PſalmusLXII.
cruce: vt manus nr̄e extēdant̉ ī bona oꝑa:qꝛ crux ip̄iꝰ miſericordiā nobis p̄buit. Ecce leuauit ille manꝰ: ⁊ obtulit ꝓ nobis ſacrificiū deo ſeip̄m: ⁊ ꝑ illud ſacrificiū deleta ſt̄oīa peccata nr̄a. Leuemꝰ ⁊ nos manus noſtras ad deū in p̄ce: et nō cōfundent̉ manꝰnoſtre: leuate ad deū: ſi exerceant̉ in bonisoꝑbus. Quid em̄ facit qͥ leuat manꝰ? Un̄p̄ceptum eſt: vt leuatis manibꝰ oremus addeū. Apl̓us em̄ dicit: Leuātes puras manus ſine ira ⁊ diſceptatiōe: vt cū leuas manus ad deum: veniāt tibi in mētē oꝑa tua.Quia em̄ manꝰ iſte leuant̉ vt impetres qd̓vis: ip̄as manꝰ cogitas in bonis oꝑbꝰ exercere: ne erubeſcat leuari ad deū. In nomine tuo leuabo manus meas. Iſte preces nr̄e ſunt in hac Idumea: in hoc deſerto: ī terra ſine aqua: ⁊ ſine via: vbi nob̓ chriſtus eſt viā: ſed nō via de hac terra. In nomine tuo leuabo manꝰ meas. Et qͥd dicā:cū leuo manus meas in nomīe tuo? Quidpetā? Eia fratres qn̄ leuatis manꝰ: q̄rite qͥdpetatis. Ab omnipotēte em̄ petitis: aliqͥdmagnū petite: nō qualia petūt qui nōdumcrediderūt. Uidetis qualia dent̉ ⁊ impijs.Petiturꝰ es a deo tuo pecuniā: nūquid nōdonat eā ⁊ ſceleratis qui in illū nō credūtQuid gͦ ꝓ magno petiturus es qd̓ donat⁊ malis? Sꝫ nō tibi diſpliceat: qꝛ q̄ donat ⁊malis tam friuola ſunt: vt et malis donaridigna ſint: ne tibi quaſi magna videant̉ q̄poſſunt donari ⁊ malis. Dei quidē ſunt etoīa dona terrena: ſed videte: qꝛ que donat⁊ malis: nō ꝓ magno habēda ſūt. Eſt alid̓quod nobis ſeruat. Cogitemus autē q̄ donat ⁊ malis: ⁊ hinc intelligamꝰ quid ſeruetbonis. Que donat malis videte. Donat illis lucem iſtā. Uidete: qꝛ vidēt illā multi ⁊mali. Pluuiā q̄ deſcendit ſuꝑ terrā: ⁊ hincquāta bona naſcunt̉: ⁊ malis inde p̄ſtat̉ etbonis: dicente euāgelio: Qui ſolē ſuū oririfacit ſuꝑ bonos ⁊ malos: ⁊ pluit ſuꝑ iuſtos⁊ iniuſtos. Bona ergo iſta q̄ naſcunt̉: vel d̓pluuia: vel de ſole a dn̄o quidē nr̄o peteredebemꝰ cū ſunt neceſſaria: ſꝫ nō iſtā ſola: qꝛiſta dant̉ ⁊ bonis ⁊ malis. Quid gͦ debemꝰpete̓ qn̄ leuamꝰ manꝰ: Quia quō potuit dixit illud pſalmꝰ. Quid eſt qd̓ dixit: quomōpotuit os humanū auribꝰ humanis: Quiaper ora humana iſta dicta ſunt: ⁊ per quaſdam ſil̓itudines dicta ſūt: quō capere poſſent oēs infirmi: oēs paruuli. Quid dixit?Quid petiuit? In nomīe inqͥt tuo leuabomanꝰ meas. Quid accepturꝰ? ¶ Tanqꝫ
