Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis
Einzelbild herunterladen
 

maīfeſte eleuatꝰ ē et ferebat̉ ī celū.vt nemo eoꝝ opꝰ haberet ītrogae̓qͦ vadis: ip̄a iā vt ita dixeri occultafice. edocti ſūt ſupplices ī celū oculosleuae̓. puragtēde̓ manꝰ/ ꝓmiſſaſibidona cariſmatū poſtulātes. doneefieret repete de celo ſonꝰ adueniētis vtiqꝫ igius quē dn̄s il̓js nuttebat interra. volēs vehemēter accēdi. Cōſtat ſiqͥdē eos ⁊ pus ſpm̄ accepiſſe.tu viꝫ inſufflauit eis ⁊ dixit. accipite ſpm̄ ſcm̄ꝫ ſꝫ ſpm̄ plane fidei ⁊ intelligentie nō feruoris. qͦ mnegis illumīaret̉ ratio. ꝙ inflāmaretur offectio. qd̓ duplicati vtiqꝫ ſp̄s opꝰfuit Quos enī ꝟ̓bu pr̄is diſciplinaet ſapiīum ate docuerat. ⁊ ītellcū adimpleuerat corda eoꝝ: adueniēsvtiqꝫ poſtmodū ignis diuinꝰ. et inuenuens iā receptacula mūda. īfuditvberiꝰ dona cariſmatū. et in ſpiritale in oīno mutauit amorē. vt incenſa in eis caritas fortis vt mors. iānō mō fores: ſꝫ ne ip̄a quidē ora ꝓptec mētu iudeoꝝ duudere dignarentur. Cui nos gr̄e ꝓ nrē exiguitatismodulo p̄parates. exinanire ꝑ oīanoſmetipos ⁊ a delcātioībꝰ miſeris⁊ caducis ꝯſolatiōibꝰ euacuare ſtudeamꝰ dilēſſimūi corda nr̄a. maxīeqꝫ inſtante nūc die feſto: ⁊ feruentiꝰ ⁊ fiducialiꝰ vnaninūter ꝑſeueremꝰ in oratione. vt ſua nos viſitatiōe. ſua ꝯſolatiōe I confirmatione digneturſpūs ille benignꝰ ſpūs dulcis/ ſpūsfortis infirma roborans. aſꝑa planans/ cordo purificās. qui cū pr̄e⁊ filio idip̄m/ ſed non iſipſe eſt: vttres vnū. et vnū eſſe tres veriſſimeꝓrſꝰ ⁊ fideliſſime catholica ecc̄ia faj ſa titeat̉: a palre adoptata/ a filio deſpōſata: a ſpū ſcō ꝯfirmata Quibꝰ vtvna ſb̓a: ſic ⁊ eadem nichilominagl̓i̓i. in ſecula ſeculoꝝ Amen.Sermo ſextꝰ vn̄ ſupraFiplicē nob̓ in ecc̄ia p̄mitiusXtutē lucas ſcūs breui ſermone cōmendat. vbi poſt dn̄ica aſcēſionē vnanimit̉ eos in orōne perſeueraſſe deſcribit: expectātes celeſtē cōſolationē. cuiꝰ acceperant repromiſſionē. Iaudabili ſiqͥdē inagnimūtatepuſillꝰ grex paſtoris ſolacio deſtitutus. minie tn̄ dubitons quin illi cura eſſet de eis. ſꝫ paterna ꝓ eis gereret ſollicitudinē. deuotꝰ pulſabatſupplicatiōibꝰ celū. certꝰ ꝙ penetraret illud orones iuſtoꝝ: nec paupepetū p̄ces ſpernerentur q̄ dn̄o: autn̄ copioſa bn̄dictiōe rediret Sꝫ necſn̄ lōgāimitate ꝑſiſtebat īdeficies:iuxta ꝓpheticū illud. Di mora fecerit expecta euꝫ qꝛ venuiet ⁊ nō tardabᵗ Porro vnanimitas qͥdē legit̉ euitēter exp̄ſſa: ꝙ hec ſola di̓ni ſpūscariſmā inerecit̉ Neqꝫ enī eſt deusdiſſentionis ſed pacis: neqꝫ hītarefacit niſi vnꝰ moris in domo? MFure igitur p̄ꝑationē cordis eorūaudiuit aurꝭ diuina. nec ab expectatione ſua cōfudit eos; qui ⁊ mognanimes ⁊ lōganmes ⁊ vnanimeseſſent. Certiſſima nōqꝫ ſūt hec teſtimoniaꝫ fidei ſpēi caritatis. Et qͥdē eudēter ſpes lōganimitatē: vntatē caritas oꝑatur Nūquid fidesquoqꝫ nō mognanimū facit? Et ſola. Quicqͥd enī ſine fide preſumit̉.non eſt illa animi ſolidā magnitudo. ſed pentoſa quedam inflatio et