PſalmusLXVII
Incipit Tractatꝰ de psͣ. LXVIISalmi huiꝰ titulus nō videt̉ eſſeoneroſe diſputatiōiſ: ſimplex enīpapparet ⁊ facilis. Nā ita ſe habꝫ.¶ In fine: ip̄i Dauid pſalmꝰ cantici. In ml̓tis aūt iā pſalmis admonuimꝰqͥd ſit in finē: qm̄ finis legis xp̄s ad iuſticiam omni credēti: finis qͥ ꝑficiat: nō qͥ conſumat aūt ꝑdat. Uerūtn̄ ſi qͥſqͣꝫ conet̉ inqͥrere: qͥd ſibi velit pſalmꝰ cātici: cur nō autpſalmꝰ aūt cāticū: ſed vtrūqꝫ: vl̓ qͥd int̓ſitint̓pſalmū cātici: ⁊ cāticuꝫ pſalmi: qꝛ ⁊ ſicquorūdā pſalmoꝝ tituli inſcribūt̉: īueni ⁊fortaſſe aliqͥd qd̓ acutioribꝰ ⁊ ocioſioribꝰnos reliqͥmꝰ: Diſcreuerūt qͥdā an̄ nos int̓canticū ⁊ pſalmū: vt qm̄ cāticū ore ꝓfert̉:pſalmꝰ aūt viſibili organo adhibito: id ēpſalterio canit̉: Uideant̉ cantico ſignificari intelligētie mentis: pſalmo v̓o operacorꝑis: ſic̄ ī hͦ ip̄o ſexageſimoſeptimo quēnūc tractādū ſuſcepimꝰ: illd̓ qd̓ dictū eſt:Cātate deo: pſallite noī eiꝰ: ita qͥdā diſcreuerūt: vt cātate deo dictū videat̉: qꝛ ea q̄in ſeip̄a mēs agit deo nota ſūt: ab hoībusnō vident̉: oꝑa v̓o bona qm̄ iō vidēda ſūtab hoībꝰ: vt gl̓ificēt patrē nr̄m qͥ in celis ē:merito dictū ſit: pſallite noī eiꝰ: id eſt diffamatioui eiꝰ: vt laudabilit̓ noīet̉. Hāc differentiā alicubi quātū recolo: etiam ip̄e ſecutꝰ ſum. Memi aūt legiſſe nos etiā pſallite deo: qꝛ talia q̄ viſibilit̓ bn̄ oꝑamur: nōtm̄ hoībꝰ: ſꝫ etiā deo placēt. Non aūt oīa q̄deo placēt etiā hoībꝰ pn̄t: que videre nonpn̄t. Un̄ mirū eſt ſi quēadmodū vtrūqꝫ legit̉: ⁊ cātate deo ⁊ pſallite deo: ita alicubilegi pōt: cātate noī eiꝰ. Qd̓ ſi ⁊ hͦ in ſcpͥturis ſctīs dictū īuenit̉: hec differētia fruſtraelaborata ē. Mouet etiaꝫ me qd̓ generalinoīe magis pſalmi qͣꝫ cantica vocant̉: itavt dn̄s diceret: q̄ ſcpͥta ſūt ī lege ⁊ ꝓphetis⁊ pſalmis de me: ⁊ liber ip̄e pſalmoꝝ dicit̉nō cāticoꝝ: ſic̄ ſcriptū ē inqͥt in libro pſalmoꝝ: cū potiꝰ ſcd̓m iſtā differētiā: canticadici debuiſſe videant̉: qm̄ cāticū etiā ſinepſalmo eſſe pōt: pſalmꝰ v̓o ſine cātico eſſepōt. Pn̄t etenī cogitatiōes eſſe mētis qͣꝝnō ſint oꝑa corꝑalia: nullū eſt aūt opꝰ bonū: cuiꝰ non ſit ī mēte cogitatio: ac ꝑ hoc:id eſt ibi ⁊ ibi vtrobiqꝫ pſalmi: ⁊ tn̄ ſic̄ dixi generalit̓ pſalmi appellant̉ nō cātica: liberqꝫ pſalmoꝝ nō caticoꝝ. Et ſi ītelligāt̉atqꝫ diſcutiant̉ ſenſus dictoꝝ vbi tituluseſt tātūmō pſalmi: ⁊ vbi tātūmō cantici: ⁊vbi nō pſalmꝰ cantici: ſicut in iſto: ſed can
