PſalmusCI

Pſalmusvt tranſeāt? Qui. niſi qͥ nō iō veniūt vt nonſint? Ois em̄ dies in hoc tꝑe ideo venit vtnō ſit: oīs hora. omnis mēſis. oīs annus.Nihil hoꝝ ſtat: anteqͣꝫ veniat erit. cū venerit nō erit. Illi gͦ anni tui eterni: anni tui qͥnō mutātur: in generatione generationumerūt. Eſt quedā generatio gnaͣ̓tionū: in illa erūt anni tui. Que iſta eſt? Eſt q̄dam ⁊ ſibn̄ agnoſcamꝰ in illa erimꝰ: ⁊ anni dei in nobis erūt. Quō in nobis erūt? Quō ip̄e dein nobis erit: vn̄ dictū eſt. Ut ſit deus oīain oībus. Nō em̄ aliud anni dei. ⁊ aliud ipſe deꝰ: ſꝫ anni dei eternitas dei ē. Eternitasip̄a dei ſubſtātia eſt. q̄ nihil habet mutabile: ibi nihil eſt p̄teritū quaſi iaꝫ nō ſit. nihileſt futurū qͣſi nondū ſit. ſꝫ nō eſt ibi niſi eſt.Nō ē ibi fuit ⁊ erit̉: qꝛ ⁊ qd̓ fuit iam nō eſt.⁊ qd̓ erit nōdū eſt: ſed qͥcquid ibi eſt nō niſi eſt. Merito ſic miſit deus famulū ſuumMoyſen. Queſiuit em̄ nomē mittentꝭ ſe.reqͥſiuit ⁊ audiuit: nec deſertū eſt deſideriūꝯcupiſcentie bone. Queſiuit aūt nō quaſicurioſitate p̄ſumendi: ſed neceſſitate miniſtrandi. Quid inqͥt dicā filijs iſrl̓. ſi dixerītmihi. quis te miſit ad nos? Et ille indicāsſe creature creatorē. deū hōi: īmortalē mortali. eternū tꝑali: Ego inqͥt ſum qͥ ſum. Tudiceres ego ſū. Quis? Caius. alius Lucius: aliꝰ Marcꝰ. Aliud ne diceres niſi nomē tuū diceres? Hoc expectabat̉ de deo.Hoc em̄ erat q̄ſitū. Quid vocaris? A quome miſſū eſſe reſpōdebo q̄rentibꝰ: Ego ſū.Quis? Qui ſū. Hoc ē nomē tuū. Hoc eſttotū qd̓ vocaris. Nō eēt tibi nomē ip̄m eēniſi quicqͥd eſt aliud tibi cōparatū inueniret̉ nō eſſe vere. Hoc eſt nomē tuū. Exprime hoc idem meliꝰ. Uade inqͥt. ⁊ dic filijsiſrael: qui eſt miſit me ad vos. Ego ſū qͥ ſū:qui eſt miſit me ad vos. Magnū ecce eſt:magnū eſt. Ad hoc hō qͥd eſt? Ad illud tāmagnū eſt. hō quid eſt qͥcqͥd eſt. Quis apprehēdat illud eſſe? Quis eiꝰ ꝑticeps fiat?Quis anhelet? Quis aſpiret? Quis ibi ſeeſſe poſſe p̄ſumat? Noli deſꝑare hūana fragilitas. Ego ſum inqͥt deꝰ Abraaꝫ: ⁊ deusIſaac. ⁊ deꝰ Iacob. Audiſti qͥd ſim apudme: audi ⁊ qͥd ſim ꝓpter te. Hec igit̉ eternitas vocauit nos: ⁊ erupit ex eternitate verbū. Iā eternitas. iā verbū: ⁊ nondū tp̄us.Quare nōdū tp̄us? Quia factū eſt ⁊ tp̄s.Quō factū eſt ⁊ tp̄s? Oīa ꝑ ip̄m facta ſūt:⁊ ſine ip̄o facto eſt nihil. O verbū an̄ tēꝑaꝑ qd̓ facta ſunt tꝑa. natū eſt in tꝑe cū ſit vita eterna: vocans tꝑales faciens eternos.

