PſalmusXCI

cente Apl̓o: Spes aūt q̄ videt̉ nō ē ſpes.Qd̓ enī videt quis quid ſperat? Si aūt qd̓nō videmꝰ ſperamꝰ: ꝑ patientiam expectamuſ. Mō ergo patiētia neceſſaria ē qͣꝫdiuveniat qd̓ ꝓmiſſuꝫ eſt. Nemo aūt patiēs ēin bonis. Qn̄ exigit̉ de hoīe patiētia ī maliſ agit̉: qn̄ dicit̉: patiēs eſto: tolera: ſuſtinemoleſtia eſt: ſub qua te deꝰ vult eſſe fortemtolerantē: longanimē: patiētē. Sed nūqͥddecipit qui ꝓmiſit? Medicus exerit ferrūad ſecāda vulnera: ⁊ dicit ei quē ſecturusē: Patiēs eſto: ſuſtine: tolera. In doloribꝰexigit patiētiā: ſed poſt dolores ꝓmittit ſalutē. Et ipſe qͥ tolerat dolores in ferro medici: niſi ſibi ꝓponat ſanitatē quā nonduꝫhabet: deficit in dolore quē patit̉. Ml̓ta gͦmala ſūt ī iſto ſeculo: intꝰ: forꝭ: prorſus noceſſant: Habūdūt ſcādala: nemo illa ſentit niſi qui gradit̉ viā dei. Ei dicit̉ in oībuſdiuinis paginis vt tolerat pn̄tia: ſperet futura: amet quē nō videt: vt amplectat̉ cuꝫviderit. Charitas enī que tertia nobis adiungit̉ ad fidē ⁊ ad ſpem: maior ē ſupra fidem ⁊ ſpem: qꝛ fides eſt reꝝ q̄ non vident̉:erunt aūt ſpeciēs cū viſe fuerint: ⁊ ſpes reieſt que nō tenet̉: adueniēte ipſa re non eritiā ſpes qꝛ tenebimꝰ n̄ ſperabimꝰ: Caritasaūt nō nouit niſi creſcere magis magiſqꝫ.Si enī amamꝰ quē nō videmꝰ: quō amaturi ſumꝰ cū viderimus? Deſideriū ergo noſtrū creſcat: chriſtiani non ſumꝰ niſi ꝓpterfuturū ſeculuꝫ. Nemo pn̄tia bona ſperet:nemo ſibi ꝓmittat felicitatē mūdi qui chriſtianꝰ ē: ſed vtat̉ felicitate p̄ſenti vt poteſt:quō poteſt: qn̄ pōt: quātū poteſt. Cū adeſtcōſolationi dei grās agat: cū deeſt: iuſticiedei gratias agat: vbiqꝫ ſit gratꝰ: nuſqͣꝫ ſit īgratus. Et patri ꝯſolanti ⁊ blandiēti gratꝰſit: ⁊ patri emēdāti ⁊ flagellāti ⁊ diſciplinādanti gratꝰ ſit: amat enī ille ſemꝑ ſiue blandiat̉ ſiue minet̉: ⁊ dicat qd̓ audiſtis in pſalmo. ¶ Bonū eſt ꝯfiteri dn̄o ⁊ pſallere noī tuo altiſſime. Titulꝰ pſalmi habet: Pſalmꝰ cantici in die ſabbati. Ecce ⁊ hodiernus dies ſabbati eſt.Hūc in p̄ſenti tꝑe ocio quodaꝫ corꝑaliterlanguido ⁊ fluxo ⁊ luxurioſo celebrāt iudei. Uacāt enī ad nugas: ⁊ cuꝫ deꝰ p̄ceꝑitobſeruari ſabbatū: illi ī his q̄ deꝰ ꝓhibet exercēt ſabbatū. Uacatio nr̄a a mal̓ oꝑbꝰ:vacatio illoꝝ a bonis oꝑbꝰ eſt: Meliꝰ eſtenī arare qͣꝫ ſaltare. Illi enī a bono oꝑe vacāt: ab oꝑe nugatorio nō vacāt. Nob ſabbatū īdicit deꝰ. Quare? Primo vbi ſit vi-

