PſalmusCIII

Pſalmusas quid ſequatur. Petra refugiuꝫˣ eritijs ⁊ᶠ leporibus. Quia factuſ eſt dn̄srefugiū pauperis. Ponas petraꝫ illam interra: refugiū eſt eritijs ⁊ leporibus: ponaſillā in mari: domus eſt fulice. Ubiqꝫ vtilispetra: ⁊ in montibus ipſa vtilis qꝛ montesſine petre fundamēto: ruerent in ꝓfundū.Nōne iam dudū de montibus dicebatur:illic volatilia celi inhabitabūt: d̓ medio petrarum dabūt voces ſuas; Ubiqꝫ ergo petra refugiū noſtrum: ſiue in montibꝰ excelſa ſit: ſiue in mari tundat̉ fluctibus nō frangitur: ſiue in terra ſolidetur: ad illaꝫ cerui:ad illā fulica: ad illam lepus ⁊ eritius. Tūdant pectora lepores: ⁊ eritij ꝯfiteātur peccata ſua. Licet cooꝑti ſint minutis quideꝫqͦtidianiſqꝫ peccatis: nō eis tn̄ deeſt petraque illos docuit dicere: Dimitte nobis debita noſtra ſicut ⁊ nos dimittimus debitoribus nr̄is. Petra refugiū eritijs ⁊ leporibus. ¶ Fecit lunā in temꝑora: Intelligimus ſpūaliter eccleſiam creſcentē de minimo: ⁊ iſta mortalitate vite quodāmō ſeneſcentē. Sed vt ꝓpinquet ad ſolem: noniſtā lunā dico viſibilē oculis: ſed que hocnomine ſignificatur iſta. Qn̄ obſcura erateccl̓iac Qn̄ nondū apparebat: nondū eminebat: ſed ducebātur hoīes: ⁊ dicebatur:hec eſt eccl̓ia: hic eſt chriſtus: vt ſagittarētin obſcura luna rectos corde. Mō qͣꝫ cecꝰeſt qui plena luna errat. Fecit lunā in tꝑa.Hic em̄ tꝑaliter trāſit eccleſia. Nō em̄ hicerit ſemꝑ iſta mortalitas. Augeri ⁊ minuipōt: aliqn̄ ꝑtranſibit: in tempora facta eſt.a. Sol agnouit occaſum ſuuꝫ. Et hicuit̉ qͥs ſol: niſi ſol ille iuſticie quē ſibi non ortūimpij plangent in die iudicij? Qui dicturiſunt in illo die: ergo errauimꝰ a viā veritatꝭ: ⁊ iuſticie lumē nō luxit nobis: ⁊ ſol nōortus eſt nobis. Ei ſol iſte oritur qui intelligit chriſtū. Recedit aūt ab intellectu eiuschriſtꝰ: qui ſic iratꝰ fuerit fratri ſuo vt teneat odiū. Itaqꝫ iraſcimini ⁊ nolite peccare.Caritas ⁊ ſi iraſcitur aliqn̄ vt corrigat: nōtenet̉ rea: qꝛ nō inueterauit ira: vt vertereꝭin odiū. Si aūt ira cōuerſa fuerit in odiuꝫ:occidit ſol ſuꝑ iracundiā veſtrā. Nō ergooccidat ſol ſuꝑ iracundiā veſtrā. Nec putetis fratres ideo nōnullis ſolē eſſe adorādā: qꝛ ſol in ſcripturis aliqn̄ chriſtū ſignificat. Talis eſt em̄ dementia hominū: quaſiadorandū aliqͥd dicatur cum dicitur: Solchriſtū ſignificat. Adora ergo ⁊ petraꝫ: qͥachriſtū ſignificat. Sicut ouis ad victimaꝫ

ductꝰ eſt: adora ⁊ ouē qꝛ chriſtū ſignificat.Uicit leo de tribū Iuda: adora ⁊ leonē: qꝛchriſtū ſignificat. Uidete qͣꝫ multa chriſtūſignificēt. Omnia iſta chriſtꝰ in ſimilitudine: nō in ꝓprietate. Queris ꝓprietatē chriſti In principio erat verbuꝫ: ⁊ verbū eratapud deū. Ecce ꝓprietas chriſti ꝑ quā factus es. Uis audire ⁊ ꝓprietatē ꝑ quā refectus es? Et verbū caro factū eſt: ⁊ habitauitin nobis. Cetera ſimilitudines ſunt. Intellige eſto ſcripture capax: vt aliud videasobijci oculis tuis: aliud innui cordi tuo.Solergo ille iam ſecuri dicimꝰ: ſol ille iuſticie nō ſine cauſa impijs non oritur ⁊ ſi volūt: Ipſa em̄ ſapiētia dicit: Querēt me mali ⁊ nō inuenient. Querēt ⁊ nō inuenient.At quare? Oderunt em̄ ſapientiam. Si etgo oderūt: quare querūt? Querūt ſi vt fruantur: ſed vt inflentur. Querūt ſermōibꝰ:oderūt moribus. Spiritꝰ em̄ ſanctꝰ diſcipline fugiet fictū: ⁊ auferet ſe a cogitationibus q̄ ſunt ſine intellectu. Nō ergo ſol illeoritur impijs: nō oritur malis. At vero deiſto ſole quid dictū eſt? Qui facit ſolē ſuuꝫoriri ſuꝑ bonos ⁊ malos: ⁊ pluit ſuꝑ iuſtoſ⁊ iniuſtos: Ergo de illo ſole iuſticie neſcioqͥd ſignificat pſalmꝰ iſte ſcd̓m myſteriū: nāvidemus iſta fieri in creaturā: etiam ſcd̓mſpeciē rerū viſibiliū. Sol agnouit occaſuꝫſuum. Quid eſt ſol agnouit occaſum ſuūChriſtꝰ agnouit paſſionē ſuam. Occaſuschriſti: paſſio chriſti. Sed nunqͥd ſic ſol occidit vt nō oriat̉? Nūquid qui dormit nonadijciet vt reſurgat? Nonne ipſe dixit: dormiui turbatꝰ? Et de ip̄o dictū eſt: Exaltareſuꝑ celos deꝰ. Ergo ſol agnouit occaſū ſuum. Quid ē agnouit? Approbauit placuitei. Et vn̄ oſtēdimus: qꝛ agnouit: hoc ē placuit ei? Quid em̄ nō nouit deꝰ? Quid nōnouit chriſtus? Et tn̄ dicturꝰ eſt in fine quibuſdā: Nō noui vos. Quō gͦ ibi non nouivos: nō eſt quaſi mihi ignoti eſtis: ſed nonmihi placetis: ſic ⁊ hic agnouit occaſuꝫ ſuum: placuit illi occaſus fuus. Si em̄ ei diſpliceret quō pateretur: Homini em̄: qꝛ nōeſt illi ſol: etiā ſi diſpliceat ei paſſio ſua: patit̉ ⁊ qd̓ nō vult. Ille aūt nō pateret̉ niſi eiplaceret: id ē niſi agnofceret occaſum ſuuꝫnō occideret: qꝛ ipſe dixit: Ptātem habeoponēdi aīam mea: ⁊ ptātē habeo iterū ſumēdi eā: Nemo tollit eā a me: ſed ego ipſeeā pono a me. Ergo agnouit occaſū ſuū: ⁊ſol agnouit occaſuꝫ ſuū. Et qn̄ occidit ſolCū paſſus eſt dn̄s: facte ſunt quedā teue-

Atia lr̄a.erinacijs.t nō habet.

Alia lr̄a.r cognouit