PſalmusCXLXI
buſdam carbonibꝰ: cum hō peteret aduerſum linguaꝫ ſubdolā auxiliū: Quid det̉ tibi aūt quid adijcietur tibi ad linguaꝫ ſubdolam? Sagitte potentis acute: cuꝫ carbonibus vaſtatorijs: id eſt verba dei cor traſfigentia: ⁊ vetuſtatem perimētia: amorēqꝫgignentia: ⁊ exēpla hominū qͥ mortui erat⁊ reuixerūt: ⁊ nigri erant: ⁊ fulgētes effectiſunt. Carbones enī tenebre ſunt: color indicat: Sꝫ cum ad eos acceſſerit flāma caritatis: ⁊ ex mortuis reuixerint: audiant abapoſtolo: Fuiſtis enim aliquādo tenebre:nūc autē lux in domīo. Ip̄i ſunt carbonesfratres quos intuemur: qn̄ volumꝰ mutarevitā trāffixi ſagitta dei: et īpediūt nos male līgue hominū: de qualibꝰ hͦ mō q̄rebat̉:⁊ volūt ſeducere a viā veritatis: potiꝰqͣꝫ inducere ad errores ſuoſ ⁊ dicere nobiſ: qꝛ ſiꝓfeſſi fuerimꝰ nō īplebimꝰ. Attēdimꝰ carbones illos: Qui erat heri ebrioſꝰ: hodieſobriꝰ ē. Qui erat heri adult̓: hodie caſtꝰ ē:Qui erat heri raptor: hodie largitor. Oēsiſti carbōes ignis ſūt: accedunt exēpla carbonū ad vulnꝰ ſagittarū: n̄ enī timeo dice̓vulnꝰ: cū clamet ipſa ſpōſa vulnerata caritate: ego ſū: ⁊ fit tibi vaſtatō feni: ꝓpt̓ qd̓ ⁊dicūt̉ carbones vaſtatorij. Uaſtat̉ fenū: ſꝫpurgat̉ aurū: et mutat hō ex morte vitā: etīcipit eē etiā ip̄e carbo flagrās: Qual̓ eratcarbo apl̓s: qͥ priꝰ fuit ꝑſecutor ⁊ blaſphemus ⁊ iniurioſus: niger ⁊ extinctꝰ: Miſericordiā v̓o cōſecutꝰ: accēſus ē de celo: voxchriſti accēdit illū. Perijt in eo tota nigredo: cepit feruēs ſpiritu qͦ accendebat̉ acce̓dere. Tales ergo ⁊ h̓ intellecturi ſumꝰ carbones ignis: qui cadūt ſuꝑ iſtos malos: ⁊deijciūt eos? Plane nō ꝓhibemur hūc habere intellectū. Uideo hic nobis eluceſcere nō īprobabilē ſeu rep̄henſibilē ſentētiā:Intelligo illos carbones cadere ſuꝑ iſtosvt deijciāt̉. In alioſ eī veniūt vt accēdāt̉:in alios vt deijciātur. Ip̄e enī carbo dicebat: Quibuſdā ſumꝰ odor mortis ī mortē:qͥbuſdā ſumꝰ odor vite in vitā. Uidēt enīiuſtos flāmantes ſpiritu: candētes luce: eteis inuidēdo cadūt: hͦ eſt qd̓ ſuꝑuenient illis carbōes ignis in t̓ra ⁊ deijciētur. Quideſt in terra? Adhuc hic ſūt in hac vita: excepta illa pena que ſeruatur impijs. Carbones iſti illos deijciūt: ateqͣꝫ veniat igniseternꝰ. Decidēt ſuꝑ eos carbōes ignis interra: et deijciēt eos. In miſerijs nonſubſiſtet. Ueniet ill̓ miẜia et n̄ tolerāt: iu
ſtus aūt ſubſiſtit: Quō ille ſb̓ſiſtit qͥ dicit: ſꝫet gloriamur in tribulatiōibus: ſciētes qm̄tribulatio patientiā operat̉: patientia ꝓbationem: ꝓbatio ſpem: ſpes autē nō cōfundit: quoniā caritas dei diffuſa eſt in cordibus noſtris ꝑ ſpūmſanctum qui datus eſtnobis. At v̓o ſuper illos cum ceciderit aliqua preſſura: aliqua miſeria: nō ſubſiſtūtcadunt. Quādo enim tales patiūnt̉ huiuſmodi preſſuras: non valent tolerare: decidunt in iniquitates malas: quia tradunt̉ adeſiderio ſuo peccatori ¶ Uir linguoſus non dirigeturꝭ ſuper terraꝫ. Uirᶠlinguoſus amat ⁊ mendaciā. Quid enī illi eſt voluptas: niſi loqui? Non enim attendit quid loquatur: dum loquit̉: nō poteſtfieri vt iſte dirigat̉. Qualis gͦ eē debet ſeruus dei? accenſis illis carbonibꝰ: ⁊ ip̄e carbo ſalutaris effectꝰ? Qual̓ eſſe debet? Utmagis optet audire qͣꝫ dicere: ſicut ſcriptūeſt: Sit autem omīs homo velox ad audienduꝫ: tardus autē ad loquendū: Et ſi fieri poteſt hoc cupiat: nō habere neceſſitatēloquendi: ⁊ docēdi. Ecce enī dico caritati veſtre fr̄es mei. Loquimur noſ modo advos: vt aliquid doceamus vos: qͣꝫto melius ſi oēs ſciremus: et nemo doceret alterum: vt nō eſſet alius loquēs: alius audiens: ſed omēs audientes vnū illum cui dicitur: Auditui meo dabis gaudium ⁊ leticiaꝫ? Unde ⁊ ille Iohānes: nō taꝫ gaudebat qꝛ p̄dicabat ⁊ qꝛ loquebat̉: ſed gaudebat qꝛ audiebat. Ait enī: Amicus aūt ſpōſi ſtat: ⁊ audit eum: ⁊ gaudio gaudet ꝓptervocem ſponſi. Itaqꝫ fratres cito dixerimcaritati veſtre: ibi vnuſquiſqꝫ ꝓbet ſe: nōvt loquat̉: ſed vt de alio locutiōis officiuꝫexigat. Baudiuꝫ aūt taciturnitatis intushabeat in volūtate: vocem doctrine in neceſſitate. Quādo enim opus eſt voce doctrine? Quādo pateris imperituꝫ: quādopateris indoctum. Si ſemꝑ delectat te docere: ſemꝑ vis habere imperitū quem doceas. Si aūt beniuolus es: ⁊ vis omēs doctos eē: nō vis ſemꝑ habere quos doceaſ:⁊ nō erit in volūtate exercitatio vl̓ ꝓbatiodoctrie tue: ſed in neceſſitate: Gaudiuꝫ tibi ſit in auditiōe dei: neceſſitas tibi ſit in locutione tua: ⁊ nō eris vir linguoſus: ne nōdirigaris. Quare vis loqͥ: audire nō vis?Semꝑ foras exis: intro redire detrectas.Qui enī te docet: intꝰ eſt: quādo tu docestanqͣꝫ foras exis ad eos qui foris ſunt. Ab
22 3
Alia lr̄a.fin terra