prioribus. que fortaſſis veſtris codibus dulcius cōplacebunt. Donūnus enim veſter eleuatꝰ ī cruce lorgiſſimas ſanguinis vndas a quātuor partibꝰ ſui corꝑis habūdantiusemanauit. ſpinis enī pugentibusſāctiſſimū caput/ niuea ceruice reflexum. et claius pedes ⁊ manꝰ / I lancea latus eius trāſuerberātibus precioſus ſanguis emicuit: cuiꝰ aſperſionē iudex trāſit in patrē. iratus inmitem. in miſericordiā virga. captiuitas ī corona. Epriſtꝰ ergo fōslotēs ⁊ occultꝰ in celis; fons patēset aꝑtus in terris Illic de vtero patris: hic egredit̉ de vtero virginisIllic diuēs terrā irrigat viuuentiū:hic moriēs terrā morientiū Illic diiuditur ī quuternariū ammirabilē?hic ī dulcem Dulcis dn̄s / dulcis domina. quid ille dn̄s meus. miſericordia mea: hec dn̄s mea. nuſci̓cordie porta. Ducat nos mnēter ad filium. filia ad patrē: ſpōſa ad ſponſum: qui eſt deꝰ bn̄dictus in ſeculaAmen ¶ Scrmo re natītate dn̄i.¶ Andem de mari ad portū. depromiſſo ad p̄mium: de labore ad requiē:. de deſꝑatiōe ad ſpēde via ad patriā peruenimꝰ Scripſerat ſiquidē nobis frequētibus epiſtolis calaimꝰ ſcribe. velociter ſcribētis. expecta reexpectả ſꝫ nos quodſubiungit̉ dicere potecimꝰ: modicūibi ⁊ modicū ibi. Precurrerat curſores ꝓmiſſione diuites; ſꝫ exhibitione pauprimi. Dicebat aliꝰ viriliterage ⁊ confortetur cor tuū ⁊ ſuſtinedn̄m. alter vero. ſi mora fecerit. expecta cum: quia peniēs peniet Pari conſilio exierāt de ſcīctuario dei:nichil ſecū. niſi promſſionū multitudinem reportōtes Vnte ⁊ cythariſta noſter iā dormitauerat pre tedio; et in ipſum deū tacitis oblocutionibꝰ totam culpa modis flebilibus intorquebat. Tu vero inquitreppuliſti ⁊ deſpexiſti: diſtuliſti xp̄mtuum De flebili quoqꝫ ad īꝑatiuūconuerſus eſt: exogitōte īpacientia.que īpudentie ⁊ frōtoſitatis motereſt Qui ſedes ſuꝑ cherubin maīfeſtae̓ Ut quid tam diu dn̄otrici ſedēsin cathedro. circūuallātibus ⁊ vallōtibus angelis. nō reſpicis ſuꝑ filioshomnū. quos abſorbuit ⁊ obſurduit iniquitas ꝑ adā quidem cōnuſſa: ſed a te ꝑmiſſa? Memorare quemea ſit ſubſtantia/ ad tue ſubſtantie ſimilitudinem fabricata? qꝛ ⁊ ſiomnis homo viues vanitas eſt; inymaginē tamē tua ꝑtrēſiens varūtas eſſe nō poteſt Nunqͥd ita vaneconſtituiſti ones filios hominū. dequibus dicis ⁊ delicie mee eſſe cū filijs hoīm. vt eos verberet ⁊ diuerberet a te malignꝰ ille deceptor quideciꝑe niſi te ꝑmittente nō potuit;Inclina celos tuos ⁊ deſcēde. et illos miſei̓cordes oculos miſerꝭ iflecte peccantibus: vt ſaltem nō in perpetuū obliuiſcaris nos. Hec quidēiſte. ſꝫ gemitibꝰ ⁊ erupius intortꝰ?tāte p̄ſumptiōis ſnīam obiurabat.Dixi inquit cuſtodia vias meas:vt non delinquam in lingua meci.¶ Sed ⁊ ille vir nobilis et profundi ſermonis vrbanitate perlucidus/ affectuoſis exceſſibus incaleſcens. propter ſyon inquit non