dete. Intus ē: in corde eſt ſabbatū noſtꝝ.Multi enī vacāt mēbris: ⁊ tumultuāt̉ cōſciētia. Oīs hō malus ſabbatū habere nōpoteſt. Nuſqͣꝫ enī illi cōquieſcit ꝯſciētia: ⁊neceſſe eſt vt in ꝑturbationibꝰ viuat. Cuiaūt bona eſt cōſciētia trāqullus eſt: ⁊ ipſatranquillitas ſabbatū eſt cordiſ. Attenditenī ꝓmiſſorē dn̄m: ⁊ ſi laborat in pn̄ti: extēditur ſpe futuri: ⁊ ſerenat̉ omne nubilū triſticie: ſicut dicit Apl̓s: ſpe gaudētes. Ip̄maūt gaudiū in tranqͥllitate ſpei noſtre ſabbatū noſtrū eſt. Hoc cōmēdat̉: hoc cātat̉in iſto pſalmo: quō ſit homo chriſtianuſ inſabbato cordis ſui: id eſt in vacatiōe ⁊ trāqͥllitate ⁊ ſerenitate cōſcientie ſue nō ꝑturbatus. Inde dicit hic: vnde ſolēt ꝑturbari hoīes: ⁊ docet te agere ſabbatū in cordetuo. Primum eſt vt tuip̄e ſi aliquid ꝓfeciſti: deo confitearis ex eo ꝙ profeciſti: quiamunera ipſius ſunt: nō merita tua. Hincincipe ſabbatū: nō tibi tribuēdo: quaſi nōacceꝑis qd̓ accepiſti: neqꝫ excuſādo te abeo qd̓ facis mali: qꝛ ip̄a ſunt tua. Peruerſienī hoīes ⁊ ꝑturbati qͥ nō agūt ſabbatum:mala ſua deo tribuūt: bona ſua ſibi. Si qͥdboni fecerit: ego feci dicit: ſi quid mali fecerit querit quē accuſet ne ꝯfiteat̉ deo. Etquid eſt querit quē accuſet? Si nō eſt valde impiꝰ: ad manū ſathanā habet quē accuſet. Sathanas fecit dicit: ip̄e mihi ꝑſuaſit: quaſi ſathanas habeat ptātē cogendi.Aſtutiā ſuadēdi habet. Sed ſi ſathanasloqueret̉: ⁊ taceret deꝰ: haberes vn̄ te accuſares: mō aures tue poſite ſunt inter monentē deū ⁊ ſuggerentē ſerpenteꝫ: Quarehuc flectunt̉: hinc auertunt̉? Nō ceſſat ſathanas ſuadere malū: ſed nec deꝰ ceſſat admonere bonū. Sathanas aūt nō cogit inuitū: ī tua ptāte ē ꝯſentire aūt nō ꝯſentire.Si aliqͥd ꝑſuadēte ſathana mali fecerꝭ: dimitte ſathanā: accuſa te: vt accuſatiōe tuadei miſericordiā merearis. Expetis illumaccuſare qͥ nō hꝫ veniaꝫ: te accuſa: ⁊ accipis indulgētiā. Deinde ml̓ti nō accuſantſathanā: ſꝫ accuſāt fatū. Fatū meū me duxit dic̄. Cū dixerꝭ illi: qͣre feciſti: qͣre peccaſti? Et ille fato malo: ne dicat ego feci. Iāmanꝰ ad deū tēdit: lingua blaſphemat. Nōdū quidē hͦ aꝑte dic̄: ſꝫ tn̄ attēde ⁊ vide qͥahoc dicit. Queriſ ab illo quid ſit fatū: ⁊ dicit: ſtelle male. Queris ab illo qͥs fecit ſtellas: quis ordinauit ſtellas: nō habet quidtibi reſpōdeat niſi deus. Reſtat ergo vt ſiue per tranſennā: ſiue ꝑ cannā longā: ſiue