PſalmusLXVIII

in ipſa malicia quodāmō ꝓfecerunt: ſicutdictū eſt: Mali aūt ⁊ facinoroſi: ꝓficiūt inpeius. Et appoſita eſt iniquitas ſuꝑ iniqͥtatē ipſoꝝ. Et nō intret in tua iuſticia.Hoc planū ē. ¶ Geleant̉ de libro viuentiū: Aliqn̄ em̄ illic ſcripti erant? Fratres nō ſic accipere debemus: ꝙ quēqͣꝫ deꝰſcribat ī libro vite: ⁊ deleat illū Si hō dixit:Quod ſcripſi ſcripſi: de titulo vbi ſcriptūerat: Rex iudeoꝝ: deus quēqͣꝫ ſcribit ⁊ delet? Preſcius eſt: Predeſtinauit oēs anteꝯſtitutionē mundi regnaturos cū filio ſuoin vita eterna. Hos qͣs ꝯſcpͥſit: ipſos cōtinet liber vite. Deniqꝫ in apocalypſi quidait ſpūs dei: cū de p̄ſſuris ab an̄chriſto futuris loqueret̉ eadē ſcriptura: Cōſentiētilli inqͥt oēs: qui nō ſūt ſcripti in libro vite.Proinde ſine dubitatione nō erūt ꝯſenſuri qͥ ſcripti ſunt. Iſti gͦ quō inde delent̉: vbinūqͣꝫ ſcripti ſūt Hoc dictū eſt ẜm ſpem ipſoꝝ: qꝛ ipſi ſe ſcriptos putabāt. Quid ē deleant̉ de libro vite: ⁊ ipſis ꝯſtet nō illos ibieſſe? Ex hac locutiōe dictū eſt in alio pſalmo: Cadēt a latere tuo mille: ⁊ dena miliaa dexteris tuis: id ē multi ſcādalizabunt̉: ⁊ex eo numero qͥ ſe ſperabāt ſeſſuros tecū:⁊ ex eo numero qͥ ſe ſperabant ſtaturos addexterā tuā ſeꝑati ab hedis ſiniſtris: nō qꝛcū ibi ſteterit aliqͥs: poſtea cadet: aut ſederit cū illo qͥſqͣꝫ: abijciet̉: ſed qꝛ multi caſurierāt ī ſcādalū: qͥ iā ibi ſe eſſe putabāt: id ēmulti qͥ ſe ſꝑabat ſeſſuros tecuꝫ: multi qͥ ſeſꝑauerāt ſtaturos ad dexteram: ipſi caſuriſūt. Sic gͦ ⁊ hic illi qͥ ſe ſperabāt tanqͣꝫ merito iuſticie ſue in libro ſcpͥtos dei: quibꝰ d̓r:Scrutamī ſcpͥturas: in quibꝰ putatis vosvitā eternā habere. Cū ꝑducta fuerit damnatio eoꝝ etiā ad cognitionē eorū: delebūtur de libro viuentiū: id ē nō ibi ſe eſſe coggnoſcēt. Nā verſus qͥ ſequit̉ exponit qḋ dictū eſt. Et cū iuſtis nō ſcribant̉. Dixit gͦ deleant̉ ẜm ſpem eoꝝ: Scd̓m aūt eqͥtate tuā qͥd dico? Nō ſcribant̉. ¶ Pauꝑ⁊ doles ego ſu: Quare hͦ. An̄ vt agſceremꝰ qḋ ꝑ amaritudinē aī maledicat pauꝑiſte? Multa .n. dixit q̄ ill̓ eueniāt: ⁊ qͣſi ei dice̓mꝰ: vt qͥd talia? Noli tm̄: rn̄det pauꝑ ⁊dolēs ego ſū. Perduxer̄t me ad egeſtatē:ad iſtū dolorē depoſuer̄t: iō iſta dico. Nō ētn̄ ſtomachatio maledicētis: ſꝫ p̄dicatio ꝓphetātis. Nā d̓ pauꝑtate ſua ⁊ dolore ſuoquedā q̄ poſteriꝰ dicit cōmēdaturꝰ eſt nob̓:vt diſcamꝰ eſſe pauꝑes ⁊ dolētes. Btī em̄pauꝑes qm̄ ip̄oꝝ ē regnū celorū: ⁊ btī qui

