PſalmusXCI

XCI

erige fidē tuā: ⁊ noueris qꝛ te non deſerit.Sꝫ iō putas te deſeri: qꝛ nō qn̄ vis eripit.Eripuit tres pueros de igne. Qui eripuittres pueros: deſeruit machabeos? Abſit.Et illos eripuit: ⁊ illoſ. Illos corꝑaliter vtinfideles ꝯfunderent̉: iſtos ſpūaliter: vt fideles imitarent̉. Cū ip̄o ſū in tribulatiōe.feximā eū ⁊ glorificabo eum.Congitudine dierū replebo eū:Que eſt lōgitudo dierū? Uitā eterna eſt.Fratres nolite putare lōgitudinē dierū: dici ſic̄ ſūt dies mīores: ⁊ ſtatī dies maioreſ.Tales dies nobis habet dare. Lōgitudoilla eſt que nō habet finē et̓na vita: que nobis ꝓmittit̉ in diebꝰ lōgis. Et vere qꝛ ſufficit: nō ſine cauſa dixit replebo eū. Nō nob̓ſufficit quicqͥd longū eſt ī tꝑe ſi habet finē:⁊ iō nec longū dicendū eſt. Et ſi auari ſumus: vite eterne debemꝰ eſſe auari: talē vitā deſiderare que nō habet finē. Ecce vbiextendat̉ auaricia veſtra. Argētū vis ſinefine: vitā eternā deſidera ſine fine. Nō visvt hēat finē poſſeſſio tua: vitā et̓nā deſidera. Que ē? Lōgitudine dieꝝ replebo euꝫ.Et oſtendā illi ſalutare meū. Nec hͦfrēs breuiter p̄tereundū eſt: on̄dam illi ſalutare meū. Hoc dixit: oſtēdā illi ip̄m chriſtū. Quare? Nō eſt viſus in t̓ra? Quid nobis magnū hꝫ oſtēdere? Sꝫ nō eſt viſus tali viſu quali videbimus. Tali viſu viſuseſt: quali viderunt qui crucifixerunt. Ecce qui viderūt crucifixerūt: nos nō videmꝰ ⁊ credimꝰ. Illi ocl̓os habebāt ⁊ nos nōhabemꝰ? Immo ⁊ nos cordis ocl̓os habemꝰ: ſꝫ ꝑ fidē adhuc videmꝰ n̄ ꝑ ſpeciē. Qn̄erit ſpeciēs? Qn̄ videbimꝰ eū facie ad faciem: quod dicit Apl̓us: ꝙ nobis promittit deꝰ in magno p̄mio oīm laboꝝ noſtrorū. Quicqͥd laboras ad hͦ laboras vt videas. Neſcio qͥd magnū eſt: qd̓ viſuri ſumꝰ: qn̄ tota merces nr̄a viſio eſt: ⁊ ip̄m magnū viſū: hoc ē dn̄s noſter Ieſus chriſtuſ:ip̄e qͥ humilis viſus eſt ip̄e videbit̉ magnꝰ⁊ letificabit nos: quō videt̉ mō ab angeliſIn pͥncipio erat verbū: ⁊ verbuꝫ erat apd̓deū: ⁊ deꝰ erat verbū. Attēdite qͥ h̓ ꝓmiſitip̄ꝫ dn̄m ī euāgelio dicētē: Qui diligit mediliget̉ a patre meo: ⁊ ego diligā eū. Et qͣſidiceret̉ ei: ⁊ quid ei dabis qͥ diligit te: oſtēdam inqͥt meip̄m illi. Deſideremus ⁊ amemꝰ: ⁊ flagremꝰ ſi ſponſa ſumꝰ. Spōſus abſens ē: ſuſtineamꝰ: veniet quē deſideramꝰ.Tantū pignꝰ dedit: nō timeat ſpōſa ne deſerat̉ a ſponſo: nō dimittit pignͦ ſuū. Qd̓

