PſalmusI C I

I C I

terre. Que erāt regna terre? Regna idolorum: Regna demonioꝝ fracta ſunt. Regnabat Saturnus in ml̓tis hoībꝰ: vbi ē regnuꝫ eiꝰ? Regnabat Mercurius in ml̓tishoībꝰ: vbi eſt regnū eius? Fractū eſt: redacti ſūt illi in regnū chriſti: in qͥbꝰ ille regnabat. Regnū Ueneris qͣle erat karthagini:vbi nūc eſt regnū celeſte? Lapis ille fregitoīa regna terrarū: lapis p̄ciſus de monteſine manibus. Quid eſt p̄ciſus de mōte ſine manibꝰ? Natus de gēte iudeorum ſineoꝑe hoīm. Oēs enī qͥ naſcunt̉: de oꝑe maritali naſcunt̉: ille de v̓gine natus: ſine manibus natꝰ eſt. Per manus enī opꝰ humanum ſignificat̉. Quo manus hūane nō acceſſerūt: Ubi marital̓ amplexus nō fuit: fetus tn̄ fuit. Natus eſt gͦ de mōte ſine manibus lapis ille: creuit: ⁊ creſcēdo fregit oīaregͣ terraꝝ. Factꝰ eſt aūt mōs magnᵉ: et impleuit vniuerſam faciē terre. Hec ē eccl̓iacatholica: cui voſ cōicare gaudete. Illi ātqͥ nō ei cōmunicāt: qꝛ p̄ter ip̄m montē adorant ⁊ laudāt deū: nō exaudiūt̉ ad vitameternā: ⁊ ſi ad q̄dam tꝑalia exaudiāt̉. Nōſibi gͦ blandiant̉: qꝛ eos in qͥbuſdam exaudit deus. Nam ⁊ paganos exaudit in quibuſdam. Nonne clamāt pagani ad deū: ⁊pluit? Quare? Quia facit ſolē ſuū oriri ſuper bonos ⁊ malos: ⁊ pluit ſuꝑ iuſtos ⁊ iniuſtos. Noli gͦ gloriari pagane: quia te clamante ad deū pluit deuſ: qͥ ſuꝑ iuſtos ⁊ iniuſtos pluit. Audiuit te ad tꝑalia: nō te audit ad et̓na: niſi in mōte ſcō eiꝰ adoraueriſ.Adorate dn̄m in mōte ſcō eiꝰ: qm̄ ſanctꝰ ēdn̄s deus noſter. Hec de pſalmo ſufficiātcaritati vr̄e: qͣꝫtum dn̄s donauit locuti ſumuſ: Ecce quicqͥd loqͥmur in noīe dei: qm̄dei eſt loquentis ꝑ nos: imber dei eſt: videte vos qual̓ terra ſitis. Nā qn̄ pluuia venit ſuꝑ terrā: ſi bona terra eſt: fructꝰ bonosparit: nā ſi mala terra eſt: ſpinas parit: pluuia tn̄ dulcis eſt: ⁊ ſuꝑ fructus ⁊ ſuper ſpinas. Qui iſtis v̓bis auditis: peior fctūs fuerit: ⁊ ſpinas de pluuia generauerit: igneꝫſperet: pluuiā nō accuſet. Qui aūt meliorfactus fuerit: ⁊ fruges de bōa terra generauerit: horreū ſperet: pluuiā laudet Aut qͥdſūt nubes: aut qͥd ē pluuia: niſi dei miſcd̓iaomīa faciētis circa eos qͦs diligit: ⁊ quibꝰdonauit: vt ab eis diligat̉.¶ Explicit Tractatus de psͣ. xcviij.¶ Incipit Tractatus de psͣ. XCIX.

Salmū fratres cū cantaret̉: audiſtis: breuis eſt nec obſcurus: quaſi ſecuritatem dederim ne laboreꝫtimeatis. Uideamus tn̄ atientius: ⁊ quanto liberius: tāto diligentiꝰ: quid ſibi velinteaip̄a que aꝑte ſonant: vt qͣꝫtū dn̄s donare dignat̉: ſpūalit̓ intelligat̉. Uox dei quolibet organo ſonās: tamē vox dei. Neqꝫeniꝫ delectat aures eius niſi vox eiꝰ. Nam⁊ nos cuꝫ loqͥmur: tunc eū delectamur: cūip̄e de nobis loquitur. Pſalmus in confeſſione ſic inſcribit̉. Hic ē titulus eiꝰ. Pſalmus in cōfeſſione. Pauci verſus ſūt:magnarū rerū grauidi: pariant ſemina incordibus vr̄is: vt paret̉ horreū meſſis dominice. Pſalmus iſte in cōfeſſionē hͦ nob̓iubet: ad hͦ nos hortat̉: vt iubilemus deo:Nec hortat̉ velut aliquē vnū angulū t̓re:aut vnā aliquā habitationē: ꝯgregationeꝫve hoīm: ſed quia vbiqꝫ nouit ſe ſeminaſſebn̄dictionē: vndiqꝫ exigit iubilationē. Iubilate gͦ deo vniuerſa terra. Nūqͥd mō vocem meā audiuit vniuerſa terra? Et tamenhanc vocē audiuit vniuerſa terra. Iam iubilat dn̄o vniuerſa terra: ⁊ qd̓ adhuc noniubilat: iubilabit. Pertendens enī benedictio incipiente eccl̓ia ab hierl̓m ꝑ oēs gentes: impietatem vbiqꝫ ꝓſternit: pietatemvbiqꝫ cōſtruit: ⁊ mixti ſunt boni mal̓: ⁊ mali ꝑ omnem terrā: ⁊ boni ꝑ oēm terram. Inmal̓ murmurat oīs terra: in bonis iubilatoīs terra. Quid eſt gͦ iubilare? Multū enīnos attentos facit ad hͦ v̓bū ⁊ pn̄tis pſalmi titulus: qꝛ inſcribit̉ in cōfeſſiōe. Quidē in cōfeſſione iubilare? Et alteriꝰ cuiuſdāpſalmi ſentētia dicentis: Btūs ppl̓s qui ītelligit iubilationē. Profecto magnuꝫ aliqͥd ē: hͦ qd̓ intellectū: beatos facit. Dn̄s gͦdeꝰ nr̄ beatificator hoīm det mihi intellige̓qd̓ dicaꝫ: det vobis intelligere qd̓ auditꝭ.Beatus ppl̓s qͥ intelligit iubilationē. Curramus gͦ ad hanc beatitudinē: intelligamiubilationē: nō eā ſine intellectu fundamꝰ.Quid opꝰ ē iubilare: ⁊ nō obtemꝑare huic pſalmo dicenti: Iubilate deo oīs terra:⁊ nō intelligere iubilationē: vt vox nr̄a ſola iubilet: ⁊ cor nō iubilet? Sonus enī cordis intellectus eſt. Qd̓ noſtis dicturꝰ ſuꝫ:Qui iubilat nō v̓ba dicit: ſed ſonus qͥdaꝫeſt leticie ſine v̓bis: Uox eſt enī animi diffuſi leticia: qͣꝫtū pōt expͥmentis affectuꝫ nōſenſum cōp̄hendētis. Gaudēs hō in exultatiōe ſua: ex v̓bis qͥbuſdā q̄ n̄ pn̄t dici ⁊ ītelligi: erupit in vocē quādā exultatinis

EE⁊