PſalmusCXVIII

Pſalmushoīeſ: ſꝫ dicendo ſicut oēs pr̄es mei: iuſtosꝓculdubio vult ītelligi qͥ eū tꝑe p̄ceſſerūt:⁊ in hac ꝑegrinatiōe gemitu pio ſuꝑne patrie ſuſpirarūt. De qͥbꝰ ſcriptuꝫ eſt ad Hebreos. Scd̓m fidē mortui ſunt hi oēs cumni accepiſſent ꝓmiſſiones: ſꝫ lōge eas vidētes ⁊ ſalutātes ⁊ cōfitentes: qꝛ hoſpites etꝑegrini ſunt ſuꝑ terram. Qui enī talia dicūt: oſtendūt qꝛ patriā querūt. Et ſiqͥdemeius memores eſſent a qͣ diſceſſerāt: habuiſſent tꝑs reuertendi: Nūc aūt meliorē aꝑpetūt: id eſt celeſtē: ideo nō ꝯfundit̉ de hisdeꝰ vocari deꝰ eorū: p̄parauit enī eis ciuitatem. Et illud qd̓ legimꝰ: qͣꝫdiu ſumꝰ ī corpore ꝑegrinamur a dn̄o: pōt intelligi hͦ nōeſſe oīm: ſꝫ fideliū. Nō enī oīm eſt fides. Etvidemꝰ qͥd his verbis apl̓s iūgat. Cū eniꝫdixiſſet: qͣꝫdiu ſumus ī corꝑe ꝑegrinamura dn̄o: Per fidem enī ambulamꝰ inquit: ⁊nō ꝑ ſpeciem: vt intelligeremꝰ eorū eē iſtaꝫꝑegrinationē qͥ ambulāt ꝑ fidē. Infidelesaūt qͦs deꝰ nō p̄ſciuit nec p̄deſtinauit ꝯformes fieri imagīs filij ſui: nō pn̄t veracit̉ dicere ſe in t̓ra ꝑegrinos: qn̄ ibi ſunt vbi ẜmcarnē nati ſunt. Nō enī hn̄t alibi ciuitateꝫ:ac ꝑ hoc nō ſunt in terra alienigene: ſꝫ terrigene. Un̄ ait alia ſcriptura de quodam:Poſuit enī apud mortē domū ſuā: ⁊ apd̓inferos cū terrigenis axes ſuos. Sūt aūt⁊ ip̄i ꝑegrini ⁊ inqͥlini: nō huic terre: ſꝫ ppl̓odei a quo ſunt alienigene. Un̄ credētibꝰ ⁊ſanctā ciuitatē que nō eſt de hoc mūdo habere incipientibꝰ apl̓s dicit. Igit̉ iam noneſtis ꝑegrini ⁊ inquilini: ſꝫ eſtis ciues ſctōꝝ⁊ domeſtici dei. Ip̄i gͦ ſunt ciues terreni: qͥſūt dei ppl̓o ꝑegrini. Qui v̓o ciues ſunt inppl̓o dei: ip̄i ſūt in t̓ra ꝑegrini: qꝛ totus idēpulus qͣꝫdiu eſt in corꝑe ꝑegrinat̉ a domino. Dicat itaqꝫ: Incola ego ſum in terra:ne abſcōdas a me mādata tua. Sꝫ qui tādem ſūt a qͥbus deꝰ abſcōdit mādata ſuaNōne illa vbiqꝫ deus voluit p̄dicari? Utinam qͣꝫ multis clara ſunt: tam multis caraſint. Nam qͥd eſt clarius: qͣꝫ diliges dominum deum tuū ex toto corde tuo: ⁊ ex totaaīa tua: ⁊ ex tota mēte tua: ⁊ diligeſ ꝓximūtuū tāqͣꝫ teip̄m? In qͥbus duobꝰ mādatistota lex pendet ⁊ ꝓphete. Et qͥs eſt quē lateant iſta mādata? Nempe ⁊ oībus fidelibus: ⁊ plurimis infidelibus nota ſunt. Cuigͦ poſcit fidel̓ ne abſcondat̉ ſibi: qd̓ nec infideli cernit abſcōdi? An̄ qꝛ deū noſce difficile eſt: ꝯſequens eſt vtiqꝫ vt diligas dn̄mdeū tuū: difficile interrogat̉ ne alid̓ ꝓ alio