lugēt: qm̄ ip̄i ꝯſolabūt̉. Hoc gͦ ipſe pͥus iānob̓ on̄dit: ⁊ iō pauꝑ ⁊ dolēs ego ſū. Totūcorpꝰ eiꝰ hͦ dicit. Corpus chriſti in hac terra pauꝑ ē ⁊ dolēs: ſꝫ ſint diuites chriſtiani:Prorſus ſi xp̄iāi ſūt: pauꝑes ſūt ī cōꝑation diuitiaꝝ celeſtiū qͣs ſperāt: oē aurū ſuum harenā deputāt. Pauꝑ ⁊ dolens egoſū. Et ſalꝰ vultꝰ tui deꝰ ſuſcepit me.Nūqͥd deſertꝰ eſt pauꝑ iſte: qn̄ tu dignarispannoſu pauꝑem applicare ad mēſaꝫ tuā?Porro aūt paupere iſtū ſalus vultꝰ dei ſuſcepit: in vultū ſuo abſcōdit eius egeſtatē.De illo qͥppe dictū ē: Abſcōdes eos in abſcōdito vultꝰ tui. In illo aūt vultū q̄ ſint diuitie vultꝭ noſſe? Diuītie iſte hͦ tibi p̄ſtāt vtqd̓ vis: qn̄ vis pn̄deas: ille v̓o vt nūqͣꝫ eſurias. Pauꝑ ⁊ dolēs ego ſū: ⁊ ſalꝰ vultꝰ tuideꝰ ſuſcepit me. Ad quā rē? Ut iā non ſimpauꝑ: n̄ ſim dolēs. ¶ Laudabo nomēdei cū cātico magnificabo eū ī laude. Iā dictū ē: pauꝑ iſte laudat nomē deicū catico: magnificat eū in laude. Qn̄ auderet cātare: niſi recreatꝰ eēt a fame? Laudabo nomē dei cū cātico: magnificabo eūin laude. Magne diuitie qͣs gemmas laudes dei d̓ thezauro interiore ꝓtulit. Magnificabo euꝫ in laude: he ſunt diuitie mee:dn̄s dedit: dn̄s abſtulit. Ergo miſer remāſit? Abſit. Uide diuitias: Sic̄ dn̄o placuitita factū ē: ſit nomē dn̄i bn̄dictū. Laudabonomē dei cū cātico: magnificabo eū in laude ¶ Et placebit deo: Hoc qd̓ cū laudo. Placebit Suꝑ vitulū nouelluꝫcornua ꝓducēte ⁊ vngulas. Gratiꝰilli erit ſacrificiū laudiſ: qͣꝫ ſacrificiū vituli.Sacrificiuꝫ laudis honorificabit me: ⁊ ibivia eſt quā on̄dā illi ſalutare dei. Immoladeo ſacrificiū laudis: ⁊ r̄dde altiſſimo votatua. Ergo laudabo deū: ⁊ plus ei placebitqͣꝫ vitulꝰ nouellꝰ: cornua ꝓducēs ⁊ vngulas. Ampliꝰ gͦ placebit deo laus eiꝰ exiensdeore meo: qͣꝫ magna victima adducta adarā ip̄ius. An aliqͥd de cornibꝰ ⁊ vngul̓ vituli huiꝰ dicēdū ē? Qui bn̄ inſtructꝰ eſt: etlaude dei opulētꝰ: ⁊ cornua debet hr̄e qͥbꝰaduerſariū vētilet: ⁊ vngulas quibꝰ terraꝫexcitet. Noſtis em̄ hͦ facere vitulos pubeſcētes: ⁊ in taurinā audaciaꝫ grādeſcētes.Nā iō nouellus ē ꝓpter viā nouā. Aliqͥs gͦhereticꝰ forte cōtradicit: cornibus ventiletur: alius non cōtradicit: ſed tamē terrenūabiecte ſapit: vngul̓ excitet̉. Ergo ſuꝑ hūcvituluꝫ tibi placebit laudatio mea: Iā illāpoſt paupertatē ⁊ doloreꝫ in eterna ſocie-

L 5

Ilia lr̄a.

Alia lr̄af ſalus tua.

Alia lr̄a.et.