adip̄e ⁊ pinguedine repleat̉ animamea: Putatis aliqͣ pīguedine repleat̉ aīamea? Putatꝭ aliquā pinguedinē carnis deſideraſſe aīaꝫ iſtā frēs mei? Nō em̄ hͦ ꝓ magno deſiderauit vt pīguēs arieteſ: vt pigueſporci illi mactarent̉: vt veniret ad aliquaꝫcoqͥnaꝫ: vbi inueniret obſonia pinguia vn̄ſaturaret̉. Si hoc crediderimus: digni ſumus qͥ iſta audiamꝰ. Ergo aliqͥd ſpūale debemꝰ intelligere. Habet quādā pinguedinē anima nr̄a. Eſt quedā ſaturitas pīguisſapiētie. Sapiētia em̄ iſta aīe q̄ carēt marceſcūt: ⁊ oīno ita exules fiūt: vt ī bonis omnibꝰ oꝑibus cito deficiāt. Quare cito deficiūt in omnibꝰ bonis oꝑbus? Quia nō habent pīguedinē ſaturitatꝭ ſue. Audi apl̓mde pingui aīa p̄cipientē vt quiſqꝫ bn̄ oꝑet̉.Quid ait. Hilarē datorē diligit deꝰ. Pinguis aīa vn̄ eſſet pinguis: niſi a dn̄o ſaturaret̉? Et tn̄ quātūlibet hic ſit pinguiſ: qͥd eritin illo futuro ſeculo qͦ nos paſcit deꝰ: interi ī hac ꝑegrinatiōe? Quid erimꝰ tūc? Necdici pōt: ⁊ fortaſſe ip̄aꝫ ſaturitatē optamꝰ hͨqn̄ leuamꝰ manꝰ nr̄as: vbi pinguedine ſicſaturabimur: vt oīno oīs indigētia nr̄a ītereat ⁊ nihil deſideremꝰ: qꝛ totū p̄ſto nobiserit: quicqͥd hic deſideramꝰ: quicqͥd hic ꝓmagno amamꝰ. Iaꝫ pr̄es nr̄i mortui ſunt:deꝰ aūt viuit. Nō hic potuimꝰ ſemꝑ hr̄e patres: Ubi aūt ſꝑ habebimꝰ viuū patrē. Habētes patriā noſtrā: quecūqꝫ t̓rena ſunt ſꝑibi eſſe nō poſſumꝰ: ⁊ neceſſe ē vt alij naſcatur: ⁊ ad hͦ naſcant̉ filij ciuiū illoꝝ: vt excludant inde parētes ſuos. Ad hͦ em̄ naſciturpuer vt dicat maiori: qͥd hic agis? Neceſſeeſt vt qͥ ſuccedūt ⁊ qͥ naſcunt̉: excludāt eosqui ſe p̄ceſſerūt. Ibi oēs parit̓ viuimꝰ: nonibi ē ſucceſſor: qꝛ nullꝰ deceſſor. Qualis illapatria? Sꝫ diuitias h̓ amas: ipſe deus tibierūt diuitie tue. Sed amas fontē bonū: qͥdp̄clariꝰ illa ſapiētia: qͥd lucidiꝰ? Quicqͥd h̓pōt amari: ꝓ omnibꝰ tibi erit: qui fecit oīa.Tāqͣꝫ adip̄e ⁊ pīguedine repleat̉ aīa mea.¶ Et labia exultatiōis laudabūtnomē tuū. In hac heremo in nomīe tuolauabo manꝰ meas: impleat̉ aīa mea tanqͣꝫadip̄e ⁊ pīguedine: ⁊ labia exultatiōis laudabūt nomē tuū. Mō em̄ or̄o qͣꝫdiu ſitis:cū ſitis trāſierit: trāſit or̄o: ⁊ ſuccedit laudatio. Et labia exultatōnis laudabunt nomētuū. ¶ Siᶠ memoratꝰ ſū tui ſuꝑ ſtratu meū ī diluculisᶠ meditabar ī te:qꝛ factꝰ es adiutor meꝰ. Stratū ſuumquietē ſua dicit. Qn̄ aliqͥs qͥetus ē: memor
Alia r̄aSicut.
Alia lr̄a.FmemorſiF maturinir meditabꝰ
Alia lr̄a.f labijs.IImeū.