FſalmusLXVIII

manus eiꝰ: id eſt oꝑa eius. Cuiꝰ niſi ipſiusethiopie? Quia hͦ in greco nō ē ambiguū:eiuſ qͥppe ibi feminino genere aꝑtiſſime poſitū eſt: ac ꝑ hͦ nihil aliud dictū eſt qͣꝫ ethiopia p̄ueniet manꝰ ſuas deo: id ē credēdo īdeū ꝑ̄ueniet oꝑa ſua. Exiſtimo eniꝫ inquitapl̓s: iuſtificari hoīem ꝑ fideꝫ ſine oꝑbuslegis. An iudeorū deus tm̄? Nōne ⁊ gentium? Sic gͦ ethiopia q̄ videt̉ extrema gētium iuſtificat̉ ꝑ fidem ſine oꝑbꝰ legꝭ. Nōenī vt iuſtificet̉ de legis oꝑbus gloriatur:nec p̄ponit fidei merita ſua: ſꝫ fide preuenitoꝑa ſua. Pl̓es ſane codices greci non hn̄tmanus: ſed manum: qd̓ tantundem valet:qm̄ ꝓ oꝑibus poſitū eſt. Mallē aūt latiniinterp̄tes ſic trāſtuliſſent: cthiopia p̄uenietmanus ſuas: qͣꝫ vt manū ſuā deo: qm̄ planius hͦ eſſet qͣꝫ: quod nūc dictū eſt: ⁊ ſaluaveritate fieri poſſet: qꝛ in greca līgua id ꝓnomen nō ſolū eius: ſꝫ etiā ſuā vl̓ ſuas pōtintelligi. Suā gͦ ſi manū: ſuas aūt ſi manꝰ.Nā qd̓ ē ī greco χέιρα αύτεσ qd̓ pl̓es codices habent: ⁊ manū eiꝰ ⁊ manuꝫ ſuā pōtintelligi. Qd̓ v̓o rarū eſt in codicibꝰ grecꝭχέίρασ αυτεσ ⁊ manᵐ eius ⁊ manꝰ ſuaslatine pōt dici. Hinc iam velut decurſisꝑ ꝓphetiā rebus oībꝰ qͣs impletas eſſe iaꝫcernimꝰ: hortat̉ ad laudē chriſti: ac deīdeꝓnūciat futurū eiꝰ aduentū. ¶ Regnaterre cantate deo: pſallite domino.Pſallite deo qͥ aſcedit ſuꝑ celuꝫcelorū ad oriente. Ul̓ ſicut nōnulli cōdices hn̄t. Qui aſcedit ſuꝑ celū celi:ad oriente. In his vbis ille non intelligit chriſtū: qͥ eius reſurrectionē: aſcēſioneꝫqꝫ non credit. Ad orientē v̓o qd̓ addidit:nonne etiā ip̄m locū: qm̄ in ꝑtibus oriētiseſt vbi reſurrexit ⁊ vn̄ aſcendit exp̄ſſit? Ergo ſuꝑ celum celi ſedet ad dexterā patris.Hoc ē qd̓ dicit apl̓s. Ip̄e eſt qͥ aſcēdit ſuꝑ oēs celos. Quid enī celoꝝ reſtat poſt celū celi? Quos ⁊ celos celoꝝ poſſumꝰ dice̓ſicut vocauit firmamentū celū: qd̓ tn̄ celuꝫetiā celos legimus vbi ſcriptū eſt: Et aq̄ q̄ſuꝑ celos ſunt laudent nomē dn̄i. Et quoniam inde vēturus eſt ad iudicandos viuos ⁊ mortuos. Attende quod ſequitur.¶ Ecce dabitⁱ voce ſua vocē virtutis: Ille qͥ ſicut agnus coram tondente ſefuit ſine voce: ecce dabit vocē ſuaꝫ: nec vocem infirmitatis tāqͣꝫ iudicādus: ſꝫ vocemv̓tutis tanqͣꝫ iudicaturus. Nō enī deꝰ occultus ſicut pͥus: ⁊ in hoīm iudicio nō aperiens os ſuū: ſꝫ deus manifeſtus veniet: de