ticū pſalmi inſcriptū eſt: neſcio vtrū poſſitiſta differētia demōſtrari. Proinde ſic̄ ceꝑamꝰ relinquētes iſta eis qͥ pn̄t ⁊ qͥbus vacat talia diſcernere: ⁊ certa differentiaꝝ ratione definire: nos quātū adiuuāte dominō valemꝰ huiꝰ pſalmi textū cōſideremusatqꝫ tractemꝰ.¶ Expoſitio pſalmi.Xurgat deꝰ ⁊ diſſipent̉ inimici eiꝰ: Iaꝫ factū eſt: exurrexitchriſtꝰ: qͥ eſt ſuꝑ oīa deꝰ bn̄dictusin ſecl̓a: ⁊ diſperſi ſūt inimici eiꝰ ꝑ oēs gentes. Iudei ī eoip̄o loco vbi īimicitias exercuerūt debellati: atqꝫ inde ꝑcūcta diſperſi:⁊ nūc oderūt: ſed metuūt: ⁊ in ip̄o metu faciūt qd̓ ſeqͥt̉. Et fugiāt qͥ oder̄t eū a facie eiꝰ. Fuga qͥppe aī eſt timor. Nam carnali fuga qͦ fugiūt ab eiꝰ facie: qͥ vbiqꝫ peſentie ſue demonſtrat effectū? Quo abiboiqͥt ille a ſpū tuo: ⁊ a facie tua qͦ fugiā? Aīoergo nō corꝑe fugiūt: timēdo ſcꝫ nō latendo: nec ab ea facie quā nō vident: ſꝫ ab eaquā videre cogūt̉: Facies qͥppe eiꝰ appellata eſt pn̄tia eiꝰ ꝑ eccl̓iam eiꝰ. Un̄ illis inimicātibꝰ dixit. Amō videbitꝭ filiū hoīs venientē ī nubibꝰ: ſic̄ veīt in eccl̓ia ſua: diffundēs eā toto orbe t̓raꝝ: in quo diſperſi ſuntinimici eiꝰ. Ueīt aūt ī talibꝰ nubibꝰ: de qͣlibꝰ dic̄: Mādabo nubibꝰ meis: ne pluāt fuper eā imbrē. Fugiāt gͦ qͥ oderūt eū a facieeiꝰ: timeāt a pn̄tia ſctōꝝ fideliūqꝫ eiꝰ: de qͥbus dicit: Cū vni ex mīmis meis feciſtꝭ mihi feciſtis. ¶ Sic̄ deficit fumꝰ deficiant: Extulerūt enī ſe ab ignibꝰ odioꝝ ſuorū: inſuꝑbie typū: ⁊ ponētes ī celū os ſuāatqꝫ clamāteſ: crucifige crucifige: capto illuſerūt: pēdentē irriſerūt: ⁊ vn̄ victores tumuerūt: mox victi euanuerūt. Sicut fluit cera a facie ignis: ſic pereat peccatores a facie dei. Ꝙqͣꝫ fortaſſe eoshoc loco ſignificauerit: quoꝝ duricia in penitentie lachrymis ſoluit̉: tn̄ etiā illud intelligi pōt vt futurū iudiciū cōminent̉: qͥacū in hoc ſeculo ſic̄ ſumꝰ ſe extollēdo: id eſtſuꝑbiendo defecerint: veniet illis ī fine extrema dānatio: vt ab eius facie pereant ineternū: cū ī ſua claritate fuerit preſentatꝰ:velut ignis ad penam imꝑioꝝ: lumēqꝫ iuſtorū. Deniqꝫ ſequit̉. ¶ Et iuſti iocundent̉ ⁊ exultent ī conſpectu dei: delectent in ieticia. Tūc enī audiēt. Uenite bn̄dicti pr̄īs mei ꝑcipite regnū. Iocūdent̉ gͦ qͥ laborauer̄t: ⁊ exultēt in cōſpectudei. Nō enim erit exultatiōis huius tanqͣꝫ