arbitriūad ſuū finē. in iſta ſimplex ē ꝯtingentia. qꝛ ex libertate proprii arbitrii pōt ad bonū uel eius oppoſitū eſt. alia quamhꝫ libeꝝ arbitriū iam comꝑatum ad ſuū finē ultimū ſiue bo ſiue malū. iam ſibi fixū eſt ad diuinā p̄ſcīam ſiue predeſtinationē. in iſta ꝓpter infabilitatē diuine ꝓuidētie. qꝛ illa īmutabilis eſt ꝯtingens ſed neceſſe. ibi enī oīa ſūt preſentia ſicut de homīe in bono mortuo pōt dici neceſſe ē iſtūhominē in bono mortuū fuiſſe omne dictū de p̄terito ſitneceſſariū. ex his pꝫ qͣliter ꝯtingentia reꝝ falſo opponunturneceſſitati diuine ꝓuidentie. qꝛ ſūt circa idē īmo circaꝑatōnes penitus diuerſas ut dictū eſt. neceſſario eueniūt. qꝛpn̄t euenire. abſolute veꝝ dic̄ gra. ſi modus determīettum hoc uerbū eueniēt ꝓut ſtatim dic̄ eſt fallatia cōpoſitionis diuiſionis. qꝛ in pͥma hec dictio neceſſario erat modus ꝯſequendi in hac eſt modus ꝯſequentꝭ io. de f. intuituꝫſimul euentū. ſi enī neceſſitas refert̉ ad reꝝ euentū falſa ēpoſitio. ſi ad diuinū intuitū reꝝ euentū vera eſt. dicit enimboe. que futura ſūt ad diuinā opinionē relata neceſſaria ſūt ſe vero ꝯſiderata ꝯtingentia ꝯͣ dictū grat. uidet̉ probareaug. ii. li. ad ſimplicianū nomē p̄ſcīe cadit in deū dicēſꝗd eſt p̄ſcīa niſi futuroꝝ ſcīa. ꝗd aūt futurū deo? Ad hoc dicendū futuritio refert̉ ad nos aūt ad ip̄as res ſic cadit ibinomē p̄ſcīe. ſi aūt ad ip̄m diuinū intuitū tūc cadit ibi no p̄ſcīe ip̄m ītelligere diuinū ſit in eternitate cui nihil futurū eſt. due ſūt hec aucͣtas eſt. v. li. boe. de ꝯſol̓. inꝗt uerbagra. due neceſſitates. he due neceſſitates dicunt̉ ab anſelmoneceſſitas an̄cedes ꝯn̄s. ab alijs vero neceſſitas abſoluta reſpectiua ſiue ꝯditionalis. ſimplex .i. abſoluta ſine ꝯditione ꝓpoſita. ſiue qꝛ nulli ꝯditioni obligata uel qͣſi ꝯplicata ēuel qꝛ talis neceſſitas ſola pōt dici neceſſitas. altera ꝯditiōisi. ꝯditionalis ꝯditione ꝓpoſita. neceſſe eſt iſtud neceſſeeſt modus ꝯueniētis ſed ꝯueniētie nec determīat cōueniensſed ꝯueniētiā ut ſic ordinet̉ in ꝓpoſitōne neceſſe eſt ſi aliquēabulare ꝗs ſcit ip̄m ābulare eſt neceſſe qͣſi aliꝗs ſcit aliquemambulare ip̄m ābulare eſt neceſſe falſū eſt. hec .ſ. neceſſitasꝯditionis. trahit .i. infert .i. qͣꝫuis neceſſe ſit ambulareambulat tn̄ ſimpl̓r neceſſe eſt ābulare. neceſſarium eſtꝯiunctim intelligas de dicto qꝛ qd̓ īcedat incedat tūc pōt eſſe. pn̄s qꝛ in eo ſūt oīa pn̄tia al̓s p̄ſciens. id neceſſeeſt ītellige ꝯiunctim uel ut ſit modus ꝯuenientie ꝯuenientis ſiue ꝯſequētie ꝯſequētis. hēat .i. qd̓ p̄uidētia uidet. neceſſitatē .ſ. abſolutā. ad intuitū adiunctōne p̄ſcīe vel p̄deſtinatōnis. neceſſario fuerit .i. pōt eſſe eueniāt. notionis. q. d. pōt eſſe ſint p̄deſtinata eueniāt ſe. i.poſita ſine adiunctōne p̄ſcīe uel p̄deſtinatōis dei. libertatemat euenire euenire euenire poſſint. vn̄ ſi ſimpl̓r ꝓponitur futura hmōi neceſſario eueniēt falſa eſt ſi dicat̉ cum adiectione p̄ſcīe ſic ſi ſūt p̄ſcita uel p̄deſtinata ut neceſſario euenient uera eſt ꝯditio ſi intelligit̉ coniunctī de dicto ſi diuiſim de re falſa ē. euenire potuiſſent. qꝛ ſūt ꝯtingentia dic̄ tn̄tull̓. in li. de fato ſic̄ ẜm cryſpū oīa neceſſaria ſūt qꝛ īmutabilia ſūt. ita ẜm dyaſcoꝝ id ſolū fieri pōt. aūt veꝝ ſit aut verum futuꝝ ſit. vn̄ ẜm iſtū ſicut om̄e dictū de p̄terito veꝝ ē neceſſariū ita omne falſū īpoſſibile cuius ꝯͣriū d̓r. in. i.gl. ī fi. adde. vn̄ qd̓.. ſeꝗtur pͥus p̄deſtinata ſūt neceſſarioeueniēt uel neceſſariū eſt euenire ꝯiunctim eſt veꝝ .