CIHec generatio generationuꝫ. Generatioem̄ vadit: generatio venit. Et videtis generationes hoīm ſic eſſe in terra: tāqͣꝫ in arbore folia. Sed in arbore oliue vel lauri vl̓cuiuſqꝫ alteriꝰ q̄ toto tꝑe fronde veſtita ē:ſic tanqͣꝫ folia genus humanū terra portatplena ē hoībus: ſed cū alijs moriētibꝰ. alijnaſcendo ſuccedunt. Semꝑ em̄ arbor illaveſte viridi ornata ē. Sꝫ ſubter attende qͣꝫmulta calces arida folia. Ergo fuit generatio ſub Adā: trāſijt. Nati ſunt inde quidāfuturi ꝑticipes eternitatis dei etiā illo tꝑe.Inde em̄ Abel: inde Seth. inde Enoch.Trāſijt illa gnaͣtio: venit diluuiū. remāſitvna domꝰ. Et illa gnaͣtio dedit aliqͦs: ip̄mNoe. ⁊ tres filios eiꝰ. ⁊ tres nurus eiꝰ. Intota em̄ domo iſta octonaria ſolus vnꝰ peccator inuētus ē. Acceſſit numerꝰ ſuꝑdri generatiōi. Deinde de tribꝰ filijs Nōe: tāqͣꝫde tribus mēſuris farine impletꝰ eſt orbis.Electꝰ eſt Abraā Iſaac ⁊ Iacob: ſctī viripatriarche placuerūt deo. Dedit ⁊ illa generatio ſequētes etiā generātes. Dederūtꝓphetas: dederūt p̄cones dei. Uenit etiāpoſtea ⁊ ipſe dn̄s noſter Ieſus chriſtꝰ: miſit fermentū in tres mēſuras farine quouſqꝫ fermentet̉ totū. Tꝑibus in terra carnisilliꝰ fuerāt apl̓i. fuerūt ſancti: poſt illos alijſcti. Et nūc in noīe chriſti qͥcūqꝫ ſunt ſancti. ⁊ poſt illos quicūqꝫ erūt: ⁊ vſqꝫ in finemſeculi quicūqꝫ ſancti. De tot gna̓tiōibꝰ colliges oēs ſanctas ꝓles oīm generationū: ⁊facies inde vnā generationē. In iſta generatione gnationū anni tui. id ē eternitas illa: in illa generatione erit q̄ de oībus generationibꝰ colligitur. ⁊ in vnā redigitur. ip̄aꝑticeps erit eternitatis tue. Cetere gnationes implendis tꝑibus generantur: ex quibus illa ineternū regeneratur. mutata viuificabitur: erit idonea portare te. vires accipiens a te. In generatione generationūanni tui. ¶ Inᶠ principio terram tufundaſti dn̄e. Noui eternitatē tuā: qꝛ p̄cedis omnia que feciſti. Principio tu dn̄eterrā fundaſti. Et oꝑa manuū tuaruꝫſūt celi. ¶ Ipſi peribūt tū aūt ꝑmanes: ⁊ oes ſicut veſtimentij veteraſcet. ¶ Et ſic̄ oꝑtoriū mutab̓ eos ⁊mutabūt̉: tuᶠ v̓o ide ip̄e eſ. Tu qͥ es?Idē ip̄e es. Tu qͥ dixiſti. Ego ſuꝫ qͥ ſū: idēipſe es. Et qͣꝫuis etiā ip̄a n̄ eēt niſi ex te. ⁊ꝑ te. ⁊ in te: tn̄ n̄ qd̓ ipſe es. Tu v̓o idē ipſees. Et anni tui nō deficiet. Illi āni tuinō deficient: illi anni tui qͥ erūt in genera-

Alia lr̄a.f autem.

Alia lr̄a.f nō habet.Initio tu dn̄o