PſalmusXCIIII.

XCIIII.

tu poſſis ꝓficere. Deniqꝫ ip̄m apl̓m audihoc ꝯiūgentē: Sꝫ faciet cū tēptatiōe etiamexitū: vt poſſitis ſuſtinere. Ergo mare fortemetuendū tibi erat: noli timere: qm̄ ip̄ius ēmare ⁊ ip̄e fecit illud. Agentibꝰ times ſcandala: ⁊ ip̄as gētes ip̄e fecit: nō ꝑmittet illasvltra ſeuire qͣꝫ nouit ille menſurā ex qͣ ꝓficias. Nōne dicit aliꝰ pſalmꝰ: Oēs gentesquotqͦt feciſti veniēt ⁊ adorabūt corā te domine? Si oēs gentes quotqͦt feciſti: manifeſtū eſt: qꝛ et gentes ip̄e fecit. Ideo ip̄ius eſtmare et ipſe fecit illud ⁊ aridā terrā manuseiꝰ fundauerūt. Eſto tu arida terra: ſiti gratiā dei vt veniat ſuꝑ te imber dulcis: inueniat in te fructū: Nō ꝑmittit fluctus oꝑireqd̓ ſeruit ⁊ aridā terra manꝰ eius finxerūt.Ergo ⁊ hinc iubilemus illi. Nā qm̄ hec itaſunt: qm̄ tanta explicauimus ad laudē deiꝑtinentia: redite ad illud vn̄ ceꝑat. ¶ Uenite adoremꝰ ⁊ ꝓcidamꝰᶠ ei: ⁊ ploremus ante dn̄m qͥ fecit nos. Iō em̄exultemus: qꝛ fecit illud ⁊ illud: ⁊ cōmemorauit multa: ⁊ nūc repetit exhortatiōꝫ: Uenite adoremꝰ ⁊ ꝓcidamꝰ ei: ⁊ ploremº antedn̄m qͥ fecit nos. Iam cōmemoratis a melaudibꝰ dei: nolite pigri eſſe: ⁊ longe vita ⁊moribꝰ ſtare: Uenite adoremꝰ et ꝓcidamei. Sed forte pro peccatis veſtris que voslōge fecerant a deo ſolliciti eſtis: faciamusſequētia: ⁊ ploremꝰ corā dn̄o qui fecit nos.Ardes forte cōſcientia delicti: lachrymisextīgue flammā peccati: plora an̄ dominū:ſecurus plora an̄ deū qui te fecit. Non em̄opus manuū ſuarū cōtemnet ī te: Noli putare: qꝛ potes a te refici: Atē defice̓ potes.Ille reficit qui te fecit. Ploremꝰ an̄ dn̄m qͥnos fecit. Lachrymare an̄ illū: cōfitere illi:p̄ueni faciē eius in cōfeſſione. Quis em̄ estu qui illi ploras: et illi cōfiteris niſi quē fecit? Nō parue fiducie eſt ad factorē res facta: ⁊ nō quōcunqꝫ facta: ſed ad imaginē ⁊ſimilitudinē ip̄ius. Uenite adoremꝰ ⁊ ꝓcidamꝰ ei: ⁊ ploremꝰ ante dn̄m qui fecit nos.¶ Qm̄ ip̄e eſt dn̄s deꝰ noſter: Ut aūtſecuri an̄ illū ꝓcidamꝰ ⁊ ploremꝰ: nos quidſumus? ¶ Nosᶠ aut populꝰ paſcueeius: ⁊ ouesᶠ manuū eius. Uide qͣꝫeleganter verboꝝ ordinē cōmutauit: ⁊ tanqͣꝫ nō ꝓpria reddidit vt ip̄as intelligamusoues qui ſunt ⁊ populi. Nō dixit oues paſcue ⁊ ppl̓us manuū eiꝰ: qd̓ magis putabat̉poſſe cōgruere: qꝛ oues ad paſcua ꝑtinēt:ſed ait ppl̓us paſcue. Ergo ppl̓us oues ſūt.qꝛ dicit ppl̓us paſcue eius: ipſe ppl̓us oues

