PſalmusLXXVI
ꝓpinquet omnibꝰ. Qd̓ nō ē in medio: qͣſipriuatū fit. Qd̓ publicū eſt ī medio ponit̉:vt oēs qui veniūt ꝑcipiāt: illuminēt̉. Nemo dicat: meū eſt: ne ī ꝑte ſua velit facereqd̓ in medio eſt oībꝰ. Quid eſt ergo: oēs qͥin circuitu eiꝰ ſūt: offerēt mūera? Oēs qͥ intelligūt cōem eſſe oībꝰ veritatē: ⁊ nō illā faciunt: quaſi ſuā ſuꝑbiēdo d̓ illa: ip̄i offerētmunera: qͥ hūilitatē hn̄t: qui aūt quaſi ſuum faciūt qd̓ oībꝰ cōe eſt: tāqͣꝫ ī medio poſitū ad ꝑtē ſeducere conant̉: nō offerent himunera: qui oēs quia ī circuitu eiꝰ ſūt: offerent munera terribili: offerent̉ mūera terribili. Timeāt ergo oēs: qui in circuitu eiꝰſūt. Ideo enī timebūt: ⁊ cū tremore laudabūt: qꝛ in circuitū eiꝰ ſūt: iō vt oēs aſſeqͣnt̉eū: ⁊ publice oībꝰ ꝯfluat: ⁊ publice illuminet: hoc eſt ꝯtremiſcere. Tu cū feceris tibieū quaſi ꝓpriū: ⁊ iā nō cōem: extolleris inſuꝑbiā cū ſcriptū ſit: ſeruite dn̄o ī timore:⁊ exultate ei cū tremore. Ergo offerēt munera: qui in circuitu eiꝰ ſūt. Ipſi enī humiles ſūt: qui cōem nouerūt eſſe oībꝰ veritatem. Cui offerēt mūera? Terribili etei qͥ aufert ſpiritu principū: Spiritꝰenī principū: ſuꝑbi ſūt ſpiritꝰ. Illi ergo nōſūt ſpūs eius: quia ⁊ ſi aliqͥd nouerūt: ſuuꝫvolūt eſſe nō publicū. Sꝫ ille qui cōmendat ſe: tanqͣꝫ equalē oībꝰ: qui ſe ī medio ponit: vt oēs capiāt quātū poſſūt: quicquidpoſſūt nō de cuiuſqͣꝫ hoīs: ſꝫ de dei: ⁊ iō deſuo: qꝛ ip̄i facti ſunt eius. Ergo illi oēs humiles ſint: neceſſe eſt: ꝑdiderūt ſpiritū ſuū⁊ ſpiritū dei habēt. A quo ꝑdiderunt ſpiritū ſuū? Ab illo qui aufert ſpiritū principū.Qn̄qͥdē dicit̉ ei ī alio loco: Auferes ſpiritū eoꝝ ⁊ deficiēt: ⁊ in puluerē ſuū ꝯuertentur. Emitte ſpiritū tuū ⁊ creabūt̉: ⁊ īnouabis facieꝫ terre. Neſcio qͥs intellexit aliqͥdſuū vult eſſe: adhuc ſpiritū ſuū habet: bonū eſt illi ꝑdat ſpiritū ſuū: ⁊ habeat ſpiritūdei. Adhuc int̓ principes ſuꝑbit: bonū eſtvt redeat ad puluerē ſuū: ⁊ dicat: memētodn̄e: qꝛ puluis ſumꝰ. Si enī te ꝯfeſſus fueris: puluerē: deꝰ d̓ puluere fac̄ hoīeꝫ. Oēsqui ī circuitu eiꝰ ſūt: offerēt munera. Oēshūiles ꝯfitent̉ ei ⁊ adorāt eū: terribili offerēt munera. Un̄ terribili? Exultate cū tremore. Et ei qui aufert ſpiritū principuꝫ: idē tollit audaciā ſuꝑboꝝ. Terribili apd̓reges terre. Terribiles ſunt reges t̓re: ſꝫille ſuꝑ oēs qͥ terret reges t̓re. Eſto rex t̓re:⁊ erit tibi t̓ribil̓ deꝰ. Quō inqͥeſ ero rex t̓re?Rege t̓rā ⁊ eris rex t̓re. Noli gͦ auiditate
