PſalmusLXXVI
Expoſitio pſalmi.Oce mea: inquit: ad dn̄m clamaui: Sed multi clamāt ad dominū ꝓ diuitijs acquirendis dāniſqꝫ deuitandis: ꝓ ſuoꝝ ſalute: ꝓ ſtabilitate domꝰ ſue: ꝓ felicitate tꝑali: ꝓ dignitate ſeculari: poſtremo etiā ꝓ ipſa ſalutē corporis q̄ pr̄imoniū ē pauꝑis. Pro his atqꝫhmōi rebꝰ multi clamāt ad dn̄m: vix qͥſqͣꝫꝓpter ip̄m dn̄m: Facile qͥppe homī eſt qd̓libet deſiderare a dn̄o: ⁊ ip̄m dn̄m nō deſiderare: quaſi vero ſuaui eſſe poſſit qd̓ dat:qͣꝫ ip̄e qui dat. Quiſqͥs ergo ꝓ alia re qualibet clamat ad dn̄m: nōdū eſt tranſiliens.Hic vero trāſiliēs qͥd dicit? Uoce mea addn̄m clamaui. Et ne arbitrareris vocē ip̄iqua clamauit ad dn̄m ꝓpter aliud emiſſāqͣꝫ ꝓpt̓ ip̄m dn̄m: ſecutꝰ ait. Et vox meaad deū: Emittit̉ enī vox qua clamemusad dn̄m: ⁊ ip̄a vox ad aliud eſt: nō ad deū.Ad hoc enī eſt vox: ꝓpter quod edit̉ vox.Iſte vero qͥ deū gratis amabat: qͥ volūtarie deo ſacrificabat: qui trāſilierat quicqͥdinfra ē: nihilqꝫ aliud ſupra ſe viderat: qͦ effunderet aīam ſuā: niſi ex quo ꝑ quē ⁊ in qͦcreatꝰ erat ad queꝫ clamauerat voce ſua:ad illū eē fecerat ip̄am vocē ſuā. Uox meainqͥt ad deū. Et nūquid ſine cauſa? Uidequid ſequitur. Et attedit mihi. Ueretūc tibi attēdit: qn̄ ip̄m q̄ris. nō qn̄ perip̄maliud queris. Dictū eſt de qͥbuſdā: clamauerūt: nec erat qui ſaluos faceret: ad dn̄mnec exaudiuit eos. Quare? Quia vox eorū nō ad dn̄m. Expͥmit hoc alio loco ſcriptura: vbi dicit de talibꝰ: dn̄m nō īuocauerūt. Ad illū clamare nō ceſſauerūt: ⁊ tn̄ dominū nō īuocauerūt. Quid eſt dn̄m nō inuocauerūt? Dn̄m in ſe nō vocauerūt: adcor ſuū dn̄m nō inuitauerūt: a dn̄o ſe habitari noluerūt. Et iō quid eiſ ꝯtigit? Ibi trepidauerūt timore vbi nō erat timor. Iō dererū pn̄tiū amiſſiōe tremuerūt: qm̄ nō erātpleni illo quē non īuocauerunt: nō gratisamauerūt: vt amiſſis tꝑalibꝰ rebꝰ poſſentdicere: ſic̄ dn̄o placuit: ita factū ē: ſit nomēdn̄i bn̄dictū. Ergo iſte: vox mea inquit addn̄m: ⁊ attēdit mihi. Doceat nos quō idfiat. ¶ In die tribulatiōis mee deūexquiſiui: Quis es qͥ hoc facis in die tribulatiōis tue? Uide qͥd exquiras. Si carcer fac̄ tribulationē: exire de carcere exqͥrꝭ:ſi febris fac̄ tribulationē: ſanitatē exqͥris: ſifames fac̄ tribulationē: ſaturitatē exqͥris: ſidāna faciūt tribulationē: lucrū exqͥris: ſi ꝑ
