¶ Dn̄ica prima aduētus dn̄i Hermo primus beati bernardi abbotꝭde ſex circūſtoneijs aduētus dn̄i.Odie frēsDaduētus inIiciū celebramꝰ. cuiusvtiqꝫ ſicutet ceterarūſolēpnitarLtum nomēquidē celebre ſatis ⁊ notū eſt mūdorſꝫ ratio noīs forte nō ita. Infelicesenī filij adā omiſſis veris ⁊ ſalutaribꝰ ſtudijs: caduca potiꝰ ⁊ trāſitorici q̄runt Quibꝰ enī aſſimilabimꝰhoiēs generatioīs huiꝰ. aut quibꝰcōꝑabimꝰ illos. quos videmꝰ a terrenis ⁊ tꝑalibꝰ ꝯſolationibꝰ quelliſeꝑariqꝫ nō poſſe? Profecto ſile̓s ſūthijs qͥ ſubmerſi ꝑiditōtur in aquisNimiꝝ videas eos tenētes tenere.nec vlla rōne deſerere qd̓ primū occurrerit manibꝰ quicqͥd ſit illud? licet ſit aliquid vile qd̓ ꝓdeſſe oīnonō poſſit: vt ſunt radices herbarumceteraqꝫ ſil̓io. Nom ⁊ ſi qui ad eosforte veniāt vt ſubueniāt. nōnū q̄ſolent app̄henſos īuoluere ſecū: adeo vt iā nec ſibi. nec illis opē ferre p̄ualeāt Sic pereūt ī hoc mari mogno ⁊ ſpacioſo⁊ ſic pereūt miſeri duꝑitura ſectātes. omttūt ſolida: qͥbꝰapp̄hēſis emergere ⁊ ſaluare poſſētaīas ſuas. Neqꝫ enī de vanitate ſꝫde veritate dicit̉: ꝯgnoſcetis eā ⁊ libec̓bit vos / ¶ Vos āt frēs quibꝰtanꝙͣ ꝑuul̓ reuelat deꝰ q̄ abſcōditaſūt a ſapientibꝰ ⁊ prudētibꝰ: circaea q̄ vere ſalutoria ſūt ſedula cogitaLIIDEUIIDD STADTBIBL.IDTHERDLE SEI Itione verſamī: diligent̓ penſate rōnem huiꝰ aduētꝰ: querētes nimiꝝqͥs ſit qui veriat: vn̄/ quo ad quidqn̄ / et qua. Iaudebil̓ ſn̄ dubio iſtacurioſitas ē. I ſalubris. Neqꝫ enītā deuote ecc̄ia vniu̓ſa pn̄tē celebraret aduentū: niſi lateretiij eo inegnū aliquod ſacramētū Primūergo cū apl̓o ſtupente ⁊ q̄mirāte intuemī et vos quātus ſit iſte qͥ ingredit̉. Ipſe ē enī ſcd̓m gabrielis teſtimoniū altiſſimi filiꝰ: ac proin̄ coaltiſſimꝰ ip̄ē Neqꝫ enī phas eſt dei filiū degenerē ſuſpicari: ſꝫ equal̓ fateri ncc̄e eſt altitudīs ⁊ eiuſdē penitꝰdignitatꝭ. Nā ⁊ principū filios pͥncipes. ⁊ filios regū reges eſſe quisneſciat? ¶ Verūptn̄ qͥd ſibi vult ꝙe tribꝰ ꝑſonis qͣs in ſūmo trinitatecredimꝰ. ꝯfitemur ⁊ adoramꝰ. nonpr̄ non ſpūs aduenit ſꝫ filiꝰ? Minime quidē ego id factū eſſe arbitrorſn̄ cauſa. Sꝫ quis cognouit ſenſūdn̄i: aut qͥs ꝯſilioriꝰ eius fuit; Ncqꝫ enī ſn̄ altiſſimo trinitatis ꝯſiliofactū ē? vt filiꝰ adueniret. ⁊ ſi ꝯſideramꝰ exilij nr̄i cauſā. fortaſſis adu̓tere poſſumꝰ vel ex ꝑte ꝙͣ congruūfuerit a filio nos maxīe liberariIucifer enī ille qͥ mane oriebatur. ꝓeo ꝙ altiſſimi ſimulitudinē vſurparetēptauit ⁊rapinā arbitratꝰ eſt eſſeſe equalē deo. qd̓ vtiqꝫ filij ē? p̄cipitatus ilico corruit. qm̄ zelauit ꝓ filio pr̄: ⁊ oꝑe dixiſſe videtur. michivīdictā ⁊ ego retribuā Cōtinuo videbis ſathanā tanꝙͣ fulgur de celocadentē Quid tu ſuꝑbis terra et cinis? Si ſuperbiētibꝰ āgelis deꝰ nōpeꝑcit: quātomagis tibi putredo etS iARece Lukzelane M40. x