CXIT. IIdiligat̉. Nam ꝓximi facilior eſſe videt̉ cognitio. Omīs qͥppe hō eſt oī homī ꝓximꝰ:Nec vlla cogitāda eſt lōgīquitas generꝭ:vbi eſt natura cōmunis: qͣꝫqͣꝫ nec ꝓximuꝫnouerat qͥ dn̄o ait: Et qͥs eſt meus ꝓximꝰ?Qn̄ illi eſt ꝓpoſitus hō qͥdam: qͥ deſcēdēsab hierl̓m in hiericho: incidit in latrones:cui ꝓximū nō fuiſſe: niſi qͥ cum illo fecit miſericordiā: ip̄e qͥ īterrogauerat: iudicauit:Patuitqꝫ in facienda miſcd̓ia neminē alienū eſſe putādū ab eo qͥ diligit ꝓximū. Sꝫmulti nec ſeip̄os nouerūt: qꝛ ⁊ ſeip̄m noſcequemadmodū hō ſibi dꝫ innoteſcere: nonomniū hominū eſt. Quō gͦ diligit ꝓximuꝫtanqͣꝫ ſeip̄m: qͥ neſcit ⁊ ſeip̄m? Nō enim fruſtra ille filiꝰ iunior qͥ ꝓfectus eſt in regionēlonginquā: vbi diſſipauit ſb̓am ſuā: viuēſꝓdige vt diceret: Surgā ⁊ ibo ad patremmeuꝫ: pͥus reuerſus eſt in ſemetip̄m: niſi qꝛtam lōge ꝑegrinatꝰ eſt: vt relinqueret etiaꝫſemetip̄m: nec tn̄ reuerteret̉ ad ſe ſi oīmodo neſciret ſe: nec diceret: ſurgam ⁊ ibo adpr̄em meū: ſi penitus ignoraret deū. Quocirca ⁊ aliqͣtenus iſta ſciunt̉: ⁊ vt magꝭ magiſqꝫ ſciant̉: nō immerito ſcienda poſcūt̉.Quapropter vt ſciamꝰ diligere deū: ſciendus eſt deꝰ: Et vt ſciat hō diligere ꝓximuꝫtāqͣꝫ ſeip̄m: pͥus dꝫ diligēdo deum diligereſeip̄m. Qd̓ vn̄ poterit: ſi neſcit deum: ſi neſcit ⁊ ſeip̄m? Recte itaqꝫ d̓r deo: Incolaego ſum in terra: ne abſcōdas a me mādata tua. Merito nāqꝫ abſcōdunt̉ eis qͥ nonſunt incole in terra. Hec enim mandata:et ſi audiunt: non ſapiunt.: quia terrena ſapiunt. Quorum autem conuerſatio in celcel̓ eſt: inqͣꝫtū h̓ ꝯuerſant̉ ꝓfecto ꝑegrinantur. Petant itaqꝫ ne abſcodant̉ ab eis mādata dei: ꝑ q̄ ab hͦ incolatū liberēt̉ diligendo deū: cū quo in eternū erūt: ⁊ diligendoꝓximū: vt illic ſit vbi ⁊ ip̄i erūt. Quid aūtdiligēdo diligit: ſi ip̄a dilectio nō diligit̉:Un̄ ꝯſequent iſte incola ī terra cū dei mādata ne ſibi abſcōderent̉ oraſſet: in qͥbꝰ dilectio p̄cipit̉ vel ſola vl̓ maxime: ⁊ ip̄ius dilectōis dilectionē ſe velle habere ꝓclamatdicēs. ¶ Concuꝑiuit aīa mea deſiderare iuſtificatiōes tuas: in oī tꝑe.Laudabil̓ eſt iſta concupīa: nō damnabil̓.Nō de hac dictū eſt: nō ꝯcupiſces: ſꝫ de illa qua caro ꝯcupiſcit aduerſus ſpūm. Dehac aūt bona ꝯcupīa qua ꝯcupiſcit ſpiritaduerſus carnem: quere vbi ſcriptuꝫ ſit: ⁊inuenies. Cōcupīa itaqꝫ ſapīe deducit adreguū: Et multa alia reꝑiunt̉ bone ꝯcupīe

jo 2