PſalmusXCVIII

XCVIII

⁊ ſeꝑare ab eccl̓ia omēs malos: reſpondebit tibi dn̄i ſnīa: Sinite vtraqꝫ creſcere vſqꝫ ad meſſem: ne forte cū vultis eradicarezizania: eradicetis ſil̓ ⁊ triticū. Ex ſentētiadn̄i neceſſe erit ꝑcere zizanijs: ⁊ conditiōeẜui neceſſe erit viuere int̓ zizānia. Seꝑareea nō potes: tolerare tibi neceſſe eſt. Uideqͣꝫtas plagas in corde patiaris: qui corꝑeintegro inter malos v̓ſaris. Probabitꝭ qͥcunqꝫ ꝓfeceritis: ꝓbatis qͥ iam ꝓfeciſtis.Tolerāda ſunt gͦ iſta: ⁊ forte hͦ ꝑtinet ad illud: Seruꝰ qͥ nouit voluntatē dn̄i ſui: ⁊ nōfacit digna: plagis vapulabit multis. Inml̓tis enī qͣꝫtū nobis innoteſcit voluntasdei: etiam reatus nr̄ innoteſcit nob̓: Et qͣꝫto ille nobis innoteſcit: tāto plus imꝰ ī fletus et lachrymas. Uidemꝰ enī qͣꝫ ſit iuſtūqd̓ de nobis exigat deꝰ: in quanta adhuc īimꝑfectiōe iaceamꝰ: ⁊ fit in nobis quod dictum ē: Qui apponit ſcīam: apponit dolorem. Ecce abūdet in te caritas: ⁊ plus dolebis peccantē. Ꝙͣto in te maior caritaſ ē:tāto amplius te torq̄bit quem toleras. Nōtorq̄bit tāqͣꝫ iraſcētem illi: ſꝫ tāqͣꝫ dolēteꝫ ꝓillo. Uide Paulū apl̓m qͥd patiebat̉: Uidit quid patiebatur: p̄ter illa inqͥt q̄ extrinſecus ſūt. Dixit enī mulia q̄ patiebat̉: ⁊ cepit dice̓ interiora: p̄ter illa qͥ extrinſecꝰ erātq̄ patiebat̉ a mal̓ ꝑſecutoribꝰ chriſti: incurſus in me quotidianus: ſollicitudo oīm eccleſiaꝝ. Et vide qual̓ ſollicitudo: qͣꝫ paterna: qͣꝫ materna. Uidete quō cedebatur: vtvindicaret̉ in oēs affectiōes eis. Dicemꝰaffectiōes eiꝰ in qͣs vindicabat deꝰ. Quisinfirmat̉ inqͥt: ⁊ ego nō infirmor? Quis ſcādalizat̉: ⁊ ego nō vror? Quāto maior caritas: tanto maiores plage de pctīs alienis.Acceꝑat quidē ille ⁊ ſtimulū carnis angelū ſathane a quo colaphizaret̉. Ecce quōꝓpitiꝰ erat deus vindicās in oēs affectiones eius. Que ſunt affectiōes in qͣs ſic vīdicat: Ip̄e expoſuit: ip̄e dixit? In magnitudine inqͥt reuelationū ne extollar: datuseſt mihi ſtimulus carnis mee: angelus ſathane qui me colaphizet. Taꝫ ꝑfectꝰ erat:vt tn̄ timendū eſſet ne extolleret̉. Naꝫ nōponeret deus medicamētū: vbi vulnꝰ noneſſet. Et rogauit vt tolleret̉: eger ille rogauit: vt auferret̉ medicamē: ꝓpter quod terdn̄m rogaui inqͥt: vt auferret eū a me: id ēſtimulū carniſ a quo colaphizabat̉: aliquēforte dolorem corꝑis. Rogaui inqͥt vt auferret eū a me: ⁊ dixit mihi: Suffic̄ tibi gr̄amea: nā vtꝰ in infirmitate ꝑficit̉. Ego noui

