PſalmusCXVIII

rat in abundantia ſua: nō mouebor in eternum: auertit faciē ſuā ⁊ factus eſt cōturbatus: ſibiqꝫ monſtrat̉. Quiſquis igit̉ a timore dei caſto crucifixas habet carnes ſuas:et nulla carnali corruptꝰ illecebra: facit iudiciū opuſqꝫ iuſticie: orare debet ne aduerſantibꝰ tradat̉: id eſt ne timēdo perpeti mala: ad faciēda mala perſequētibus cedat.A quo enim accipit victoriā cōcupiſcētiene voluptate pertrahat̉: ab illo etiā roburpatiētie ne dolore frangat̉: qm̄ de quo dicitur: dn̄s dabit ſuauitatē: de illo etiā dicitur: ab ipſo eſt enī patiētia mea. Deniqꝫ ſequit̉. ¶ Excipe ſeruū tuū in bono:vt non calunient̉ me ſuperbi. Illiimpellūt vt cadā in malū: tu excipe in bonum: Qui aūt interp̄tati ſunt nō calūnientur me: grecā locutionē ſecuti ſunt: latinelingue minus vſitatā. An forte hāc habetvim: cū dicit̉ non calūnient̉ me: qͣꝫ haberet ſi diceret̉: non me capiant calūniādo?Multe aūt poſſet intelligi calūnie ſuperboꝝ: a quibꝰ humilitas chriſtana deſpicit̉:ſed illa vel maxima eſt: ſi hoīes hoc locoexcipiūtur ſuperbi: ꝙ a nobis mortuū calūnient̉ coli. Humilitas quippe ipſa chriſtiana chriſti morte inſinuat̉: cōmendat̉qꝫdiuinitꝰ. Hec aūt calūnia vtriſqꝫ infidelibus: id eſt iudeis: gētibuſqꝫ cōmunis eſt.Habent calūnias ſuas etiā heretici ſingulis quibuſqꝫ hereſibꝰ ꝓprias: Habēt ⁊ ſciſmati: quos om̄es ſuperbia de membrorūchriſti cōꝑage precidit. Ipſius aūt diaboli calūnia quāta vel qualis ſit: quā calūniatus eſt iuſto dicēs: Nunqͥd gratis colitIob dn̄m? Quorū omniū calūnie ſuperborū tanqͣꝫ colubrorū venena dicūtur: cūvigilantiſſima ⁊ diligētiſſima pietate chriſtus crucifixus attendit̉. Propter qd̓ figurandū Moyſes deo miſerāte ac iubēte exaltauit in heremo ſimilitudinē ſerpētis inligno: vt ſimilitudo carnis peccati crucifigenda p̄figuraret̉ in chriſto. Hanc intuētes ſalutiferā crucē om̄e calūniātiū ſuperboꝝ virus expellimꝰ. Quam prorſus etiāiſte quodāmodo valde intente intuēs ait:¶ Oculi mei defecerūt in ſalutaretuū: et ī eloquiū iuſticie tue. Chriſtūquippe ipſum deus ꝓpter ſimilitudinē carnis peccati: pctm̄ ꝓ nobis fecit: vt nos ſimus iuſticia dei in ipſo. In huius igit̉ eloquiū iuſticie dei defeciſſe dixit ardēter oculos ſuos: ⁊ ſitienter intuendo dum memorinfirmitatis humane: diuinā chriſti deſide

rat gratiā: Propter qd̓ ſequit̉: ¶ Fac cūſeruo tuo ẜm miſericordia tua: Nōvtiqꝫ ẜm iuſticiā meā. Et iuſtificatōesinquit: tuas doce me. Illas proculdubio quibus deus facit iuſtos: non ipſi ſe.¶ Seruus tuus ſum ego: Neqꝫ enībene mihi ceſſit: qn̄ eſſe volui liber meus:nō ſeruus tuus. Da mihi intellectuꝫvt ſciam teſtimonia tua. Nūqͣꝫ intermittēda eſt iſta petitio. Non enī ſufficit accepiſſe intellectū: ⁊ dei teſtimonia didiciſſe: niſi ſemper accipiat̉: et quodāmō ſemꝑbibatur de fonte lucis eterne. Teſtimoniaquippe dei quāto fit quiſqꝫ intelligētior: tāto magis magiſqꝫ ſciuntur. ¶ Tempusinquit: faciēdi dn̄o: Id enī plures cōdices habēt: nō vt quidā dn̄e: Quod ergotēpus vel qͥd faciēdi voluit intelligi dn̄o?Illud quidē quod pauloāte dixerat: Faccum ſeruo tuo ẜm miſericordiā tuā: hoc faciendi tempus dn̄o. Quid eſt aūt: niſi gratia que in chriſto ſuo tꝑe reuelata eſt? Dequo tꝑe ait apoſtolus: Cum aūt venit plenitudo tꝑis miſit deus filiū ſuū. Propterqd̓ alibi etiā teſtimoniū ſuū ꝓpheticū adiūgens: vbi dixit: Tempore acceptabili exaudiui te: et in die ſalutis adiuui te: Eccenunc inqͥt tp̄s acceptabile: Ecce nūc diesſalutis. Sed quid eſt ꝙ tanqͣꝫ volēs oſtēdere tempus dn̄o eſſe faciēdi: cōtinuo ſubiunxit: Diſſipauerūt legē tuā. Uelutꝓpterea tempus eſſet faciēdi dn̄o: qꝛ eiuslegem diſſipauerūt ſuperbi: qui ignorātesdei iuſticiā ⁊ ſuā querētes ſtatuere: iuſticiedei nō ſunt ſubiecti? Quid eſt enī: diſſipauerūt legē tuā: niſi p̄uaricatiōis iniquitate eius integritatē nō cuſtodierūt? Oportebat ergo vt ſuperbis ⁊ de libertate ſui arbitrij preſumētibꝰ lex daret̉: qua p̄uaricata quicūqꝫ cōpuncti humiliarent̉: nō iamper legē: ſed per fidē ad ſubueniētē currerent gratiā. Diſſipata ergo lege tēpus fuitvt per vnigenitū filiū dei miſericordia mitteret̉. Lex enī ſubintrauit vt abūdaret delictū: quo delicto lex diſſipata eſt: et oportuno iaꝫ tempore chriſtus aduenit: vt vbiabundauit delictum ſuperabūdaret gratia. ¶ Ideo inqͥt: dilexi mādata tua:ſuper aurū ⁊ topazion. Id agit gratia: vt dilectiōe impleant̉ mādata dei: quetimore nō poterāt. Gratia quippe dei diffundit̉ caritas in cordibꝰ nr̄is per ſpirituꝫſctm̄ qui datꝰ eſt nobis. Propter qd̓ ⁊ ip̄edn̄s dicit: Nō veni legē ſoluere: ſed adim-

lra.na habet