PſalmusCXXVII

Pſalmusmāducatis panē doloris. Alio loco dicitamās iſte: cuius voceꝫ in pſalmo plerūqꝫagnoſcimꝰ. Facte ſunt mihi lachryme meepanes die ac nocte. Un̄ facte ſunt lachryme panes? Dū dicit̉ mihi quotidie vbi eſtdeus tuus. Anteqͣꝫ enī videamus euꝫ quinos dilexit: qͥ nobis pignus dedit: cui deſponſati ſumus: inſultant nobis pagani: ⁊dicūt. Ubi ē quē colunt chriſtiani? Oſtendant nobis quem colūt. Ecce ego oſtēdoillis deū meuꝫ: ⁊ ip̄i oſtēdāt mihi deū ſuū.Duꝫ tibi hoc dicit paganus: non inuenisqd̓ illi oſtendas: qꝛ nō eſt cui oſtēdas. Redis gͦ ⁊ plāgis ad deum: qꝛ illi ſuſpiras an̄qͣꝫ videas: ⁊ deſiderio ip̄ius gemis: ⁊ quiain ip̄ius deſiderio ploras: dulces ſunt ⁊ ipſe lachryme: ⁊ ꝓ cibo tibi erūt: qꝛ factus ētibi ⁊ ip̄e panis die ac nocte dū dicitur tibiquotidie vbi eſt deus tuus. Sꝫ veniet deꝰtuus: de quo dicit̉: vbi eſt: ⁊ abſterget lachrymas: ⁊ ip̄e ꝓ pane lachrymarū ſuccedit: ⁊ te in eternū ſaginabit: qꝛ erit nobiſcūv̓bum dei quo paſcunt̉ angeli. Interī mōlabores fructuuꝫ: poſtea fructus laboris.Labores fructuū tuorū manducabis: beatus es ⁊ bn̄ tibi erit. Beatus es: de p̄ſentieſt: bn̄ tibi erit: de futuro eſt. Cum manducas labores fructuū tuorū: beatus es. Cūꝑueneris ad fructum laborū tuorū: bn̄ tibierit. Quid dixit? Nam ſi bn̄ tibi erit: vtiqꝫbeatus eris: ⁊ ſi beatus eris: vtiqꝫ bene tibi erit. Sꝫ intereſt inter ſpem ⁊ rē. Si ſpestam dulcis: qͣꝫto res dulcior erit? Iam veniamꝰ ad illā: Uxor tua: chriſto dicit̉. Ergo vxor eius eccl̓ia eius. Eccleſia eiꝰ vxoreius: noſip̄i ſicut vinea eius fertilis. Sꝫ inquibus vinea fertilis? Uidemus enim parietes iſtos intrātes multos ſteriles. Uidemus qꝛ iſtos parietes intrant multi ebrioſi: feneratores: mangones: querētes ſortilegos: eūtes ad p̄cātatores ⁊ p̄cātatricesqn̄ ill̓ caput dolet. Iſta eſt fertilitas vinee?Iſta ē vbertas vxoris? Nō ip̄a ē: Iſte ſpine ſunt. ſꝫ non vbiqꝫ ſpinoſa. Habꝫ quandam fertilitatē: ⁊ eſt vinea fertilis. Sed inquibus? In lateribus domus tue. Nō omnes dicunt̉ latera domus. Quero enī queſint latera domus? Quid dicam? Parietes ſūt: quaſi lapides fortes. Si de hoc habitaculo corꝑali diceret: forte hoc intelligeremus latera. Latera dicimus domus:eos qui inherēt chriſto. Non enī ſine cauſa ⁊ in ẜmone quotidiano dicimus de aliqͦ qͥ forte male agit: ex maloruꝫ ꝯſilijs ami-