ſunt. Sed rurſus: qꝛ nos habemꝰ oues qͣsemimus nō quas fecimꝰ. Dixerat aūt ſuperius: ꝓcidamꝰ ei qui fecit nos: recte dictuꝫeſt: oues manuū eius. Nullꝰ hoīm ſibi faciet oues: Emere pōt: donari pn̄t: inuenirepōt: aggregare pōt: poſtremo furari pōt: facere oues nō poteſt. At v̓o dominꝰ noſterfecit nos: ideo ppl̓us paſcue eiꝰ: ⁊ oues manuū eius: ipſi ſunt: quas ſibiipſe facere dignatꝰ eſt gr̄a ſua. Has etenī oues laudat ⁊ī canticis canticoꝝ ꝑfectos quoſdā dicenstanqͣꝫ dentes eccl̓ie ſancte ſpōſe ſue. Dentes tui ſicut grex detonſarū aſcendentiū delauachro q̄ geminos pariūt: et ſterilis nō ēin illis. Quid eſt dentes tui? Per quos loqueris. Dentes em̄ eccl̓ie per quos loquit̉eccleſia. Quales dentes tui? Tanqͣꝫ grexdetonſarū. Quare detonſarū? Quia ſarcinas ſeculi depoſuerūt. Nōne detonſe erātoues ille: de quibꝰ paulo ante dicebā: quosp̄ceptū dei totonderat dicētis: Uade vende omnia tua: ⁊ da pauꝑibꝰ: ⁊ habebis theſaurū in celis: ⁊ veni ſequere me? Fecerunthoc p̄ceptū: detonſi venerūt. Et qꝛ baptizati ſunt credētes in chriſtū: quid ibi dicit̉:Aſcendentiū de lauachro: id eſt aſcendentiū de mūdatiōe: et omnes gemīos creant.Quos gemīos? Duo illa p̄cepta in quibꝰtota lex pendet ⁊ ꝓphete. Nos ergo ppl̓uspaſcue eiꝰ: ⁊ oues manuū eius. ¶ Ergohodie ſi vocem eius audieritis: Oplebs mea: o plebs dei. Alloquit̉ plebemſuā deus: nō ſolū illā plebē ſua qua nō repellit: ſed etiā omnē plebē ſuā. Loquit̉ eniꝫin angulo vtriqꝫ parieti: id ī chriſto ꝓphetia loquitur: ⁊ ppl̓o iudeorū: ⁊ ppl̓o gentiū.Hodie ſi vocē eiꝰ audieritis. MNolite obdurare corda veſtra. Aliqn̄ em̄ audiſtis vocem illius ꝑ Moyſen ⁊ obduraſtiscorda veſtra. Per p̄conem locutus eſt: qn̄obduraſtis corda vr̄a: ꝑ ſe nūc loquit̉ molleſcant corda vr̄a. Qui p̄cones ante ſe mittebat: ip̄e venire dignatꝰ ē. Ore ſuo hic loquit̉ qui loquebat̉ ꝑ ora ꝓphetarū. Hodieergo ſi vocē eius audieritis: nolite obdurare corda veſtra. Quare dixiſti: nolite obdurare corda vr̄a? Quia meminiſtis qͥd ſoleant face̓ pr̄es vr̄i. Nolite obdurare cordavr̄a. ¶ Quęadmodū in illa amaricatiōe: ẜm die tēptatiōis ī deſerto.Recolitis certe frēs ꝙ ille ppl̓us tēptaueritdeū: acceꝑit diſciplinā: ⁊ rectus ſit ī deſerto tanqͣꝫ ab optīo ſeſſore frenis legū: frenisp̄ceptoꝝ: nec ſit deſertꝰ: tn̄ a deo etiā indo-

CC

Alia lr̄otnō habet

Alia lr̄a.Etfnō habꝫ.

fnō habꝫ.ſmanus

Alia lr̄a.f Quia-

Alia lr̄a.f nō habet.

Alia lr̄a.Sicut in irritatione.