pignꝰ dedit? Sanguinē ſuū fudit. Qd̓ pignus dedit? Spiritūſctm̄ miſit. Talia pignora dimittet ille ſpōſus? Si nō amaret:talia pigͦra n̄ daret. Iā hꝫ: O ſi ſic amaremus. Maiorē dilectioneꝫ nemo hꝫ: qͣꝫ vtaīam ſuā ponat ꝓ amicis ſuis. Et nos qͦmodo ponimꝰ aīas nr̄as ꝓ illo? Quid illiꝓdeſt: qn̄ iā altiſſimū poſuit refugiū ſuuꝫ:⁊ flagellū non appropinquat tabernaculoeius? Sꝫ qͥd dicit Ioh̓es? Sic̄ chriſtꝰ ꝓ nobis aīam ſuam poſuit: ſic ⁊ nos debemꝰ ꝓfratribꝰ aīas ponere. Unuſqͥſqꝫ ponēs ꝓfrē aīam: ꝓ chriſto ponit. Qui mō paſcitfratrē: chriſtū paſcit. Cū vni ex meis minimis feciſtis mihi feciſtis. Amemꝰ ⁊ imitemur: curramꝰ pꝰ vngenta eiꝰ: quō dicit̉ incanticis cāticoꝝ: poſt odorē vngētoꝝ tuorū currimꝰ. Ueīt enī ⁊ oleuit: ⁊ odor ipſiꝰīpleuit totū mundū. Un̄ odor? De celo.Seq̄re gͦ ad celū: ſi n̄ falſū rn̄deſ: qd̓ dr̄ ſurſum cor: ſurſū cogitatiōeꝫ: ſurſū amorem:ſurſū ſpem. Ne putreſcat in t̓ra triticū: nōaudes ponere in humida t̓ra ne putreſcatqꝛ laboraſti ⁊ meſſuiſti: trituraſti ⁊ vētilaſti. Querꝭ locū tritico tuo ⁊ nō q̄ris locumcordi tuo: ⁊ n̄ q̄ris locū theſauro tuo? Facqͥcqͥd poteris in t̓ra: eroga nō ꝑdes ſed recōdes. Et qͥs ſeruat? Chriſtꝰ qꝛ ⁊ te ſaluat.Te nouit ſaluare: theſaurū tuuꝫ nō nouitẜuare? Quare aūt vult vt locū mutes theſauro tuo: niſi vt locum mutes cordi tuo?Nemo enī cogitat niſi d̓ theſauro ſuo. Ꝙͣml̓ti hic ſūt qͥ me mō audiūt: ⁊ nō ē cor eorū niſi in ſacellis ſuis. In terra eſtis: qꝛ interra eſt qd̓ amatis. Mittat̉ in celum ⁊ ibierit cor veſtrū. Ubi enī fuerit theſaurꝰ tuꝰibi erit ⁊ cor tuū.Explicit Tractatꝰ de psͣ. xeIncipit Tractatꝰ de psͣ. XCITtēdite ad pſalmū: det nob̓ dn̄saꝑire myſteria q̄ h̓ ꝯtinent̉: qꝛ ꝓA pter faſtidiū aīoꝝ: eadem diuerſevarieqꝫ tractāt̉. Nā nullū alid̓ cāticū nosdocet deꝰ: niſi fidei ſpei ⁊ caritatꝭ: vt fidesnr̄a firma ſit in ip̄o qͣꝫdiu illū non videmꝰ:credētes ī eū quē n̄ videmꝰ vt gaudeamꝰcū viderimꝰ: ⁊ fidei nr̄e ſuccedat ſpecieſ lucis eiꝰ: vbi iā nō nob̓ dicet̉: crede qd̓ nō vides: ſꝫ gaude qꝛ vides. Spes etiā nr̄a īcōmutabil̓ ſit ⁊ figat̉ in illo: ⁊ nō nutet ⁊ fluctuet: Nō agitet̉ ſic̄ ip̄e deꝰ ī qͦ figit̉ nō poteſt agitari. Spes eniꝫ modo vocatur: tūcnon ſpes ſed res erit. Tamdiu enim vocatur ſpes qͣꝫdiu non videt̉ quod ſperat̉: di-

lra nō hꝫ.feripiā.