PſalmusLVIII

veſtra. Ille ſic voluit mori: vt ſanguīe ſuoetiā effuſores eiꝰ ſanguinis redimeret. Fudiſti ſeuiētes: bibite ꝯfitentes. Merito cōuertent̉ ad veſperaꝫ. Et fame patient̉vt canes. Canes vt gēteſ iudei dixer̄t: tāqͣꝫ īmūdos. Nā inde ⁊ ip̄e dn̄s cū pꝰ eū clamaret chananea q̄dā mulier nō iudea: adfiliā curandā ꝯuertere volēs eiꝰ miſcd̓iaꝫ:ille oīa p̄uidens: oīa ſciēs: ſed fidē eiꝰ oſtēdere volēs: diſtulit bn̄ficiū ⁊ eā ſuſpendit.Et quō diſtulit? Nō ſū inqͥt miſſus: niſi adoues q̄ ꝑierūt domꝰ iſrl̓. Iſrael oues: gētesqͥd? Nō eſt bonū panē ſūme̓ filioꝝ: ⁊ mittere canibus. Gētes gͦ canes appellauit ꝓpt̓īmūdiciā. Quid aūt illa mulier eſuriēs: hͦmagis nō reppulit? Suſcepit hūiliter ꝯuicium: ⁊ meruit bn̄ficiū. Neqꝫ em̄ cōuiciū illud dicendū erat qd̓ a dn̄o dictū erat. Seruus ſi aliqͥd tale dn̄o dicat ꝯuiciū eſt. Dominus aūt cū tale aliqͥd ſeruo dicat: dignatio potius dici pōt. Ita inqͥt dn̄e: Quid ēita? Uerū dicis: ꝓrſus verum dicis: canisego ſū. Sꝫ ⁊ canes edūt de micis q̄ cadūtde menſa dn̄oꝝ ſuorū. Et ꝯtinuo dn̄s: Umulier magna ē fides tua. Iā dudū canismō mulier. Un̄ iā mulier: qͥ paulo ante canis? Cōfitendo hūiliter: nō reppellēdo qd̓a dn̄o dictū erat. Ergo gentes canes: ⁊ iōeſuriētes. Bonū ē ⁊ iudeis vt agnoſcāt ſepeccatores: ⁊ licet ad veſperā cōuertant̉:⁊ famē patiant̉ vt canes. Nā male ſaturatus erat ille qͥ dicebat: Iciuno bis ī ſabbato. Ille aūt publicanꝰ canis erat famē patiens: ⁊ inde bn̄ficiū dn̄i eſuriebat: qͥ dicebat: Propitius eſto mihi pctōri. Cōuertātur gͦ ⁊ illi ad veſperā: ⁊ famē patiant̉ vt canes: deſiderēt gratiā dei: intelligāt ſe pctōres. Fortes illi fiāt infirmi: diuites illi fiātpauperes: iuſti illi agnoſcāt ſe pctōres: leones illi canes fiāt. Cōuertant̉ ad veſperā:⁊ famē patiant̉ vt canes. Et circūibuntciuitate. Quā ciuitatē? Mundū iſtum:quē qͥbuſdā locis vocat ſcriptura ciuitatēcircūſtātie: id eſt qꝛ nō in oībus gentibꝰ vndiqꝫ circūfuderat mūdus vnā gentē iudeoꝝ: vbi talia gerebāt̉: ⁊ appellabat̉ ciuitascircūſtantie. Iſtā ciuitate circuibūt illi iaꝫcanes facti eſurientes. Quare circuibūt?Euāgelizando. Saulus ex lupo canis factus ē ad veſperā: id ē ſero ꝯuerſus: de micis dn̄i ſui in gr̄a eiꝰ cucurrit: ⁊ circuiuit ciuitatē. ¶ Ecceⁱ ipſi loq̄nt̉ in ore ſuo:⁊ gladius in labijs eoꝝ: Iam ille gladiꝰ bis acutus. de qͦ Apl̓s dicit: Et gladiū