imꝑandi ponere tibi an̄ ocl̓os ꝓuincias latiſſimas: q̄ tua regna diffundas: terrā quāportas rege. Audi Apl̓m regētē terrā: nōſic pugillor qͣſi aerē v̓berāſ: ſed caſtigo corpus meū: ⁊ in ẜuitutē redigo: ne forte alijsp̄dicās: ip̄e reprobꝰ efficiar. Ergo frēs meieſtote in circuitu eiꝰ: vt ꝑ quēcūqꝫ vob̓ veritas ſonuerit nō illā imputētꝭ illi ꝑ quē ſonat: ſꝫ de medio ſit oībꝰ: qꝛ eqͣliter adeſt omnibꝰ: ⁊ eſtote hūiles: ne vob̓ ⁊ voſipſi vſurpetis: ſi qͥd forte boni illiꝰ intellexeritis: qꝛ⁊ nos qd̓ meliꝰ intellexerimꝰ veſtrū ē: ⁊ qd̓vos meliꝰ intellexeritis noſtrū eſt: vt in circuitu eiꝰ ſimꝰ ⁊ humiles ſimꝰ: atqꝫ ita ꝑdentes ſpiritū noſtrū offeremꝰ munera tribiliſuꝑ oēs reges terre: id eſt ſuꝑ oēs regētescarnē ſuā: ſꝫ ſubiectos creatori ſuo.Explicit Tractatus de psͣ. LXXVIncipit Tractatus de psͣ. LXXVISalmi huiꝰ limē ita ſcribit̉. In fip Inem ꝑ idithū pſalmus ipſiAſaph. In fine quid ſit noltis.Finis enī legꝭ chriſtꝰ ad iuſticiā oī credēti.Idithū interp̄tat̉ trāſiliēs eos. Aſaph int̓p̄tat̉ cōgregatio. Loquit̉ hic gͦ cōgregatiotrāſiliēs: vt ꝑueniat ad finē: qui eſt chriſtꝰIeſus. Que ſūt itaqꝫ trāſiliēda: vt ad illūfinē ꝑuenire poſſimꝰ: vbi iā qd̓ trāſiliamuſnō habebimꝰ: pſalmi textꝰ ipſe demōſtrat.Etenī tādiu trāſilire debemꝰ: qͥcquid nosimpedit: quicqͥd irretit: quicqͥd viſco qͦdāilligat: ⁊ onere aggͣuat volatū noſtrū: donec ꝑueniamꝰ ad id qd̓ ſufficit: vltra quodnihil ē: infra qd̓ ſūt oīa: ⁊ ex qͦ ſūt oīa. Patrē quippe ip̄m volebat Ppilippꝰ intueri ⁊dicebat dn̄o Ieſu chriſto: on̄de nob̓ patrē⁊ ſufficit nobiſ: tāqͣꝫ tādiu illi trāſiliēdū eē.quicquid alid̓ eēt: donec ꝑueniret ad patrē: vbi iā ſecurꝰ aſſiſteret: ⁊ qͥd ei vltra requirēdū eſſet nō haberet. Hoc ē enī ſufficit: veꝝ ille qͥ veriſſime dixerat: ego ⁊ patervnū ſumꝰ: admonuit Philippū: docuitqꝫoēm hoīem qui chriſtū intelligeret etiā ī eohabere fineꝫ: qꝛ ip̄e ⁊ pr̄ vnū ſūt. Tāto enīinquit tꝑe vobiſcū ſum: ⁊ nō vidiſtis me:Philippe qui me videt: videt ⁊ pr̄eꝫ meū.Quiſquis ergo pſalmi huius animū ſentire: imitari: tenere vult: oīa deſideria carnalia tranſiliat: ſeculiqꝫ huius pōpam ⁊ illecebram calcet: nihilqꝫ ſibi aliud proponatvbi conſtat: niſi ex quo ſunt omnia: in qͥbus omnibꝰ etiā ipſe laborat: donec ad finem perueniat. Quid nobis ergo indicattranſiliens iſte?