PſalmusCXXXIIII
Pſalmusin ꝑadiſo: ſed vīceris ī ſtercore: Magnagratia dei. Sꝫ vn̄ hoc: niſi qꝛ ros hermōcōpluerat illā aīam: et dederat dn̄s ſuauitatem: vt terra noſtra daret fructū ſuū. Innoctibus extollite manꝰ veſtras in ſancta:et bn̄dicite dn̄m. Benedicatʸ te dn̄sex ſyon: qͥ fecit celū et terra. Plureshortat̉ vt benedicāt: ⁊ ip̄e vnū benedicit:quia ex pluribꝰ vnū fecit: qꝛ bonū et iocūdū ē habitare fratres in vnū. Pluralis numerus fratres: ſed ſingularis habitare invnū. Ideo benedicat te dn̄s ex ſyon: qͥ fecit celū ⁊ terrā. Nemo veſtrū dicat: ad menō ꝑueniet iſta bn̄dictio. Putaſ qͥs ē quēbn̄dixit? Bn̄dicat te dn̄s ex ſyō. Unū benedixit: Eſto ī vno ⁊ ꝑueīet ad te bn̄dictō.¶ Explicit Tract. de psͣ. CXXXIIIQui eſt vltimus Canticū graduū.¶ Incipit Tractatꝰ de psͣ. cxxxxiiſiſ¶ Expoſitio pſalmi.v ¶ Alde nobis dulce eſſe debet: et dulce nobis eſſe gaudēduꝫ eſt: quo nospſalmus iſte cobortatur. Dicit enī:Audate nomē dn̄i: Cauſāqꝫipſā quare iuſtū ſit vt laudemꝰ nomē dn̄i: ꝯtinuo ſubiecit. Laudate ẜui dn̄m? Quid iuſtiꝰ: qͥd digniꝰ: qͥdgratius? Etenī ſi nō laudauerīt ſerui dn̄mſuꝑbi: ingrati: irreligioſi erūt. Et quid faciunt nō laudādo dn̄m: niſi vt ſeuerū ſētiātdn̄m. Neqꝫ enī ẜuꝰ ingratꝰ ſi dn̄m ſuū laudare noluerit: iō efficit vt ſeruꝰ nō ſit: Laudes: nō laudes: ſeruꝰ es. Sed ſi laudes ꝓpitiabis: ſi nō laudes offendis. Bona eſtexhortatio ⁊ vtilis. Un̄ magis ſatagere debemꝰ quēadmodū laudādus ſit deꝰ: qͣꝫ dubitare laudādū. Laudate ergo nomē dn̄i.Hortat̉ nos pſalmꝰ: hortat̉ nos ꝓpheta:hortatur nos ſpūs dei: hortatur poſtremonos ipſe dn̄s vt laudemꝰ dn̄m. Nō enī laudibus noſtris ille creſcit: ſed nos. Deꝰ necmelior fit ſi laudaueris: nec deterior ſi vituꝑaueriſ: ſꝫ tu laudādo bonū melior eris:vituꝑādo deterior: bonꝰ aūt ille manet vteſt. Si enī ſeruos ſuos ip̄os bene de ſe merito: p̄dicatores verbi ſui: rectores eccl̓ieſue: veneratores noīs ſui: obtēꝑatores mādati ſui: id docet vt ī ꝯſcīa ſua habeāt dulcedinē bone vite ſue: ne corrūpātur laudibus: ne frangant̉ vituꝑatiōibꝰ hoīm: qͣꝫtomagis ip̄e incōmutabilis ſuꝑ oīa qͥ hec docet: non vtiqꝫ maior fit ſi laudaueris: necminor ſi vituꝑaueris. Sed qm̄ nobis expedit laudare dn̄m: miẜicorditer iubet vtlaudemꝰ eū: nō arrogāter. Audiamꝰ ergo
