LXPſalmus

Xaudi deus dep̄catiōꝫ meāintende oratiōi mee. Qui dic̄qͣſi vnus: vide ſi vnus. ¶A finibus terre ad te clamaui duʳ angeretur cor meū. Iam qͦ nō vnus: ſꝫ iō vnusqꝛ chriſtus vnus cuiꝰ oēs mēbra ſumus.Nam qͥs vnus hō clamat a finibus terreNon clamat a finibꝰ terre: niſi hereditas illa de qͣ dictū ē ip̄i filio: Poſtula a me ⁊ dabo tibi gētes hereditatē tuā ⁊ poſſeſſioneꝫtuā termīos terre. Hec gͦ chriſti poſſeſſio:hec chriſti hereditaſ: hoc chriſti corpus: hͦvna chriſti eccl̓a: hec vnitas q̄ nos ſumusclamat a finibus rerre. Quid aūt clamatQd̓ ſupra dixit: Exaudi deus dep̄catiōeꝫmeam intende oratiōi mee: a finibus terre ad te clamaui. id eſt hoc ad te clamaui.A finibus terre. id eſt vndiqꝫ. Sed quareclamaui hoc? Dum angeretur cor meum.Oſtendit ſe eſſe ꝑ oēs gētes toto orbe terraꝝ: nō ī magna gl̓a ſꝫ in magͣ temptatiōe.Nanqꝫ vita nr̄a in hac ꝑegrinatōe nō pōteſſe ſine temptatiōe: qꝛ ꝓfectus nr̄ ꝑ tēptationē noſtrā fit: nec ſibi quiſqꝫ īnoteſcit niſi tēptatꝰ: nec pōt coronari niſi vicerit: necpōt vincere niſi certauerit: nec poteſt certare niſi inimicum ⁊ temptationes habuerit.Angit̉ gͦ iſte a finibus terre clamās: ſed tn̄nō relinqͥtur. qm̄ noſip̄os qd̓ eſt corpꝰ ſuūvoluit p̄figurare: ⁊ in illo corꝑe ſuo in quoiam ⁊ mortuꝰ eſt ⁊ reſurrexit ⁊ in celū aſcēdit: vt qͦ caput p̄ceſſit: illuc ſe mēbra ſecutura cōfidant. Ergo nos trāffigurauit ī ſe:qn̄ voluit temptari a ſathana. Mō legebatur ī euāgelio: qꝛ dn̄s Ieſus chriſtꝰ ī heremo temptabat̉ a diabolo. Prorſus chriſtus temptabat̉ a diabolo. In chriſto eniꝫtu tēptabariſ: qꝛ chriſtꝰ de te ſibi habebatcarnē: de ſe tibi ſaluteꝫ. de te ſibi mortē: deſe tibi vitaꝫ. de te ſibi ꝯtumelias: de ſe tibihonorē. Ergo de te ſibi temptatiōeꝫ: de ſetibi victoriā. Si in illo nos temptati ſumꝰ:in illo nos diabolū ſuꝑamus. Attēdis qꝛchriſtus temptatus eſt: nō attendis qꝛ vicit. Agnoſce te in illo temptato: ⁊ te in illoagnoſce vincēte. Poterat a ſe diabolū ꝓhibere: ſed ſi non temptaret̉ tibi temptādovincendi magiſteriū nō p̄beret. Itaqꝫ nōmirum ſi inter temptatiōes poſitus iſte clamat a finibus terre. Sed qͣre non vincit̉:In petra exaltaſti me. Iam gͦ h̓ agnoſcimus qͥs clamat a finibus terre. Colamꝰeuangeliū. Suꝑ hanc petrā edificabo eccleſiā meaꝫ. Ergo illa clamat a finibus t̓re

quā voluit edificare ſuꝑ petrā. Ut autemedificaret̉ eccl̓a ſuꝑ petra: quis factꝰ eſt petra? Paulū audi dicentem: Petra auteꝫerat chriſtus. In illo ergo edificati ſumuſ.Propterea petra illa ī qͣ edificati ſumus pͥmo ꝑcuſſa eſt vētis: flumīe: pluuia. qn̄ chriſtus a diabolo temptabat̉. Ecce in qͣ firmitate te voluit ſtabilire. Merito non vacatvox noſtra ſꝫ exaudit̉. In magͣ enī ſpe poſiti ſumus. In petra exaltaſti me. ¶ Deduxiſti me qꝛ factus es ſpes mea.Ille ſi noſtra ſpes factus nō eſſet: non nosdeduceret. Deducit tanqͣꝫ dux ⁊ in ſe ducit tāqͣꝫ via: ⁊ ad ſe ꝑducit tāqͣꝫ patria. Deducit ergo noſ. Unde? Quia factꝰ eſt ſpesnoſtra. Unde factus eſt ſpes noſtra? Ecceſic quomodo audiſtis quia temptatuſ eſt:qꝛ paſſus eſt: qꝛ reſurrexit: factꝰ eſt ſpes noſtra. Quid enī nobis dicimus qn̄ hec legimus? Nō enī ꝑdit nos deꝰ ꝓpter quos filium ſuū miſit temptari: crucifigi: mori: reſurgere. Nō enī vere nos deſpicit deus ꝓpter quos filio ꝓprio nō peꝑcit: ſꝫ ꝓ nobiſoībus tradidit eū. Sic ergo factus eſt ſpeſnoſtra. In illo vides ⁊ laborē tuū: ⁊ mercedem tua: laborē in paſſione: mercedē in reſurrectiōe. Sic ergo factꝰ eſt ſpes nr̄a. Habemus enī duas vitas: ſꝫ vnā in qͣ ſumꝰ: alteram quā ſperamꝰ. In qͣ ſumus nota nob̓eſt: quā ſperamª ignota nobis ē. Tolera īqͣ es ⁊ habebis quā nonduꝫ habes. Quōtoleras? Ut nō vincaris a tēptatore. Laboribus ſuis: tēptationibus: paſſionibꝰ: morte ſua demōſtrauit tibi vitā in qͣ es: reſurrectione ſua demonſtrauit vitaꝫ in qua eris.Nos enī nō noueramꝰ niſi naſci hoīem etmori: reſurgere hoīem ⁊ viuere in eternuꝫnon noueramus. Suſcepit qd̓ noueras: ⁊demōſtrauit qd̓ nō noueras. Ideo gͦ factꝰē ſpes nr̄a in tribulationibꝰ: in tēptationibus. Uide apl̓m dicentē: Nō ſolum auteꝫſꝫ ⁊ gloriamur inqͥt in tribulationibꝰ: ſcientes qꝛ tribulatio patīam oꝑat̉: patīa ꝓbationē: ꝓbatio ſpem: ſpes aūt nō cōfundit.Qm̄ caritas dei diſſuſa ē in cordibꝰ noſtriꝑ ſpūmſanctū qͥ datꝰ eſt nobis. Ergo factꝰē ſpes nr̄a qͥ dedit nobis ſpūmſanctum: ⁊ambulamꝰ mō ad ſpem. Nō enī ambularemus niſi ſperaremuſ. Quid ait ip̄e apl̓us.Qd̓ enī videt qͥs qͥd ſperat? Si aūt qd̓ n̄ videmus ſperam ꝑ patiam expectamꝰ. Etitem. Spe eniꝫ ſalui facti eſtis. Deduxiſtime qꝛ factꝰ es ſpes mea. Turris fortitudinis a facie inimici. Angit̉ cor meuꝫ

Alia lr̄