FſalmusLXV

totuꝫ ex mortali vita ꝯſumetur: vt in eterna vita ꝯſumat̉: vt a morte ſeruemur in vitam. Erūt ergo illa holocauſta. Et qͥd eritin holocauſtis? Reddā tibi vota meaque diſtinxerūt labia mēa. Que eſtdiſtinctio in votis? Hec eſt diſtinctio. Utte accuſes: illū laudes. Te intelligas creaturā: illū creatorē. Te tenebras: illū illuminatorē: cui dicas: Tu illumīabis lucernāmeā: dn̄e deꝰ meꝰ illumina tenebras meas.Nā qn̄ dixerꝭ o aīa: qꝛ ex te tibi lucet: n̄ diſtiguis: ſi n̄ diſtīgueſ: nō reddes vota diſtīcta. Redde vota diſtincta: cōfitere te mutabilē: illū incōmutabilē: cōfitere te ſine illo nihil eſſe: ip̄m aūt ſine te ꝑfectū eſſe: te indigere illo: illū tui nō indigere. Clamā adilluꝫ: Dixi dn̄e deus meus es tu: qm̄ bonorū meoꝝ nō indiges. Iam ⁊ qd̓ te in holocauſtū aſſumit deus: nō ille creſcit: nō ille auget̉: nō ille ditior: non ille inſtructiorſit: tibi eſt melius quicquid de te ꝓ te fac̄:nō ei qui facit. Hec ſi diſcernaſ: reddis vota deo tuo: que diſtinxer̄t labia tua. Reddam tibi vota mea: que diſtinxerunt labiamea. ¶ Et locutū eſt os meū: in tribulatione mea. Ꝙ dulcis eſt ſepe tribulatio: qͣꝫ neceſſaria eſt tibi. Quid ibi locutū eſt os ip̄ius in tribulatiōe ſua? Holocauſta medullata offeram tibi.Quid eſt medullata? Intus tenea caritatem tuā: nō erit ī ſuꝑficie: in medullis meis erit qd̓ diligo te. Nihil enim interiꝰ medullis noſtris: interiora oſſa ſūt carne: medulle interiores ſūt ipſis oſſibus. Quiſqͥsergo in ſuꝑficie colit deum: magis placerevult hoībꝰ. Aliud aūt intus ſentiēs: nō offert holocauſta medullaꝝ: cuiꝰ aūt medullam inſpicit: ip̄m totū accipit. Holocauſtamedullata offerā tibi. Cū inceſo ⁊ arietibus. Arietes duces eccl̓ie. Totū corpus chriſti loqͥt̉ hoc eſt qd̓ offert deo incenſum. Quid eſt oratio cū incenſo ⁊ arietibus? Maxime enī arietes orāt ꝓgregibꝰ.¶ Offera tibi boues cum hircis:Boues īuenimꝰ triturātes: ⁊ ipſi offerunt̉deo: Apl̓s de annūciatoribus euāgelij dixit: intelligēduꝫ qd̓ ſcpͥtū ē: Boui triturātios nō infrenabis. Nūqͥd de bobus ꝑtinetad deum? Ergo magni illi arietes: magniboues. Quid illi qui forte cōſcij ſūt: aliqͦꝝpeccatoꝝ: qui forte in ip̄o itinere lapſi ſūt:⁊ ſautiati ꝑ penitētiā ſanāt̉? Nūquid ⁊ ip̄iremanebūt: ⁊ ad holocauſta nō ꝑtinebūt?Ne ipſi timeant addit ⁊ hircos. Holocau

ſta inquit medullata offerā tibi: cū incēſo⁊ arietibꝰ: offerā tibi boues cū hircis: Adiunctione ipſa ſaluantur hirci: per ſe nonpoſſunt: adiuncti bobus accipiunt̉. Talibus enim dictum eſt: Facite vobis amicos de māmona iniqͥtatis: vt ⁊ ipſi recipiant vos in eterna tabernacl̓a. Ergo illi hirci nō erūt a ſiniſtris: qꝛ fecerūt ſibi amicosde māmona iniqͥtatis. Qui aūt hirci ad ſiniſtrā? Quibꝰ dicet̉. Eſuriui ⁊ nō dediſtismihi māducare: nō qui peccata ſua elemoſynis redemerunt. ¶ Uenite audite ⁊narrabo vobis oēs qui timētis deum: Ueniamꝰ: audiamꝰ qͥd narra turꝰ ē.Uenite audite ⁊ naͣrrabo. Sꝫ quid? Uenite ⁊ audite oēs qui timētis dn̄m. Si dn̄mnō timētiſ: nō narrabo. Nō eſt quibus narretur: vbi dei timor nō eſt. Dei timor aperiat aures: vt ſit qd̓ intret: ⁊ qua intret: qd̓narraturus ſum. Sed qͥd eſt narraturus?Quāta fecit anime mee. Ecce narrare vult. Sed quid eſt narraturus? An forte quantū pateat terra: quātū diſtendaturcelū: ⁊ quot ſint ſidera: ⁊ que ſint vices ſolis ⁊ lune. Iſta creatura ꝑagit ordinē ſuuꝫqui multū eā curioſe queſierūt: eius creatorē ignorauerūt. Illud audite: illud accipite: o qui timetis dn̄m: quāta fecit animemee. Si vultꝭ ⁊ veſtra eſt. Quāta fecit aīemee? ¶ Ad ipſum ore meo clamaui:Et hoc ip̄m factū dicit aīe ſue: vt ad ipſuꝫore ſuo clamaret: factū eſſe dic̄ anime ſue:Ecce fratres gētes eramus: ⁊ ſi non in nobiſ: in parētibus noſtris. Et qͥd dic̄ Apl̓s:Scitis quādo gēteſ eratis: ad ſimula chraſine voce quodāmodo aſcēdebatis inducti? Dicat nūc eccl̓ia quanta fecit aīe mee:ad ip̄m ore meo clamaui. Homo ad lapidem clamabā: ad lignū ſurdū clamaba: ſimulachris multis loquebar: iaꝫ imago deicōuerſa eſt ad creatorē ſuū. Qui dicebamligno: pater meus es tu. ⁊ lapidi: tu me genuiſti: mō dico pater noſter qui es in celiſ.Ad ip̄m ore meo clamaui: Ore meo iā nōore alieno. Qn̄ clamabā ad lapides in vana conuerſatione paterne traditionis: orealieno clamabam: quando clamaui ad dominum: quod ipſe donuauit: quod ipſe inſpirauit: ad ip̄m ore meo clamaui. Etᶠ exaltaui ſub lingua mea. Quid eſt clamaui ore meo: ⁊ exaltaui ſub lingua meaIpſum publice p̄dicaui: ip̄m in ſecreto cōfeſſus ſum. Parū eſt deū exaltare lingua:ſed ⁊ ſub lingua. Quod certus loqueriſ: h̓

Alia lr̄a.tarietū.

Aliaffat ppiui