PſalmusLVIII
tores: tā debetis eſſe auidi exactores: hoceſt vt qd̓ ille donat ⁊ nos reddimꝰ. Ille .n.dominꝰ: nos ſerui ſumꝰ: ſic accipiatis vt ſitfructꝰ in auditiōe veſtra de vitā vr̄a. Cultus em̄ ager fructū nō reddēs ⁊ ingratus:agricole ꝓ frugibꝰ ſpinas afferens: nō horreum ſed ignē q̄rit. Dn̄s aūt deus noſterſicut eū videtis hāc terrā viſitare imbribꝰſolemnibꝰ: ita cor noſtruꝫ verbo ſuo tanqͣꝫagrū ſuū viſitare dignatur: ⁊ de corde nr̄ofructꝰ querit: qꝛ nouit ⁊ qͥd ibi ſemīet ⁊ qͣutū pluat. Et qꝛ reuera nihil ſine illo ſumꝰ:qꝛ et an̄qͣꝫ eſſemꝰ nihil eramꝰ: ⁊ qͥſqͥs iaꝫ hōeſt: ⁊ ſine illo eſſe voluerit: nihil aliud qͣꝫ homo pctōr erit: verūqꝫ eſt qd̓ hic dictuꝫ eſt:Fortitudinē meā ad te cuſtodiā: qm̄ quicqͥd poſſumus niſi apud illū ⁊ ad illū ſeruemus: recedēdo amittimꝰ: vigilare debet ſꝑmēs noſtra: nō ab illo recedere: ſꝫ ⁊ ſi lōgeerat magꝭ magiſqꝫ ꝓpinquare ⁊ accedere:nō greſſu pedū: nō ſubuectiōe vehiculoꝝ:nō celeritate animaliū: nō elatōe pennaꝝ:ſꝫ puritatē affectuū ⁊ ꝓbabilitate ſanctorūmoꝝ. Uideamꝰ gͦ qͥd reſtat de hoc pſalmo.In hͦ em̄ dimiſeramꝰ cū cepiſſet de inimicis ſuis loqui dicēs deo: Ne occiderꝭ eosneqn̄ obliuiſcant̉ legis tue. Ꝙͣuis eos inimicos ſuos eē dixerit: rogauit tn̄ deū ne occiderētur ⁊ obliuiſcerēt̉ legē ip̄ius. Nō tn̄tenere legē: id eſt nō obliuiſci legis: iam ꝑfectio ē ⁊ qͣſi ſecuritas de p̄mio: ⁊ nulla ſollicitudo de ſupplicio. Sunt em̄ qͥ tenēt legēmemoria ⁊ nō implent vitā: qui v̓o implētvita nō poſſunt nō tenere memoria. Ergoqͥ moribꝰ p̄cepta dei facit: ⁊ quodāmō vidēdo ſꝑ in corde ſuo ne deleat̉: agit qd̓ tenet: viuēdoqꝫ ſe cōmemorat qd̓ ei ī cordeſit ſcriptū de lege dei: ipſe fructuoſe tenetlegē dei: ip̄e nō inimicꝰ deputabit̉. Nā ecceinimici iudei qͦs videt̉ ſignificare pſalmusiſte: legē dei tenent: ⁊ iō de illis dictū ē: Neocciderꝭ eos: neqn̄ obliuiſcāt̉ legis tue: vtgens iudeoꝝ maneret: ⁊ ea manēte creſceret multitudo chriſtianoꝝ. Per oēs gētesmanent certe: ⁊ iudei ſūt: nec deſtiteri eſſeqd̓ erāt: id eſt gēs iſta nō ita ceſſit ī iura romanoꝝ vt amiſerit formā iudeoꝝ: ſed itaſb̓dita romāis ē: vt etiā leges ſuas teneat:q̄ leges ſūt dei. Sꝫ qͥd ī illis factū eſt? Decimatis mētā ⁊ ciminū: ⁊ reliquiſtis q̄ grauiora ſūt legis: miſcd̓iam ⁊ iudiciū: liquātesculicē: camelū aūt glutiētes. Hoc eis dominꝰ dic̄: ⁊ reuera ita ſunt. Tenent legē: tenēt ꝓph̓as: legūt oīa: cantat oīa: lucē ꝓphe
