magna bona hoībꝰ lorgitꝰ es: ꝙͣfortiter tam iudigna ꝙ aſꝑa prohoībꝰ paſſus es. ita vt liceāt ſugereniel de petra/ oleūqꝫ de ſaxo duriſſimō. duro ad verba. duriori ad ꝟbeca. duriſſimo ad horrida crucis ſupplicia; quia in omnibus hus ſicut agnus roram tondente obmutuit. etnon aperuit os ſuum. Vides igit̉ꝙ perum dixerit ille qui dixit. dn̄sſollicitus eſt meiꝰ. Pater vt ſeruumredimeret filio non parcit: filius libentiſſime ſeipſum tradit. ſpiritumſcm̄ vterqꝫ mittit: ipſe ſpiritus poſtulat pro nobis gemitibus inenarrabilibꝰ Oduri ⁊ īdurati ⁊ obdurati filij adā qͦs nō emollit tāta berigtas tāta flāmā tō īgēs ordor amoris. tam vehemens amator: qui ꝓvilibus ſarcinulis/ tam precioſasmerres expendit. Nō enim corruptibilibus auro vel argento redemitnos. ſed precioſo ſuo ſanguine queeffudit abunde; quia largiter vnde ſanguinis de corpore iheſu perquinqꝫ partes emanauerunt Quidvltra debuit facere: et non fecit? Illumīauit cecos. reduxit erroneos.recōciliauit reos/ iuſtificauit ip̄iostrigintatribꝰ anīs ſuper terra viſꝰtū hoībꝰ cōuerſatus. ꝓ hoībꝰ mortuꝰ: qui de cerubin ⁊ ſeraphin/ ⁊ omnibꝰ angelicis virtutibꝰ dixit ⁊ facta ſunt: cui ſubeſt cum voluerit omnia poſſe. Quid ergo a te querit. qͦtanta ſollicitudine te queſiuit. nſi te ſollicitum ambulare cum deo tuoº Hanc ſollicitudinem nō facit niſi ſpiritus ſanctus qui ſcrutatur ꝓfunde pectorum noſtrorum. diſcretorcogitationū ⁊ intentionum cordis?qui nec minimam paleam intra cordis quod poſſidet habitaculum patitur reſidere: ſed ſtatim igne ſubtiliſſime circūſpectionis exurit ſpūsdulgꝭ et ſuaus; qui noſtram volūtatem flectat. ymmo dirigat ⁊erigat magis ad ſuam vt eum ⁊ veraciter uitelligere ⁊ feruenter diligete. ⁊ efficaciter implere poſſimus¶ Sermo terciꝰ vnde ſupro¶ am libenter vobis communicem ſi qͥd michi ſuꝑna dignatione ſenſero inſpirctum. nouitſpiritus ipſe cuius hodie ſolempnitatem et ſolempnitatem precipuācelebramus: vtinam deuotione p̄cipua. Ipſe enim eſt dilectiſſimi quivos ſedete facit nō in ciuitate. ſed idomo vna. vt ſedeat ſuper ſedētes:vt requieſcat ſuꝑ huīles et trementes ſermones ſuōe. Ipſe ē qͥ v̓giniobūbrouit/ apl̓o̓s roborauit. vt ⁊virgineo corꝑi temperaret deitatisacceſſum? ⁊ apl̓os indueret ꝟtuteex alto. feruētiſſima ſcilicet caritateHāc nimiꝝ opoſtolitꝰ ille chorusloricā ſeſe induit vt gygas ad faciendam viudictam in nationibus increpationes in populis. ad alligandos reges eoꝝ in cōpedibꝰ: ⁊ nobiles eoꝝ in manicis ferrris. Quia enimui domū fortis ligare eū ⁊ voſa eiꝰ diripere mittebātur; opꝰ eratfortitudine q̄pliori Alioquin ꝙͣ multum erat ad ipōs vt de morte triūpherēt. vt ne ip̄e quidē porte īferi p̄ualerēt aduerſus eos. ſi non vigeret in eis que in eis vinceret dilectio