quē curo: non mihi det qͦ egrotat ꝯſilium:tanqͣꝫ emplaſtrū mordax vrit te: ſꝫ ſanat te.Rogat medicū vt tollat emplaſtrū: ⁊ nontollit niſi cū fuerit ſanatū qͦ poſuerat. Uirtus in infirmitate ꝑficit̉. Ergo fr̄es qͥcūqꝫ īchriſto ꝓficimus: nō nos putemꝰ ſine flagello ꝓfuturos: qꝛ qͣꝫtūlibet ꝓficiāꝰ: nouitip̄e pctā noſtra: aliqn̄ ⁊ nobis on̄dit illa: etvidemus ⁊ nos peccata nr̄a. Et cum intertales hoīes v̓ſari ceꝑimuſ: vt iam homīesqd̓ in nobis rep̄hendant: nō inueniāt: rep̄hendit ille adhuc qͥ nouit omīa: ⁊ vidicat īoēs affectiōes: qꝛ ꝓpitiꝰ eſt nobis. Naꝫ ſinon vindicet ⁊ deſerat: perimꝰ. Deꝰ tu ꝓpitius fuiſti ill̓: ⁊ vindicās in oēs affectiones eorū. ¶ Exaltate dn̄m deum noſtrum: Iterū exaltemꝰ illū qͥa bonus ē: etcū fuerit quō laudandus eſt: quō exaltandus eſt? Tu potes hͦ exhibere filio tuo: etdeus nō pōt? Nō enī bonꝰ es qn̄ blādirisfilio tuo: ⁊ malus cū cedis filiū tuū? Et cuꝫblādiris pater es: ⁊ cū cedis pr̄ es. Iō blādiris ne deficiat: ideo cedis ne ꝑeat. Exaltate dn̄m deuꝫ nr̄m. Et ad orate in mote ſancto eiꝰ: qm̄ ſanctꝰ dn̄s deꝰ nr̄Quō ſuꝑius dic̄: Exaltate dn̄m deū nr̄m:⁊ adorate ſcabellū pēdū eiꝰ: qm̄ ſctm̄ ē: intelleximus qͥd ſit adorare ſcabellum pedūeiꝰ. Sic ⁊ mō poſt exaltationē dn̄i nr̄i Ieſu chriſti: ne quis illū p̄ter montem eiꝰ exaltet: cōmendauit ⁊ montē ip̄iꝰ. Mōs ip̄iusqͥs eſt? Legimꝰ alibi de hoc monte: quia lapis fuit p̄ciſus de mōte ſine manibꝰ: ⁊ confregit oīa regͣ terre: ⁊ creuit lapis ip̄e. Daniel̓ viſio ē iſta quā narro. Creuit lapis iſteqͥ p̄ciſus eſt de mōte ſine manibus: ⁊ factꝰeſt inqͥt mōs magnus: ita vt impleret vniuerſam faciē terre. In ip̄o mōte mag adoremus: ſi exaudiri volumus. Heretici nonadorāt in iſto mōte: qꝛ mons iſte impleuitvniuerſam faciē terre. Heſerūt in ꝑte: ⁊ totum amiſerūt. Si agnoſcant eccl̓iaꝫ catholicam: adorabūt in iſto mōte nobiſcū. Etenī lapis ille qͥ p̄ciſus eſt de mōte ſine manibus: iam videmꝰ qͣꝫtum creuerit: ⁊ qͣꝫtasregiōes terre occupauerit: ⁊ vſqꝫ ad qͣs gētes ꝑuenerit. Quid ē mons vn̄ p̄ciſus eſtlapis ſine manibꝰ? Regnū iudeorū. Prīoqd̓ colebant vnū deū: inde p̄ciſus ē lapisdn̄s nr̄ Ieſus chriſtus. Ip̄e dictꝰ eſt lapisquē reprobauerūt edificanteſ: h̓ factus eſtin caput anguli. Lapis iſte p̄ciſus de mōte ſine manibꝰ: ꝯfregit oīa regna terraruꝫ.Uidemus cōfracta ab illo lapide oīa regͣ