PiaʸmusCXVIII

PſalmusHoc tam magno lucro correctiōis: ꝯuerſionis ⁊ redēptionis inimicorū ſuorū corpus xp̄i deo dixit: Aufer a me opprobriū ⁊ꝯtemptū. Et quaſi q̄reret̉ de qua re opprobrium: de qͦ re cōtemptū: ſubiūgit: quoniāmartyria tua exqͥſiui. Ubi ē nunc illud opprobriū? vbi ille ꝯtemptus? Abierunt atqꝫtranſierūt: ⁊ qꝛ inuenti ſunt qͥ ꝑierāt: illa pierāt. Sed qn̄ eccleſia talia p̄cabat̉: illa patiebat̉. ¶ Etenim ſederunt prīcipesl. inquit: ⁊ aduerſum me loquebant̉.eInde ꝑſecutio grauis erat: qꝛ eam ſedentes: hoc eſt iudiciarijs ſedibus eminētes:pͥncipes decernebant. Refer hoc ad ip̄mcaput: inuenies ſediſſe pͥncipes iudeoruꝫ:ꝯſilium q̄rentes quō chriſtū ꝑderent. Refer hoc ad corpus eiꝰ: id eſt eccl̓iam: inuenies reges t̓re excogitaſſe atqꝫ iuſſiſſe: quōchriſtiani nuſqͣꝫ eſſent. Etenī ſederūt principes: ⁊ aduerſum me loquebant̉. Seruus autē tuus exercebat̉ in tuis iuaſtificationibusʳ. Qualis exercitatio hͨͦis fuerit qui noſſe deſideras: qd̓ adiunxit intellige. ¶ Nam ⁊ teſtimonia tua meditatio mea eſt: ⁊ conſiliū meū iuſtificationes tue. Recole qd̓ ſuperiuscommendaui teſtimonia eſſe martyria.Recole in iuſtificationibꝰ domini nullameſſe difficiliorē ⁊ mirabiliorē. qͣꝫ vt ſuos qͥſqꝫ diligat inimicos. Sic ergo exercebaturcorpus chriſti: vt ⁊ martyria: id eſt teſtimonia eius meditaret̉: ⁊ vt diligeret eos a quibus exprobrātibꝰ ⁊ contemnētibꝰ ꝓpt̓ ip̄amartyria ꝑſecutiōes patiebatur. Nō enimꝓ ſe: ſicut iam cōmendauimꝰ: ſꝫ ꝓ ip̄is potius orabat dicēs: Aufer a me opprobriuꝫ⁊ cōtemptum. Sederūt gͦ principes et aduerſum me loquebant̉: ſeruus aūt tuus exercebatur in iuſtificationibus tuis: Quonā modo? Naꝫ ⁊ teſtimonia tua meditatiomea ē: ⁊ cōſilium meum iuſtificatiōes tue.Cōſilium cōtra conſiliū: Conſilium ſedentium pͥncipum fuit inuentos martyres perdere: cōſilium patientiū martyꝝ fuit inimicos ꝑditos inuenire. Reddebāt illi malaꝓ bonis: iſti bona ꝓ mal̓. Quid gͦ mirumſi illi occidendo defecerūt: iſti moriēdo vicerunt? Quid inqͣꝫ mirū ſi martyres ſeuiētibus gentibus temꝑalem mortē patientiſſime ꝑtulerūt: ⁊ gentes martyribus orantibus ad eternam vitam ꝑuenire potuerūt:dū corpus chriſti ſic exerceret̉: vt ⁊ martyria meditaret̉: ⁊ malis martyrū ꝑſecutoribus bona precaret̉:

¶ Explicit ẜmo nonus. Incipit ẜmo decimus de verſu pſalmi: Adheſit pauimentoanima mea: viuifica me ẜm v̓bum tuum.Equit̉ in iſto pſalmo maiore qd̓ conOſiderare ⁊ ſicut dn̄s dederit pertractare debemus. ¶ Adheſit pauimento anima mea: viuifica me ẜmverbum tuum. Quid eſt adheſit pauimento anima mea? Nam cum adiungit etdicit: Uiuifica me ẜm verbū tuū: quare ſeviuificari poſcat: vtiqꝫ cauſam p̄miſit dicendo: Adheſit pauimēto aīa mea. Ergoqꝛ ꝓpterea ſe viuificari petit: qꝛ pauimētoadheſit anima eius: mirum ſi boni aliquidhīc vult ītelligi. Ita qͥppe ſe habet tota iſtaſentētia: tanqͣꝫ diceret: mortuus ſum: viuifica me. Quid ē enim pauimentū? Si tāqͣꝫvnam quandā domum magnam vniuerſum mundū velimus acciꝑe: videmus velut eius camerā celū: terra erit igit̉ pauimētum. Uult itaqꝫ terrenis ẜuis ⁊ cum apoſtolo dicere: Cōuerſatio noſtra in celis eſt.Proinde terrenis adherere mors aīme ē:Cui malo ꝯtraria poſcit̉ vita: cum dicitur:viuifica me. Sed vidēdum eſt: vtrum congruant huic verba iſta qͥ ſuperius talia dixerat: qͥbus magis deo videat̉ adheſiſſe qͣꝫpauimēto: vt cōuerſatio eius non in terrenis: ſꝫ in celeſtibus haberet̉. Quomō enimpoteſt intelligi terrenis adheſiſſe qui dicit:Seruus autē tuus exercebat̉ in tuis iuſtificationibꝰ: nam ⁊ teſtimonia tua meditatiomea ē: ⁊ cōſilium meuꝫ iuſtificatiōes tueHec ſunt enī verba eius antecedētia: quorum antecedentiū iſta ſunt ꝯſequētia: Adheſit pauimēto aīma mea. An ex hoc intelligere debemus: qͣꝫtūlibet quiſqꝫ ꝓficiat iniuſtificationibꝰ dn̄i habere euꝫ mortal̓ carnis affectum circa iſta terrena: in qͥbus vita humana temptatio ē ſuꝑ terrā: ⁊ ab hacmorte ſi ꝑſeuerant̉ ꝓficit: quotidie reuiuiſcere: viuificante illo cuius gratia hō noſt̓interior renouat̉ de die in diem? Nā ⁊ illd̓apl̓s cum dicebat: Ꝙdiu ſumꝰ in hͦ corpore ꝑegrinamur a dn̄o. Et cōcupiſcebat diſſolui ⁊ eſſe cū chriſto: adheſerat pauimētoaīa eius. Unde ⁊ corpus ip̄m: qꝛ ex terra ēnō abſurde intelligitur pauimentū: qd̓ adhūc qꝛ corruptibile ē ⁊ aggrauat aīam: recte in illo ingemiſcit̉ ⁊ dicit̉ deo: Adheſitpauimēto aīmā mea: viuifica me ẜm v̓buꝫtuū. Neqꝫ enī cum corꝑibus nr̄is ſꝑ cū domino erimꝰ: ſꝫ tunc qꝛ non erūt corruptibi-

Alia lr̄a.mon habe

Alia lr̄a.fri