PſalmusLIX
ne decipiaris? Opus eſt vt tu te nō decipias: ⁊ ꝑſeueres vſqꝫ in finē cum daturus eſtqd̓ ꝓmiſit. Deus locutus ē in ſancto ſuo.In quo ſctō ſuo? Deus erat in chriſto: mūdū recōciliās ſibi. In ſancto illo de quo alibi audiſtis: deꝰ in ſancto via tua: deꝰ locutus eſt in ſctō ſuo. Letabor ⁊ diuidaꝫſicimā: Quia deꝰ hec locutꝰ eſt fiet: voxeccleſie eſt: Deꝰ locutꝰ eſt in ſctō ſuo. Nōverba dicit q̄ deꝰ locutꝰ eſt: ſed qm̄ deꝰ locutꝰ eſt in ſancto ſuo: nec fieri aliqͥd pōt niſi quēadmodū locutꝰ eſt deꝰ: ꝯſequēter iſtaeueniūt: Letabor ⁊ diuidā ſicima. Et cōualle tabernaculorūᶠ dimētiar. Sicima humeri interp̄tat̉. Scd̓m hiſtoriā vero Iacob rediēs a Labā ſocero ſuo cū omnibꝰ ſuis: abſcōdit idola ī ſicima que habebat de ſyria: vbi diu ꝑegrinatus tandē aliqn̄ inde veniebat. Tabernacula aūt fecitibi ꝓpter oues ſuas ⁊ armēta: ⁊ appellauitlocū illū tabernacula. Et hec inqͥt eccl̓ia diuidā. Quid ē hoc diuidā ſicima.Si ad hiſtoriā vbi abſcōdita ſunt idola gētes ſignificat. Diuido gentes. Quid ē diuido? Nōem̄ oīm eſt fides. Quid ē diuido? Alij credēt: alij nō credēt: ſed tn̄ nō timeāt qui credūt: inter illos qͥ nō credūt. Diuiſi ſūt em̄nūc fide: poſtea diuident̉ in iudicio: ouesad dexterā: hedos ad ſiniſtrā. Ecce inuenimus quēadmodū eccl̓ia diuidat ſicimaꝫ:quō diuidat humeros. Scd̓m noīs interp̄tationē diuidūtur humeri: vt alios grauētpctā ſua: alij tollant ſarcinā chriſti. Humeros em̄ pios q̄rebat cū diceret: Iuguꝫ em̄meuꝫ leue eſt ⁊ ſarcina mea leuis eſt. Aliaſarcina p̄mit te. Chriſti autē ſarcina ſubleuat te. Alia ſarcina pondus habet: chriſtiſarcina pēnas habet. Nā ⁊ aui ſi pēnas detrahas quaſi onus tollis: ⁊ quo magꝭ on̄ꝰabſtuliſti: eo magꝭ in t̓ra remanebit. Quāexonerare voluiſti: iacet: nō volat: qꝛ tuliſti onus: redeat onus ⁊ volat. Talis ē chriſti ſarcina. Portēt illā hoīeſ: nō ſint pigri:nō attendant̉ illi qͥ eā ferre nolunt. Ferat illā qͥ volūt: ⁊ inueniāt qͣꝫ ſit leuis: qͣꝫ ſuauisqͣꝫ iocunda: qͣꝫ rapiēs in celū ⁊ a terra eripiens. Diuidā ſicimā ⁊ conuallē tabernaculoruꝫ dimētiar. Forte ꝓpter oues Iacob:conuallis tabernaculoꝝ intelligit̉ gens iudeoꝝ ⁊ ipſa diuidit̉. Nā tranſierūt inde qͥcrediderūt: foris reliqui remāſerūt. ¶ Meus eſt Balaad? Nomina ſunt iſta lectain litteris dei. Galaad habet interp̄tatiōisſue vocē ⁊ magni ſacramēti. Interp̄tat̉ em̄
aceruus teſtimonij. Quātus aceruus teſtimonij in martyrib? Meꝰ eſt Galaad: meꝰeſt aceruꝰ teſtimonij: mei ſūt martyres v̓i.Moriāt̉ alij ꝓ vetuſta vanitate ſua ſine ſale: nūquid pertinēt ad aceruū teſtimonij?Quia ⁊ ſi tradidero corpꝰ meū vt ardeā:caritatē aūt nō habeam: nihil mihi ꝓdeſt.Cū aūt quodā loco moneret dn̄s de paceretinēda: p̄miſit: ſalē habete inqͥt in vobis:⁊ pacē habete inter vos. Ergo meꝰ eſt Galaad. Sꝫ Galaad: id eſt aceruꝰ teſtimonijin magna tribulatiōe euident̉ factꝰ ē. Tūcignominioſa eccl̓ia erat ī oībus hoībꝰ: tūcopprobriū illi vidue obiectabat̉: qꝛ chriſtierat: qꝛ ſignū crucis in frōte portabat. Nōdū erat honor: crimē erat tūc. Qn̄ gͦ nō honor ſed crimē erat: tūc factꝰ eſt aceruꝰ teſtimonij: ⁊ ꝑ aceruū teſtimonij dilatata ē caritas chriſti: ⁊ ꝑ dilatationē caritatis chriſti occupate ſūt gentes. Sequit̉. Etᶠ manaſſes: Qui interp̄tat̉ oblitus. Hinc em̄dictū erat: Cōfuſionē imꝑpetuū obliuiſceris: ignominie viduitatis tue nō eris memor. Erat ergo cōfuſio eccleſie aliqn̄ quāmō oblita ē. Cōfuſiōis em̄ ⁊ ignominie viduitatis ſue iā nō eſt memor. Qn̄ erat em̄quedā ꝯfuſio īter hoīes: acerūᵗ teſtimonijfactꝰ erat: mō iā nemo vel meminit illiꝰ ꝯfuſiōis. Qn̄ ignominia erat eē chriſtianū: iānemo meminit: iā oēs obliti ſūt. Iā meꝰ eſtManaſſes. Et Ephraim fortitudocapitis mei. Ephraim fructificatio int̓p̄tatur. Mea eſt inqͥt fructificatio: ⁊ hͨ fructificatio fortitudo ē capitꝭ mei. Caput em̄meū chriſtꝰ eſt. Et vn̄ fructificatio fortitudiniſ eiꝰ? Quia granū niſi caderet in terrān̄ multiplicaret̉: ſolū remaneret. Cecidit gͦin terrā chriſtꝰ in paſſiōe: ⁊ ſecuta ē fructificatio in reſurrectōe. Et ep̄hraim fortitudocapitis mei. Pēdebat ⁊ ꝯtēnebat̉: granuꝫerat intꝰ: habebat vires trahēdi poſt ſe oīa.Quō in grano numeri ſeminū latentiū: interra iactū neſcio qͥd apparet oculis: ſꝫ viscōuertens ſe in materia ⁊ ꝓferens fructumabſcondita eſt: ſic in chriſti cruce abſcōdita erat virtꝰ: apparebat infirmitas. O magnū granū. Certe infirmus eſt pendēs: certe ante illum caput plebs illa agitauit: certe dixerunt: Si filiꝰ dei eſt deſcēdat de cruce. Audi fortitudinē eius. Quod infirmūeſt dei: fortius eſt hoībꝰ. Merito tāta fructificatio ꝯſecuta ē. Hec mea ē dicit eccl̓ia.¶ Iuda rex meꝰ: Moab olla ſpeimee. Iuda rex meꝰ: Quis Iuda? Qui d̓
Alia lr̄a.⁊ partibor
Alia lr̄at meribor
Alia lraf meꝰ eſt.