coꝝ: d̓ illo dicīꝰ: mala lat̉a hꝫ: Quid ē mala lat̉a hꝫ? Mali illi inheret. Ergo ⁊ de alio bōa latera hꝫ: boniſ ꝯſilijs viuit. Quideſt hoc? Bonis cōſilijs regit̉. Ergo lateradomus ſunt illi qui inherent chriſto: nec ſine cauſa ⁊ ip̄a coniunx de latere facta eſt.Uiro dormiente Eua facta eſt: morientechriſto: eccleſia. Et illa de latere viri: cū coſta detracta eſt: Et iſta de latere viri: quādo latus lancea ꝑcuſſum ē: ⁊ ſacramēta ꝓfluxerūt. Ergo vxor tua vt vinea fertilis.Sed in qͥbus? In lateribus domꝰ tue. Inalijs qͥ nō adherēt chriſto ſteril̓: Sꝫ ncc̄ illos in vinea computabo. Filij tui. Que ēvxor: ⁊ qui ſunt filij? In iſtis carnalibꝰ nuptijs ⁊ coniugijs: alia vxor: ⁊ alij filij: ī eccleſia que vxor: ip̄i filij. Ad eccl̓iam enī ꝑtinebāt apoſtoli: ⁊ in mēbris eccleſie erāt.Ergo in cōiuge ip̄ius erāt: ⁊ cōiunx erantẜm portionē ſuaꝫ: quā in membris obtinebāt. Quare gͦ de illis dicit̉: cū receſſerit abeis ſponſus: tūc ieiunabūt filij ſponſi? Ergo ip̄a ꝯiunx: ⁊ ip̄a filij. Miꝝ dico fratresmei: In v̓bis āt dn̄i īuenimꝰ eccl̓iaꝫ: ⁊ fr̄esip̄ius eſſe: ⁊ ſorores ip̄ius eſſe: ⁊ mr̄em ip̄iꝰeſſe. Nam cū ei nunciaret̉ mat̉ eius ⁊ fr̄esforis ſtantes: qꝛ foris ſtabāt typū gerebāt.Quis typus mr̄is? Synagoga. Quis typus fratrū carnaliū? Iudei foris ſtāteſ. Etforis ſtat ſynagoga. Nā Maria ī lateribꝰdomꝰ eius: ⁊ cognati eiꝰ ex v̓ginis Marieꝯſanguinitate veniētes: qͥ in eū credider̄tin lateribꝰ domꝰ eiꝰ: nō inqͣꝫtum carnali cōſanguinitate iuncti erāt: ſꝫ inqͣꝫtum verbuꝫdei audiebāt ⁊ faciebāt. Hoc enim reſpōdit dn̄s ⁊ ait: Que mihi mr̄: aut qͥ fratres?Un̄ temptauerūt qͥdam dicere: qꝛ chriſtuſmatrē nō habuit: qꝛ dixit: que mihi mater?Quare? Ergo Petrus ⁊ Ioh̓es ⁊ Iacobus ⁊ alij apoſtoli pr̄es nō habuerūt ī t̓raEt tn̄ qͥd eis dicit. Nolite vobis dicere patres ſuꝑ terrā: vnus eſt enī pater vr̄ qui incelis eſt. Qd̓ gͦ in patre docebat diſcipulos: hoc in matre ip̄e demonſtrauit. Uultenī dn̄s: vt ꝯſanguinitatibꝰ terrenis p̄ponamus deum. Defer patri: qꝛ pr̄ eſt: deferdeo: qꝛ deus eſt. Generauit te pr̄ accōmodando carnē ſuā: creauit te deus adhibēdo potentiā ſuā. Ne iraſcat̉ pr̄ cū deus illip̄ponit̉: īmo gaudeāt ſibi tm̄ deferri: vt illeinuētus eſſet qͥ ei deberet p̄poni. Ergo qͥddicaꝫ? Dn̄s quid ait? Que mihi mr̄: aut qfratres? Et extendit manꝰ ſuꝑ diſcipulosſuos ⁊ ait: Ecce mr̄ mea ⁊ fratres mei. Fra

17