us nr̄ ⁊ non ſilebit. Quid deſperatis infideles? qͥd irridetꝭ? Quid dicit ẜuus malꝰ?Tardat dn̄s meꝰ venire. Ecce dabit vocēſuam: vocem v̓tutis. Date gl̓iam deoſuꝑ iſrl̓: magnificētia eius. De quodicit apl̓s ſuꝑ iſrl̓ dei. Non enī oēs qui exiſrl̓hi ſunt iſraelite: qm̄ eſt ⁊ iſrl̓ ẜm carneꝫ.Unde ait. Uidete iſrl̓ ẜm carneꝫ. Nō autēqui filij carnis hi filij dei: ſed filij ꝓmiſſionis deputant̉ in ſemine. Tūc gͦ qn̄ erit ſinevlla malorū cōmixtione ppl̓us eius tanqͣꝫmaſſa ventilabro emūdata: tanqͣꝫ iſrael inquo dolus nō eſt: tūc eminētiſſima erit ſuꝑiſrl̓ magnificentia eius. Et virtus eiusin nubibus. Nō enī ſolus veniet ad iudicium: ſꝫ cū ſenioribus populi ſui: qͥbuſ ꝓmiſit ꝙ ſedebūt ſuꝑ ſedeſ iudicaturi: qͥ etiāangelos iudicabūt. He ſunt nubes. Deniqꝫ ne aliud nubes intelligerent̉: ſecutꝰ adiunxit. ¶ Mirabil̓ deus in ſanctisſuis: deus ilri. Tunc enī ⁊ nomen ip̄mveriſſime ac pleniſſime implebit̉ iſrl̓: qd̓ eſtvidens deuꝫ: qm̄ videbimus eū ſicuti eſt.Ip̄e dabit virtuteꝫ ⁊ fortitudinemp̄lebi ſue: bn̄dictus deus. Nunc fragiles ⁊ infirmi: habemus theſaurum iſtuꝫin vaſis fictilibus: Tunc v̓o etiam corporum glorioſiſſima commutatiōe: ip̄e dabitv̓tutem ⁊ fortitudineꝫ plebi ſue. Seminat̉enī hoc corpus in infirmitate: ſurget ī virtute. Ip̄e ergo dabit v̓tutem quam in ſuacarne p̄miſit: de qua dicit apl̓s: Uirtutemreſurrectiōis eius: fortitudinē aūt qꝛ inimica deſtruet̉ mors. Qm̄ itaqꝫ ꝓlixum ⁊ adintelligendū difficilem pſalmū: tandeꝫ aliqn̄ ip̄o adiuuāte finiuimus: bn̄dictus deꝰAmen. ¶ Explicit Tract̉. de psͣ. LXVII.¶ Incipit Tract̉. de psͣ. LXVIII.Sermo primꝰ de prīa ꝑte pſalmiO tꝑe in hoc ſeculo exorti ſumus⁊ aggregati ppl̓o dei: quo iaꝫ olusillud ex grano ſynapis tetēdit brachia ſua: quo iaꝫ fermentū illud qd̓ primocontēptibile fuit: fermētauit tres mēſuras:id eſt totū orbē terraꝝ reꝑatuꝫ ex tribus filijs noe: quoniam ab oriente ⁊ occidēte etaquilone ⁊ auſtro veniūt qui recūbūt cumpatriarchis: expulſis foras eis qui de illorum carne ſunt nati: ⁊ eoꝝ fidē nō ſunt imitati. Ad hanc ergo chriſti eccl̓ie gl̓iaꝫ oculos aperuimꝰ: ⁊ iſtam ſterilem cui gaudiūindictum atqꝫ p̄dictuꝫ ē: qd̓ pl̓es filios habitura eſſet: qͣꝫ illa q̄ habebat viruꝫ: iā talēinuenimus que oblita eſſet opprobriorum

Alia lr̄afyoci ſue