PſalmusCXXIIII
Pſalmuspōt cariſſimi. Fecit deus pauperē: vt ꝓbethominem: ⁊ fecit deus diuitē: vt ꝓbet illūde pauꝑe: ⁊ oīa que fecit deꝰ recte fecit. Etſi nō poſſumus videre ꝯſiliū ipſius quareillud ſic fecit ⁊ illud ſic: bonuꝫ eſt nobis vtſubdamus nos ſapīe ipſiꝰ ⁊ credamus: qꝛbn̄ fecit: ⁊ ſi nōdū nouimꝰ quare fecit: ⁊ habebimus cor rectū: vt p̄ſumamus ⁊ ꝯfidamus in dn̄o ⁊ nō mouebūt̉ pedes nr̄i: ⁊ fitin nobis aſcēdētibus vn̄ cepit iſte pſalmꝰ.Expoſitio pſalmi.Ui cōfidut in domino ſicutmons ſyon: nō cōmouebit̉qin eternuꝫ: Qui ſunt iſti? Quihabitāt in hieruſale. Ipſi nō cōmo-uebunt̉ in eternum: qui habitāt in hierl̓m.Si hanc hieruſalē intellexerimus oēs quiillic inhabitāt bellis: ⁊ euerſione ip̄ius ciuitatis excluſi ſunt. Modo queris iudeū inciuitate hieruſalē: ⁊ nō iuenies. Quare ergo nō mouebunt̉ in eternū qͥ inhabitāt hieruſalē: niſi quia eſt alia hieruſaleꝫ: de quamulta ſoletis audire? Ipſa ē mater noſtracui ſuſpiramꝰ ⁊ gemimus in iſta ꝑegrination: vt ad illā redeamus. Erraueramus avia: ⁊ viā nō habebamꝰ: Rex ip̄ius venit:⁊ via nobis factus eſt: vt ad illā redire poſſimus. Ipſa eſt illa vbi ſtantes erāt pedesnoſtri in atrijs hieruſaleꝫ: ſicut audiſtis inpſalmo canticorū graduū ſuꝑiore iam vobis ⁊ expoſito ⁊ tractato qui interfuiſtꝭ: cuiſuſpirabat ille qui cantabat: Hieruſaleꝫ q̄edificatur vt ciuitaſ: cuius participatio eiin idipſuꝫ. Qui ergo ibi habitāt nō mouebūtur in eternū: Qui aūt habitarūt in iſtahieruſalē moti ſunt primo corde: poſtea exilio. Qn̄ moti ſunt corde ⁊ ceciderūt: tuncregē ipſius ſuꝑne hieruſalem crucifixerūt.Iam ſpūaliter foris erant ⁊ ip̄m regem foras excludebāt. Eiecerūt em̄ illū extra ciuitatē ſuam: ⁊ foras crucifixerūt: ⁊ ipſe eiecit illos extra ciuitatem ſuā: id eſt eternamhieruſalē matrē omniū noſtrū que eſt in celis. Qualis eſt iſta hieruſalē? Breuiter deſcribit eam. Montes in circuitu eius? Magnū aliqͥd ē eſſe nos in ea ciuitate quā circūdederūt mōtes? Ipſa ē tota felicitas noſtra: qꝛ habebimꝰ ciuitatē quā circūdederūt mōtes. Nō enim nō nouimusmōtes: aut qͥd ſint mōtes: niſi tumores terrarū. Alij ſunt gͦ montes amabiles: mōtesexcelſi: p̄dicatores veritatis: ſiue angeli: ſiue apoſtoli: ſiue ꝓphete: Ipſi ſunt in circuitu hieruſalē: ambiunt illā: ⁊ quaſi murū illi
faciūt. De his mōtibꝰ amabilibꝰ ⁊ delectabilibꝰ aſſidue ſcpͥtura loquit̉. Aduertite vl̓cū auditis vel legitis: pluribꝰ locis inuenitis montes delectabiles: qͣꝫqͣꝫ ⁊ nos poſſumus cōmemorare: Uerūtamē quātū dn̄sſuggerit: delectat nos de his montibꝰ multā dicere: ⁊ diuina teſtimonia de litterꝭ ſanctis occurrunt nobis. Ip̄i ſunt mōtes quiilluminātur a deo: ⁊ pͥmitus illuminant̉: vtab ipſis lumē deſcendat ad valles vel adcolles: qꝛ nō tāte ſūt altitudinis quāte ſūtmontes. Ip̄i ſunt ꝑ qͦs nobis p̄rogat̉ ſcriptura: ſiue in prophetia: ſiue in epl̓is: ſiue ineuāgelio. Ipi ſūt mōtes de quibꝰ cātamꝰ:Leuaui oculos meos in mōtes vnde veniet auxiliū mihi: qꝛ de ſcripturis ſanctis inhac vita habemꝰ auxiliū. Sed qꝛ ip̄i mortes nō a ſe proteguntur: nec a ſeip̄is nobisconſulūt: nec ſpes noſtra debet eſſe in mōtibus: ne maledicti ſimus qui ſpeꝫ in hoīeponimꝰ: iaꝫ dixerat: Leuaui oculos meosin mōtes vn̄ veniet auxiliū mihi: Auxiliuꝫinquit meū a dn̄o qui fecit celū ⁊ terrā. Itſi ſunt mōtes de quibꝰ item dicit: Suſcipiunt mōtes pacem ppl̓o tuo: ⁊ colles iuſticiam. Montes magni ſunt: colles minoresſunt. Montes ergo vident: colles credūt.Qui vident pacem: ſuſceperūt ⁊ attulerūtad illos qui credunt. Qui em̄ credūt ſuſcipiunt iuſticiā: qꝛ iuſtus ex fide viuit. Angeli vidēt: annūciant qd̓ vident: ⁊ credimꝰnos: Ioannes ille in principio inquit eratverbū: ⁊ verbū erat apud deū: ⁊ deus eratverbū. Uidebat: p̄dicauit nobis vt crederemus: ⁊ mōtes ſuſcipiētes paceꝫ: ſuſceperūt colles iuſticiā: qꝛ de ipſis mōtibꝰ quidait? Non dixit a ſe habēt pacem: vel inſtituūt pacem: vel generant pacē: ſed ſuſcipiunt pacē. Unde ſuſcipiūt pacē: dominꝰ ē.Sic ergo leua oculos tuos ad montes ꝓpter pacem: vt auxiliū tuū ſit a dn̄o qui fecucelum ⁊ terram. Rurſus illos montes cōmemorās ſpirituſſanctus hoc ait: Illuminās tu mirabiliter a montibꝰ eternis. Nōdixit: illumināt mōtes: ſed illuminans tu amontibꝰ eternis. Per mōtes iſtos qͦs eternos eſſe voluiſti predicās euangeliū: tu illuminans nō montes. Taleſ ergo montesin circuitu hieruſalē. Et vt noueritis quales ſint montes in circuitu eius: vbi comemorauit mōtes bonos ſcriptura: valde raro ⁊ difficile: aut forte nūqͣꝫ: ⁊ nō ſtatim ibiuominat dn̄m: aut ſimul ſignificat: ne ſperemaneat in mōtibꝰ. Ecce videte qͣꝫ multa
Alia lr̄a.rhabitat.