Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis
Einzelbild herunterladen
 

melius laborante corpore mens qͦqꝫ ipſa ſuo intenta ſit operit et nonvacet Cauſam cogitet in labore: vtipſa ei pena quā patit̉. culpam proqua patitur repreſentet: dum videtpulnerum ligatura. ipſa ſub panicevulnera meditet̉. Huiuſmodi ſiquidem rogitatioe humiliamur ſub potenti manū dei; et dulci quadam pietate mens plena miſerabilem ſe exhibet in oculis eiꝰ Hinc quoqꝫ ſcriptura nos āmonet; miſerere inquiensanime tue placens deo. Nec dubium quī ea que p̄locet deo miſericordiqꝫ facile eius poſſit mīam obtinere. Et ne dixerimus vnde miſerendum ſit animabus noſtris; niſiinſipienter diſſimulauerimus. multa in eis miſeratione digna poterintinueniri Vnū tamen dico vt occaſionem vobis dediſſe videar; et ceteraquoqꝫ ſimiliter aduertatis. Nōnepelut inter duas menſcis poſiti. epulantes hinc inde ſpectamus ieiuni?Sic ſumꝰ omrno ſic ſumus. Vndeergo ſic poſitis riſus vnde iocus. vn̄de leuitas vnde ſuꝑbia: vnde extollentia oculoꝝ? Aut forte nō agnoſcimus menſas. non conſideramus ēpulas. delicias nō videm? Hincmichi ſūt quos video delicioſe ꝑiuētes in omnibꝰ bonis ſenſibilis huiꝰmūdi. inde cōtemplor alios quibꝰdiſpoſuit xp̄s regnū: vt edunt et bibant ſuꝑ menſā eius in regno prīoſui. Vtrobiqꝫ video ſimiles mei homines frēs meos: ⁊ heu me ad neutrā licet extēdere inanū. Ab vtraqꝫmēſa ꝓhibeor; ab illa quidē ꝓfeſſionis. ab illa vinculo corꝑis: vt necixiiad inferiorē audeā. nec ad ſuꝑiorēipraſaccede̓ poſſim Quid īter hͦ reſtat/ niſi comedere pane doloris. vt ſint inlacrime mee panes die ac nocte. ſiqͥs celeſtiū ꝯuiuaꝝ mīa motꝰ. ī oclatrātꝭ ſb̓ mēſa catelli vel exigua aliqͣ deliciaꝝ illaꝝ fragmēta demittat? Nō īferior quidē ꝯſideratioq̄ nobiſip̄is ꝯpatimur eoꝝ reſpectuquos nouimꝰ delicioſe viuētes in hͦſcl̓o. īfirme adhuc aīe ē: nec oīnoin placet talis affectio ī aīa ſpiritali. Iōgiꝰ enī poſitꝰ eſt a iudicio veritatꝭ. qui btīficat quos velut miſerrimos lugere debuerat: ⁊ ſe miſerūreputat nō ſanc ꝯſenſu iudicij. ſꝫ affectiōis ſenſu ꝙ nō ſit ſicuit illi: qͥ idmagis optare debuerat. vt om̄s eſſent ſicut ip̄ē. Hoc tn̄ ſolū tali in cogitatiōe laudabile eſt. ſi miſeriā ipſā quā reputat ꝓ amore ſiue timoe̓dei paciēt̓ ferre deliberāt̉ et cū qͣdāpietate dicit deo: ꝓpt̓ ꝟba labiorūtuoꝝ ego cuſtodiui vlias duras Ethec qͥdē cogitaº īchocriū ē⁊tꝙͣ lacꝑuuloꝝ Atuero cū iā ꝓfice̓ ceꝑit⁊ affcionē ſeqͥ iudiciū rōni⁊oīa ꝓculdubio detrimēta faciet:. ⁊ qͣſi ſtercora arbitratꝰ/ lugebit cū ꝓph̓a ſuꝑ eos qͥ aplexati ſt̓ ſtercorā/ pe vee̓ſcā quadā huīliqꝫ ſuꝑbia. hͨ vniu̓ſadeſpiciet. ⁊ mogin altitudime aīmicollocatꝰ. nō btm̄ dicet poſpulū cuihec ſunt. ſꝫ miſeꝝꝫ plone? b tm̄ verocuiꝰ ē dn̄s deo eiꝰ. Berū hū ita ſuiꝯꝑatiōe miſeret̉ illis. īueniet vtiqꝫquoꝝ cōꝑatiōe ſui quoqꝫ miſereat̉:ſi ſuſpexeit ad celeſtes diuicias ⁊ delectatiōes ī dextera dn̄i vſqꝫ in finēVn̄ fit vt qͥ pͥus de īferiori irriguo