egrinatio fac̄ tribulationē ciuitatē tue carnis exqͥrꝭ. Et qͥd cūcta cōmemorē: aut qn̄cūcta cōmēorē? Uis eē trāſiliēs: ī die t̓bulatiōis tue deū exqͥre: nō ꝑ deum alid̓: ſꝫ ext̓bulatiōe deū: vt ad hͦ deꝰ remoueat tribulationē: vt ſecurꝰ ihereas deo. In die tribulatiōis mea deū exqͥſiui: n̄ alid̓ aliqͥd: ſꝫ deūexqͥſiui. Et quō exqͥſiſti? Manibꝰ meisnocteᶠ cora eo. Dic hͦ rurſus: videamꝰ:ītelligamꝰ: īmitemur ſi poſſumꝰ. In die tribulatiōis tue qͥd exqͥſiſti;? Deū. Quō exqͥſiſti? Manibꝰ meis. Qn̄ exquiſiſti? Nocte.Ubi exqͥſiſti? Corā eo. Et qͦ fructu exqͥſiſtiEt nō ſū deceptꝰ. Oīa gͦ videamꝰ frēſ:oīa ꝯſideremꝰ: oīa īt̓rogemꝰ: Et qͥd ſit t̓bulatio: ī qͣ iſte deū exqͥſiuit: ⁊ qͥd ſit manibꝰ inqͥrere deū: ⁊ qͥd ſit nocte: ⁊ qͥd ſit corā illo: ⁊ſeqͥt̉ qd̓ oēs ītelligūt: ⁊ n̄ ſū deceptꝰ. Quideſt enī: ⁊ nō ſū deceptꝰ? Inueni qd̓ q̄rebā.Tribulatio n̄ illa vl̓ illa cogitanda ē: etenīvnꝰ qͥſqꝫ nōdū trāſiliēſ: nōdū putat eē t̓bulationē: niſi q̄ acciderit huic vite ex aliqͦ triſti tꝑe. At v̓o ille trāſiliēs totā vitā iſtā tribulationē ſuā reputat. Hic enī amat patriam ſuꝑnā: vt t̓rena ꝑegrinatio: ip̄a ſit maxima t̓bulatio. Quo enī n̄ ſit t̓bulatio vitaiſta rogo vos? Quō n̄ ſit tribulatio q̄ dictaē tota tēptatio. Habes ſcpͥtū in libro IobNūqͥd nō tēptatio ē vita hūana ſuꝑ traꝫ?Nūqͥd dixit: tēptat̉ vita hūana ſuꝑ terrāIp̄a vita tēptatio ē. Si gͦ temptatio: vtiqꝫt̓bulatio. In hac gͦ tribulatiōe: hͦ ē ī hac vita deū exqͥſiuit iſte trāſiliēs. Quō? Manibꝰ inqͥt meis. Quid ē manibꝰ meis? Oꝑibus meis. Nō enī aliqͥd corporeū q̄rebat:vt ꝯtrectādo īueniret qd̓ ꝑdiderat: vt manibꝰ q̄reret nūmū: auꝝ: argētū: veſtē: qͥcqͥdtale ē qd̓ māibꝰ teneri poſſit: qͣꝫqͣꝫ ⁊ ip̄e dn̄ſnr̄ Ieſus chriſtꝰ voluit ſe manibꝰ inqͣri: qn̄dubitāti diſcipl̓o: cicatrices on̄dit. Sꝫ nūqͥd cū ille exclamaſſet tāgēs cicatrices vulneꝝ eiꝰ: dn̄s meꝰ ⁊ deꝰ meꝰ. Nōne audiuit:qꝛ vidiſti me credidiſti: btī qͥ n̄ vider̄t ⁊ credider̄t? Si gͦ ille manibꝰ q̄rēs chriſtū: hͦ audire meruit: vt opprobriū ei fuerit ita q̄ſiſſenos qͥ btī dicti ſumꝰ: qͥ n̄ vidimꝰ ⁊ credimꝰ.Quid gͦ? Ad nos n̄ ꝑtīet māibꝰ q̄re? Pertinet ſic̄ dixi oꝑbꝰ q̄re̓. Qn̄ hͦ? Nocte. Quidſit nocte? In hͦ ſcl̓o. Nox enī ē an̄qͣꝫ effulgeat dies: in aduētu clarificato dn̄i nr̄i Ieſuchriſti. Nā vultꝭ vide̓ qꝛ nox ē? Niſi lucernā h̓ hr̄emꝰ: ī tenebrꝭ ꝑmaneremꝰ. Petruſenī dic̄: ⁊ nos hēmꝰ certiorē ꝓpheticū ẜmonē: cui bn̄facitꝭ ītēdētes: velut lucerne in
Nota
Alia lr̄a.ſ voce mea.
Alia lr̄a.fintēdit.
Alia lr̄afꝯtrae