PſalmusCXXVII
Pſalmusbremꝰ: horū videlicet ſeruoꝝ dei contemnentiū mūdū iſtū ꝓpter ſempiternā felicitatē: et accipiamꝰ qd̓ hic ſcriptū eſt ꝓ p̄ſenti felicitate: vt vnicuiqꝫ forte homini dei fideli: ciui illius hierl̓m cōtingat etiā ductavxore filios non habere: dicamꝰ: nō timethō iſte dn̄m. Nam ſi timeret dn̄m: vxor eiꝰtanqͣꝫ vinea fertilis eſſet in domo eius: nōſterilis vt nullū generaret: et ſi timeret dominū hō iſte: filij ipſius circūdarēt mēſamipſius: tanqͣꝫ arbores oliuarū. Si enī taliadixerimꝰ: animales ſumꝰ nō ꝑcipiētes queſunt ſpūs dei. Incipiamꝰ ⁊ nos excutere:vt ſimꝰ ⁊ nos filij excuſſorū. Si enī erimꝰ filij excuſſoꝝ: erimꝰ in manu potentis tanqͣꝫſagitte: ⁊ iaculat̉ nos de p̄cepto ſuo in corda hoīm nōdū amātiū: vt ꝑcuſſa ſagittisverboꝝ dei amēt. Nam ſi talia vel ceperimus p̄dicare: filij aut frēs mei timēte dominum: vt habeatis filios ⁊ nepotes: vt gaudeat domꝰ veſtra: nō ſagittamꝰ vt ameturilla eterna hierl̓m. Remanebūt in amoreterrenorū vt vidētes iſta abūdare impijs:et ſi nobis non audēt in corde ſuo: dicunt:Quare ille qͥ nō timet deū plenā domū habet filijs? Et forte alius dicit illi. Adhucneſcis qͥd illi poſſit cōtingere. Quid ſi efferet illoſ: qꝛ nō timet deū: ⁊ ad hͦ illi pluresnati ſunt vt maiorē dolorē de illorū mortepatiat̉? Sꝫ ſi talia dixeris: reſpōdebit tibiet ille: Ego noui hoīem impiū: paganū: ſacrilegū: adoratorē idolorū: et forte nouit ⁊verum dicit: nec vnū nouit: nec duos veltres: quē deduxerūt ad foſſam ſenem: decrepitū: mortuū in lecto ſuo turbe filiorū ⁊nepotū. Ecce nō timuit dn̄m: et proles fecūdiſſima domꝰ eius clauſit oculos eius.Quid ad hoc dicturi ſumꝰ? Nihil illi pōteuenire mali: vt efferat filios ſuos viuus:qn̄ iam mortuus a filijs ad ſepulchrū glorioſum deductꝰ eſt. Excutiamꝰ gͦ: excutiamus ſi volumꝰ eſſe filij excuſſoꝝ: exeat hucaliqͥd. Eſt enī quidā hō qͥ ſic benedicit̉: etnemo timet dn̄m: niſi qͥ eſt in mēbris ip̄iushoīs. Et multi hoīes ſunt: et vnus hō eſt.Multi enī chriſtiani et vnꝰ chriſtus. Ipſichriſtiani cū capite ſuo: qd̓ aſcēdit in celūvnus eſt chriſtus. Non ille vnꝰ ⁊ nos multi: ſꝫ ⁊ nos multi in illo vno vnū. Unꝰ gͦ hōchriſtus caput et corpus. Qd̓ eſt corpuseius? Eccleſia eiꝰ: dicēte apl̓o: Qm̄ mēbraſumꝰ corꝑis eius: ⁊ vos autē eſtis corpuschriſti et mēbra. Intelligamꝰ gͦ vocē huihoīs: in cuiꝰ corꝑe vnus ſumꝰ hō: ⁊ ibi vi-
CXXVIIdebimꝰ iſta vera bona hierl̓m. Sic enī dixit in fine: Et videas bona que ſūt hierl̓m.Si aūt iſta bona terreno oculo attēderis:abundātiā filiorū ⁊ nepotū: ⁊ fertilitatē: fecunditatēqꝫ cōiugis: non ſunt bona illiushierl̓m: qꝛ bona iſta ⁊ in terra moriētiū ſūt:illa terra viuētiū eſt. Noli valde ꝓ magnohabere: ſi habes filios morituros: ⁊ ſi nonante te: certe poſt te. Uis habere filios nn̄qͣꝫ morituros: ⁊ tecū ſemꝑ victuros? Eſtoin illius corꝑe de quo dictū eſt: Uos autēeſtis corpus chriſti ⁊ mēbra. Nam vt hocoſtēderet ⁊ ipſe pſalmꝰ: qꝛ ſic eſt obſcurus:vt admoneat pulſari: ſic operuit vt velit excuti: a pluribꝰ cepit: Beati om̄es qͥ timentdn̄m qͥ ambulāt in vijs eiꝰ. Multꝭ loquit̉:ſed qꝛ ipſi ml̓ti vnū ſunt in chriſto: ſequit̉ ⁊ſingularit̓ iā dicit: Labores fructuū tuoꝝmāducabis. Superiꝰ dixerat: Beati oēsqui timēt dn̄m qͥ ambulāt in vijs eius: modo quare labores fructuū tuoꝝ māducabis et nō māducabitis? Et quare laboresfructuū tuoꝝ et nō labores fructuū vr̄oꝝ:Tam in ꝓximo oblitꝰ eſt: qꝛ pluribꝰ loquebat̉? Sed ſi iam excuſſiſti: qͥd tibi reſpōditCū plures chriſtianos appello in vno chriſto vnū intelligo. Plures gͦ eſtis: et vnuseſtis: plures ſumꝰ: ⁊ vnus ſumꝰ. Quō plures ſumꝰ et vnus ſumꝰ? Quia illi inheremꝰcuiꝰ mēbra ſumꝰ: ⁊ quoꝝ caput in celo eſt:vt mēbra ſequant̉. Ergo ipſe deſcribat iāqꝛ manifeſtū eſt quē deſcribit: Sic patebūtom̄ia que ſequunt̉: tantū vos timēte dn̄met ambulate in vijs eiuſ: ⁊ nolite zelare eosqui nō ambulāt in vijs eiꝰ: qn̄ illos videritis eſſe felices infeliciter. Seculi enī hoīesinfeliciter felices ſunt: martyres aūt felicitinfelices erāt. Erāt enī ad tꝑ̄s infelices: ſꝫin eternū felices: ⁊ in eo ip̄o qd̓ erāt ad tꝑsinfelices: putabāt̉ magis infelices qͣꝫ erat.Quid enī dicit apl̓us? Quaſi triſtes ſemꝑaūt gaudētes. Quare ſemꝑ? Et hic et ibi:prorſus et hic ⁊ ibi. Hic enī vn̄ gaudemꝰ?De ſpe. Ibi vn̄ gaudebimꝰ? De re. Magnū gaudiū habꝫ ſpēs gaudētis. Et ſi ſpegaudētes: vidēte qͥd ſequit̉: In tribulatōepatiētes. Martyres gͦ ideo in tribulatiōepatiētes erāt: qꝛ ſpe gaudebāt. Sed qꝛ nōdū erat illud quod ꝓmittit̉: qͥd dicit apl̓s?Spes enī que videt̉ nō eſt ſpēs: Si aūt qd̓nō videmꝰ ſperamꝰ ꝑ patiētiā expectamꝰ.Ecce quare om̄ia martyres pertulerūt: qꝛquod nō videbāt per patiētiā expectabat.Illi qui eos occidebāt que videbāt ama-