ſ. ſub illaꝯditione. qꝛ qͣꝫdiu ſūt p̄deſtinata neceſſariū eſt ea euenire. ſꝫdeficiente ꝯditione dicunt̉ p̄deſtinata. nullo enī ſuntp̄deſtinata euenient. Uel diſtingue inter neceſſitatē abſolutā ẜm quā falſa eſt argumētatio ſequit̉ neceſſitatē determinatā ẜm quā eſt vera. bn̄ inferius ꝓbant̉. Obiicitur tn̄ ꝯͣ pͥmā ſolutionē ſic ſemel fuit veꝝ hūc fuiſſe p̄deſtina ergo impoſſibile eſt eſſe ueꝝ. qꝛ om̄e veꝝ de p̄teritoeſt neceſſariū. p̄terea qd̓ factū ē nullo tolli uel mutari poteſt. ff. de cap. in bello. §. facte. xliii. di. §. ꝑiter. ſed p̄ſcituseſt ad mortē ergo fuit p̄deſtinatus. Sol̓. veꝝ lꝫ ſit deterito depēdet tn̄ ex futuro mutari pōt. Sūt tn̄ q̄damterita tractū hn̄t a futuro. ff. de ver. ob. ſi ꝗs ſtipulat̉ꝰ. ff. adtertul̓. filii mr̄. vn̄ da inſtantiā veꝝ eſt ſortē fuiſſe albū. ergo neceſſe eſt ip̄m albū fuiſſe vꝫ poſtea fuerit albꝰ.ergo ad huius. §. intelligentiā no. ⁊cͣ. ut hētur in gl. io. ſeꝗtur ẜm io. de f. in glo. ad huius. §. intelligentiā. adde. adintellectū huius gl. ꝯſiderandū eſt ip̄a hꝫ duas ꝑtes pͥncipales in quaꝝ pͥma diſtinguit quaſdā or̄ones. in ſcd̓a dicit on̄dit ex dictis qͣndam ꝯſequentiam quā aliꝗs poſſet facere eſſe bonā. in pͥma ꝑte diſtinguit tres or̄ones. ſecundā diſtinguit dicit ſil̓r duplex eſt. tertiā diſtīguitdicit ſil̓r duplex eſt. in pͥma ꝑte dicit oēs tales locutiōesqͣles ſūt dicent̉ ſil̓es eis ſūt duplices quaꝝ pͥma hec eſt.ſi deus p̄uidet aliꝗd neceſſario illud eueniet qꝛ ſi hec dictioneceſſario determinat totalē ꝯn̄am .i. hītudinē huius partisſi deus p̄uidit aliꝗd qd̓ eſt an̄cedens ad iſtā aliā ꝑtem iſtd̓eueniet ꝑs eſt ꝯn̄s tūc locutio .i. ꝯn̄a tota cuius ſunt dictedue ꝑtes .ſ. an̄s ꝯn̄s eſt uera eius ē talis ſenſus qͣlem dic̄ſ. hec ꝯn̄a. ſi deus p̄uidit aliꝗd illud eueniet eſt neceſſaria.Dicit̉ aūt iſto hec dictio neceſſario determinare totāſequentiā qꝛ ſic eſt formalis uel forma ꝯn̄e. forma aūt ambit ꝑtes cōpoſiti ex maͣ forma ꝯtinet eas. d̓r totalē ꝯn̄aꝫdeterminare qꝛ dicit hītudinē an̄cedētis ad ꝯn̄s eſt formaꝯn̄e. Si aūt hec dictio determinat ip̄m ꝯn̄s falſa ē. nam tūceſt ſenſus talis ſi deus p̄uidit aliꝗd illud eueniet neceſſario ꝯn̄s erit neceſſariū hoc ē falſū qꝛ deus pōt p̄uideretingens qḋ repugnat neceſſario. cuiuſmodi ē ſortē currereſil̓ia. aūt deus poſſit p̄uidere ꝯtingens apparet qꝛ pōt p̄uidere hominē eſt adhuc genitus qꝛ eſt ens neceſſariūqꝛ aliqd̓ tp̄s poſt eius generationē corrumpet̉. neceſſariūaūt corrumpit̉. qꝛ neceſſariū ē qd̓ pōt aliter ſe hr̄e. Deinde ſeꝗtur ꝑs illa ſil̓r hec duplex eſt in qua diſtinguit aliaꝫor̄onem dicens eſt duplex neceſſariū eſt ſocratē ambular̄ ambulat qꝛ ſi intelligit̉ cōpoſita de dicto ē vera eſt ſitotū ſocratē ambulare ambulat inqͣꝫtū totū rōne totiusſupponat huic verbo eſt. hoc qd̓ eſt neceſſariū appōat. ſicenī eſt cōpoſita qꝛ hoc qd̓ eſt ambulat eſt cōpoſitū īmediate vnitū hoc qḋ ē ſocratē ambulare ſic̄ dꝫ eſt dictoqꝛ hoc totū ſocratē ambulare ambulat antiqui vocauerūtdictū in talibꝰ or̄onibꝰ eo eſt illud de quo d̓r verbū cumqd̓ eſt neceſſariū eſt vera. qꝛ eſt ſenſus ſocrates ambulat neceſſario ambulat. qꝛ donec ambulat pōt ābulare. al̓r enī ſimul poſſet ambulare ambulare qd̓ ē īpoſſibile. eſt ergo vera ut ſic. ſi aūt intelligat̉ de re falſa eſt. ē ſiqd̓ eſt ſocratem ambulare ambulat ſupponat uerbo ē