quid dic̄: Laudate nomē dn̄i: laudate ẜuidominum. Non aliquid incōgruū facitislaudando ſerui dominum. Et ſi ſemꝑ tantummodo ſerui eſſetis: deberetis laudaredn̄m: qͣꝫtomagis debetis laudare dn̄m ſerui: vt eſſe mereamini et filij. Sed qm̄ ſcriptū ē in alio pſalmo: Rectos decet laudatio. Et item alibi ſcriptū eſt: Nō ē ſpecioſalaus in ore pctōris. Itēqꝫ alibi dicit̉: Sacrificiū landis glorificauit me: Et ibi viaeſt in qͣ oſtēdā illi ſalutare meū. ⁊ ꝯſequēt̓:Pctōri aūt dixit deꝰ: vt qͥd tu enarras iuſticias meas: ⁊ aſſumis teſtamētū meū peros tuū: tu aūt odiſti diſciplinā: et ꝓieciſtiſermones meos poſt te: Ne forte qͥſqͣꝫ: qm̄dictū eſt: laudate ſerui dn̄m: etiaꝫ ſi in domo iſta magna fuerit malꝰ ſeruꝰ: putet ſibiꝓdeſſe laudem dn̄i: continuo quales ſintqui laudare debeant dominū ſubiecit ⁊ docet. ¶ Qui ſtatis in domo dn̄i: inatrijs domꝰ dei noſtri. Qui ſtatꝭ: nōqui ruitis. Illi aūt ſtare dicūt̉ qui in mandatis eiꝰ ꝑſeuerāt: qui ī fide nō ficta: et ſpefirma: ⁊ caritate ſincera ſeruiūt deo et honorāt eccleſiā eiꝰ: et nō dāt offenſiōem male viuēdi eis qͥ venire volūt: ⁊ in via lapides offenſiōis inueniūt̉. Ergo qͥ ſtatꝭ ī domo dn̄i laudate nomen dn̄i: Grati eſtotene foris erretꝭ. Quia ergo ſtatiſ: parū ne ēvobis vbi laudādus eſt qui vos erexit iacēteſ: ⁊ fecit in domo ſua ſtare ⁊ ip̄m agnoſcere ipſūqꝫ laudare. Paruū ne hͦ bn̄ficiūeſt qd̓ ſtamꝰ īdomo dn̄i: Hic interim ī hacꝑegrinatōe: ī hac domo qd̓ etiā ꝑegrīationis tabernaculū dr̄: qꝛ h̓ ſtamꝰ: nūqͥd paꝝgrati eē debemꝰ? Nōne cogitāduꝫ ē: qꝛ hicſtamꝰ? Nōne cogitandū ē: quid facti fuerimus: Nōne cogitādū ē nobis: vbi iacebamus ⁊ qͦ collecti ſumꝰ? Nōne cogitādū eſtqꝛ oēs īpij dn̄m nō q̄rebāt: ⁊ ip̄e illoſ nō q̄rētes q̄ſiuit: ip̄e inuētos excitauit: ip̄e excitatos vocauit: ip̄e vocatos ītroduxit: ⁊ indomo ſua ſtare fec̄? Hec qͥſqꝫ cogitat: ⁊ ingratꝰ n̄ ē oīo deſpicit ſe p̄ amore dn̄i ſui: aq̄ ſibi tanta p̄ſtita ſūt. Et qm̄ n̄ habet qͥd ꝓtātꝭ bn̄ficijs deo retribuat: qͥd ei reſtat: niſigratias agere ⁊ nō repēdere? Ad ipſā gͣtiarūactōeꝫ ꝑtinet: ⁊ calicē dn̄i acciꝑe et nomē eiꝰ īuocare. Nā qͥd retribuat dn̄o ſeruus ꝓ oībꝰ q̄ retribuit illi? Ergo qͥ ſtatis indomo dn̄i ī atrijs domus dei nr̄i? ¶ Laudate dn̄m: Quid dicturꝰ ſū qͣre laudetꝭ.Qm̄ benignꝰ dn̄s. Breuiter vno verbo explicata ē laus dn̄i dei nr̄i. Bonꝰ do
Alia lr̄a.t tibi
Alial̓ra.t quia bon