taꝝ nō ibi vidēt qui ē chriſtꝰ Ieſus. Nō ſolū eū nūc nō vidēt cū ſedet in celo: ſed nectūc viderūt qn̄ int̓ illos hūilis ambulabat:⁊ facti ſunt rei fundēdo ſanguinē eiꝰ: ſꝫ nonoēs. Hoc ⁊ hodie cōmēdamꝰ caritati vr̄e:nō oēs: qꝛ multi eoꝝ cōuerſi ad eū quē occiderūt: ⁊ in eū credēdo veniā ⁊ de effuſione ip̄ius ſanguinis meruerūt: exēplūqꝫ p̄buerūt hoībus qͣꝫ nō debeāt diffidere dimitti ſibi qualecūqꝫ pctm̄: qn̄ ⁊ interfectiochriſti dimiſſa eſt ꝯfitentibꝰ. Inde gͦ dictūeſt: qꝛ deꝰ ſuſceptor meꝰ es: deus meꝰ miſericordia eiꝰ p̄ueniet me: hoc ē an̄ oīa merita mea bona p̄ueniet me miſcd̓ia ip̄ius: ⁊ ſinihil in me boni īuenerit: ip̄e me fac̄ bonū:⁊ ipſe iuſtificat ꝯuerſum: ⁊ ip̄e admonet vtꝯuertat̉ auerſus. Deus meꝰ inqͥt: iterū demōſtrauit mihi inimicꝭ meis: id ē quātumme diligat: quātūqꝫ mihi largiat̉ de bonitate ſua ex cōꝑatōe inimicoꝝ meoꝝ mihi on̄dit: qꝛ cū ſint ex vna maſſa vaſa ire ⁊ vaſamiſcd̓ie: ꝑ vaſa ire diſcūt vaſa miſcd̓ie qͣntū illis deus largiat̉ boni. Et deinde ne occideris eos neqn̄ obliuiſcāt̉ legꝭ tue. Hocdictū eſt de iudeis. Sed quid illis faciēs?¶ Diſperge eos in v̓tute tua: Oſtēde illis qꝛ tu fortis es: nō ipſi qͥ de virtuteſua p̄ſumēdo veritatē tuā nō cognouerūt:nō quales ipſi fortes ſūt: de quibꝰ dictū ē:Irruerūt in me fortes: ſed qͣlis tu fortis addiſpergendū eos. Et deduc eos ꝓtector meus dr̄e. Id eſt ſic eos diſꝑge vtnō eos deſerās. Ne qn̄ obliuiſcāt̉ legꝭ tue:⁊ in eo ipſo me ꝓtegas: vt de ipſoꝝ diſꝑſion habeā teſtimoniū miſcd̓ie tue. Et ſęqͥtur. ¶ Delicta oris eoꝝ ſermone lahioꝝ eoruꝫ: Quo ꝯiungit̉: qͦ ꝯnectit̉ iſtaſnīa? Delicta inqͥt oris eoꝝ ſermonē labiorū eorū. Sequētia nō ita ꝯnectunt̉: vt doceant nos quo ꝯiungat̉ iſta ſentētia. Delicta inquit oris eoꝝ ſermonē labiorū eorū:⁊ cōprehēdāt̉ in ſuꝑbia ſua: Et ex maledicto ⁊ mendacio annūciabunt̉ ꝯſūmatōesin ira ꝯſūmatiōis: ⁊ nō erūt. Hoc obſcurūetiā heri dixeramꝰ: ⁊ iō ad recētiores mentes vr̄as expoſitionē diſtuleramꝰ. Nūc itaqꝫ qm̄ nōdū fatigati eſtꝭ ad audiendū: erigite corda veſtra vt adiuuetis me intētōe:ne forte in obſcuritate ⁊ ꝑplexitate aliquātū ſermo nr̄ nō ſufficiat intētioni vr̄e: ⁊ debetis aliqͥd a vobis offerre: vt qd̓ nos dicēdo nō impleuerimꝰ intelligēdo ſuppleatis.Sic gͦ poſita eſt iſta ſentētia in medio: vt qͦiungatur nō facile videamꝰ. Delicta oris
E 4