ſpūs qd̓ eſt verbū dei. Quare bis acutus?Quare: niſi qꝛ ex vtroqꝫ teſtamēto feriēs?Hoc gladio mactabant̉: de quibꝰ dice bat̉Petro: Macta ⁊ manduca. Et gladiꝰ inlabijs eoꝝ. Qm̄ quis audiuit. Loquētur in ore ſuo quis audiuit: id ē ſtomachabūtur aduerſus pigros ad fidē: qͥ paulo ante ⁊ ipſi credere nolebāt: tediū de nō credētibus patiūtur. Et vere fratres ꝯtingit. Uides hoīem pigrū anteqͣꝫ ſit chriſtianꝰ: clamas ad illū qͦtidie: vix ꝯuertit̉: cōuertaturetiā: vult oēs eē chriſtianos: ⁊ mirat̉ quianōdū ſunt. Excidit illi qm̄ ad veſperā conuerſus ē: ſed qꝛ factꝰ ē eſuriēs ſicut canis:habet etiā ī labijs gladiū: dic̄: Quis audiuit? Quid ē qͥs audiuit? Quis credidit auditui noſtro: ⁊ brachiū dn̄i cui reuelatū ē?Qm̄ quis audiuit? Nō credūt iudei: ⁊ cōuerſi ſūt ad gētes ⁊ annūciauerūt. Iudeinō credebēt: ⁊ tn̄ ꝑ credētes iudeos euāgeliū circūibat ciuitatē: ⁊ dicebāt: Qm̄ quisaudiuit. ¶ Et tu due deridebis eos:Quis audiuit? Oēs gētes chriſtiane future ſūt: ⁊ vos dicitis qͥs audiuit? Quid ē derideb̓ eos. Pro nihilo habebis omnes getes. Nihil an̄ te erit: qꝛ facillimuꝫerit vt credāt in te oēs gentes. ¶ Fortitudinem meā ad te cuſtodia: Illi enimfortes ideo ceciderūt: qꝛ fortitudinē ſuamad te nō cuſtodierunt: id eſt illi qui ſuꝑ meinſurrexerūt ⁊ irruerūt: de ſe p̄ſumpſerunt.Ego aūt fortitudinē meā ad te cuſtodiaꝫ:qꝛ ſi recedo cado: ſi accedo fortior fio. Uidete em̄ qͥd ē fratres in aīa hūana. Nō habet ex ſe lumen: nō habet ex ſe vires. Totūaūt qd̓ pulchrū eſt in aīa virtꝰ ⁊ ſapīa eſt: ſꝫnec ſapit ſibi: nec valet ſibi: nec ip̄a ſibi luxeſt: nec ipſa ſibi virtꝰ ē. Eſt q̄dā origo fonſqꝫ virtutis: eſt quedā radix ſapīe: eſt q̄daꝫvt ita dicā: ſi hoc dicēdū eſt regio incōmutabilis veritatis. Ab hac aīa recedēs tenebrat̉: accedēs illuminat̉. Accedite ad eū ⁊illuminamī: qꝛ recedēdo tenebramini. Etgo fortitudinē meā ad te cuſtodiā. Nō adte recedā: nō de me p̄ſumā. Fortitudinemmeā ad te cuſtodiā. Quia deꝰ ſuſceptor meusᶠ es: Ubi em̄ erā ⁊ vbi ſū? Urde me ſuſcepiſti? Quas iniquitates measdimiſiſti? Ubi iacebā? Quo erectꝰ ſū? Ergo hͦ meminiſſe debeo qd̓ in alio pſalmo dicit̉: Qm̄ pater meꝰ ⁊ mat̓ mea dereliquer̄tme: dn̄s aūt aſſūpſit me. Fortitudinē meam ad te cuſtodiā: qꝛ deꝰ ſuſceptor meꝰ es.Deꝰ meꝰ miſcd̓ia eius p̄uenit me.

E 3

Alia lr̄a.rnō habet

Alia lr̄a.fͣ nō habet

Alia lr̄af ad nihilū dedit eos.