PſalmusCXLV
Pſalmusſeruum corpus: habens ſupra ſe conditorem: infra ſe qd̓ ſub illo cōditū eſt. In medio quodā loco rationalis aīa cōſtituta: legem accepit: herere ſuꝑiori: rege̓ inferiorē.Regere nō pōt inferiorē: niſi regat̉ a meliore. Trahit̉ ab inferiore: deſeruit gͦ meliorē. Nō pōt regere qd̓ regebat: qꝛ regi noluit a quo regebat̉. Modo gͦ redeat: laudet.Conſiliū ſibi dat ex luce dei ip̄a aīa ꝑ rationalē mentē: vn̄ cōcipit cōſiliū fixū in eternitate auctoris ſui. Legit ibi quiddā tremēdū: laudandū: amādū: deſiderādū: ⁊ appetēdū: nōdū tenet: nōdū capit. Coruſcatione quadā ꝑſtringit̉: non eſt tā valida vtmaneat ibi. Itaqꝫ ad ſanitatē colligit ſe qͣndā ⁊ dicit: Lauda aīa mea dn̄m. Et qͥd eſtfratres? Nōne laudamꝰ dn̄m? Nonne qͦtidie hymnū nos cātamus? Nōne qͦtidie ꝓmodulo nr̄o ſonat os noſtrū: ꝑturit cor noſtrū laudes dei? At quid eſt qd̓ laudamus?Magnū eſt qd̓ laudamus: ſꝫ qͣ laudamusadhuc infirmum eſt: Qn̄ implet laudatorexcellentiā laudati? Ecce homo ſtat: cancat deo aliqͣnto ꝓlixius: ⁊ ſepe labia mouētur ad cantū: cogitatio aūt neſcio ꝑ que deſideria volat. Stabat gͦ mens nr̄a quodāmodo ad laudē dei: ⁊ anima noſtra per diuerſas cupiditates vel curas negociorumhuc atqꝫ illuc fluitabat. Quaſi deſuꝑ attēdit ipſa mens ad fluitāteꝫ hūc atqꝫ illuc: ⁊eiꝰ inqͥetitudinē moleſtiarū qͣſi ꝯuerſa alloquit̉: Lauda aīa mea dn̄m. Quid eſt ꝙ dealijs rebus ſatagꝭ? Quid eſt ꝙ te occupatcura rerum terrenarū atqꝫ mortaliuꝫ? Stamecū: lauda dn̄m. Et quaſi ip̄a aīa pregrauata ⁊ nō valens ita cōſiſtere vt dignū eſt:reſpōdet menti: Laudabo dn̄m in vita mea: Quid eſt in vitā mea? Quia modo in morte mea ſum. Ergo prius exhortare te: ⁊ dic: Lauda aīa mea dn̄m. Reſpondet tibi aīa tua: Laudo quātū poſſū: tenuiter: exiliter: infirmit̉. Quare? Quia qͣꝫdiuſumus in corꝑe ꝑegrinamur a dn̄o. Quare ſic laudas dn̄m: nō ꝑfecte: nō ſtabiliter?Interroga ſcripturā: qꝛ corpꝰ qd̓ corrūpitur aggrauat aīam: ⁊ deprimit terrena inhabitatio ſenſū multa cogitantē. Tolle mihi corpus qd̓ aggrauat aīaꝫ ⁊ laudo dn̄m.Tolle mihi terrenā habitationē depͥmēteꝫſenſum multa cogitantē: vt a multꝭ in vnūcōfluā: ⁊ laudo dn̄m. Ꝙͣdiu aūt ita ſū: nōpoſſum: p̄grauor. Quid gͦ? Silebis ⁊ nonlaudabis perfecte dn̄m? Laudabo dn̄m invita mea. Quid ē in vita mea? Spes mea
CXLVtu es hic: ſpes mea es tu hic dicimꝰ: portioaūt mea nō hic: ſed in terra viuentiū. Naꝫiſta terra moriētiū eſt: hac trāſimus: ſꝫ intereſt qͦ: qm̄ ⁊ malus homo ꝑegrinat̉ hic: ⁊ bonus hō ꝑegrinat̉ hic. Nō em̄ bonꝰ trāſit ⁊malus hic ꝑmanet: aut malus tranſit ⁊ bonus hic ꝑmanet. Ambo trāſeunt: ſꝫ nō ambo ad vnū. Duo erāt: pauꝑ vlceroſus adianuā iacēs diuitis: ⁊ diues indutꝰ purpura ⁊ byſſo: in epulis qͦtidie ſplendide. Ambo hic erāt: ambo hiuc trāſierūt: ſed nō advnū locū. Diuerſa loca ſuſcipiūt: qꝛ diuerſa merita ꝑducunt. Trāſijt pauꝑ in ſinuꝫAbrae: ⁊ trāſijt diues in tormēta inferoꝝ.Uicini corꝑe in terra: ille in domo: ille ante ianuā: Poſt morteꝫ tm̄ ſeꝑati: vt dicatAbraā: Inter nos ⁊ vos chaos magnū firmatū eſt. Ergo fratres qm̄ ſpes hic paſcit:vita aūt noſtra ꝑfecta nō eſt: niſi illa que ꝓmittit̉: hic gemitus: hic tēptatiōes: hic anguſtie: hic merores: hic pericula: laudabitaīa nr̄a dn̄m. Quō laudādus ē? Scd̓m ꝙdicit̉ in alio pſalmo: Beati qui habitāt indomo tua in ſecula ſeculoꝝ laudabunt te:qn̄ totū negociū noſtrū ipſa laus erit. Sꝫqn̄ hͦ. In vita mea. Mō em̄ quidē? Poſſet tibi dice̓: mors mea. Unde mors tua?Quia peregrinor a dn̄o. Si em̄ herere illlivita eſt: recedere ab illo mors eſt. Sed qͥdte conſolatur? Spes. Iam viuis in ſpe: deſpe lauda: de ſpe canta. Un̄ mors tua eſtnon cantes: vnde viuis canta. Mors tuaeſt de merore huius ſeculi: viuis in ſpe futuri ſeculi: Laudabo inqͥt dn̄m ī vita mea.Et quō laudabis dominū deū tuū? Pſalflā deo meo qͣꝫdiuᶠ ſum. Qualis illaꝫlaudatio: pſallaꝫ deo meo qͣꝫdiu ſum? Uidete fratres mei quale erit illd̓ eſſe: vbi ſempiterna laudatio erit: ſempiternū eſſe erit.Ecce mō es: nūquid pſallis deo tuo qͣꝫdiues? Ecce pſallebas: auertiſti te ad aliqd̓ negociū: iā nō pſallis: ⁊ es. Ecce eſ ⁊ nō pſallis: fortaſſis etiā cupiditate inclinatꝰ ad aliquid: nō ſolum nō pſallis: ſꝫ ⁊ offendis auditū eiꝰ ⁊ es. Tamē q̄ erit illa laudatio vbiqͣꝫdiu es laudas? Sed qͥd ait: qͣꝫdiu ſumAliqn̄ forte nō erit: īmo in eternū erit ipſūdiu: ⁊ ideo vere diu erit. Nā quicqͥd fineꝫhabet in tēpore: quālibet longū ſit: diu nōeſt. Pſallā deo meo qͣꝫdiu ſum. Interim bene laudabis dn̄m in vita tua: pſallis deotuo de futuro qͣꝫdiu es: Bene qͥcquid deillo p̄ſumendū eſt hic ſpera. Nō nos deſerat ſpes in iſta ꝑegrinatione ⁊ tēptatione:
Alla lra.f fuero.