PſalmusLVII

occultat eoꝝ malā vitā: pͥuſqͣꝫ pariat eadēvita manifeſtos ī fine cruciatꝰ: ſꝫ in ira deioccultat rānū ignis iſte. Nō enī ꝑua penaē: ꝙ mō n̄ vidēt ſolē: nec ſpinas penaꝝ credūt ex hac vita mala: ſibi poſtea ꝓceſſuraſ.Uos enī inqͥt rānꝰ eſtis: quem ranū: id eſtvos ip̄os: viuētes: id eſt adhuc in hac vita ꝯſtitutos: pͥuſqͣꝫ in futuro iudicio ſpinaſpenaꝝ veſtraꝝ manifeſtas ꝓducat: nūc inira cōbibit: id eſt quaſi abſorbēdo apꝑerenō ſinit. Hic itaqꝫ ordo v̓boꝝ qͣntū puto:planiꝰ ita ꝯtexit̉: Suꝑcecidit ignis: ⁊ nonviderūt ſolē: qͥ ignis taqͣꝫ ī ira: tāqͣꝫ viuentes vos rānū cobibit: priuſqͣꝫ ꝓducat ſpinas veſtras: id eſt voſip̄os: quos rānū īuenit cōbibit an̄ mortē: priuſqͣꝫ eadē rānꝰ ſpinas vr̄as poſt mortē ī illa penali reſurrection ꝓducat. Quare aūt nō dixit viuētes:ſed tāqͣꝫ viuētes: niſi qꝛ falſa ē hec vitā impioꝝ? Neqꝫ enī viuūt: ſꝫ viuere ſibi vidēt̉.Et qͣre nō ī ira: ſꝫ tāqͣꝫ ī ira: niſi qꝛ tranqͥllꝰ hͦfac̄ deꝰ. Nā ⁊ hͦ ſcpͥtū ē. Tu aūt dn̄e v̓tutū:cū tranqͥllitate iudicaſ. Ille gͦ ⁊ cōminat̉ ⁊nō iraſcit̉. Neqꝫ enī ꝑturbatur: ſꝫ tāqͣꝫ iraſcit̉: qꝛ punit ⁊ vīdicat: Et qͥ corrigi nolūt:tāqͣꝫ viuūt: ſꝫ nō viuūt. Uindicta eniꝫ pͥmipctī ⁊ eoꝝ q̄ addider̄t manet ſuꝑ eoſ: ⁊ ip̄avocat̉ ira dei: qꝛ de iudicio eiꝰ veīt. Undedn̄s de nō credēte ait: Sꝫ ira dei manet ſuper eū. Cū ira enī dei mortales naſcimur.Un̄ dic̄ Apl̓s: Fuimꝰ ⁊ nos aliqn̄ naturafilij ire. ſic̄ ⁊ ceteri. Quid ē natura filij ire:niſi qꝛ portamꝰ nobiſcū penā pͥmi pctī? Sꝫſi ꝯuertamur nos: aufert̉ ira: p̄bet̉ gratia.Nō vis ꝯuerti: addis etiā ſuꝑ id qd̓ natuses: tāqͣꝫ in ira cōbiberis in pn̄ti tꝑe. Agnoſcite gͦ iſtā penā ⁊ gaudēte vos non eſſe inhac pena oēs qͥ ꝓficitis: oēs qͥ intelligitꝭ etamatis veritatē: oēs qͥ plꝰ in vobis vultisvictoriā veritatꝭ qͣꝫ veſtraꝫ: qͥ nō clauditisaduerſus v̓itatē aures vr̄as: de pn̄tiū delectatiōe: ⁊ d̓ p̄teritoꝝ recordatiōe: ne ſitꝭ canis reuerſus ad ſuū vomitū: Oēs tales qͥeſtis: videte penas eoꝝ: qui tales nō ſūt: ⁊gaudete. adhuc inferoꝝ pene nō venerūt:adhuc ignis eternꝰ nō venit. Comparet qͥꝓficit in deo ſe modo cum impio: cecū corcum illuminato corde: cōꝑate duos videntē ⁊ nō videntē in carne. Et quid magnuꝫeſt viſio carnis? Nunquid Tobias habebat carnis oculos? Filius ipſius habebat:ille nō habebat: ⁊ viam vite cecus videntioſtendebat. Ergo iſtam penā quādo videtis gaudete: quia in illa non eſtis: ꝓpterea

dicit ſcriptura. Letabitur iuſtꝰ cumviderit vindicta: Nō illā futurā. Namvide quid ſequit̉. Manus ſuas lauabit in ſanguine peccatoris. Quid ēhoc? Intēdat charitas veſtra: Nūquid qn̄feriūt̉ homicide: debēt illuc īnocentes ire⁊ lauare manus ſuas? Sed quid eſt: in ſanguine peccatoris lauabit manus ſuas? Iuſtus quādo videt penam peccatoris: proficit ip̄e: ⁊ mors alterius valet ad vitā alterius. Si enī ſpiritualiter ſanguis currit dehis qui intrinſecus moriunt̉: tu vidēs talēvindictam: laua illic manꝰ tuas: deceteromundius viue. Et quō lauabit manꝰ ſuaſ:ſi iuſtus eſt? Quid enī habet in manibꝰ qd̓lauet̉: ſi iuſtuſ eſt? Sꝫ iuſtꝰ ex fide viuit. Iuſtos ergo dixit fideles: ⁊ ex quo credidiſtiiam incipis vocari iuſtꝰ: facta eſt enī dimiſſio peccatoꝝ. Et ſi de iſta reſidua vita quedaꝫ pctā tua ſūt: que nō poſſunt niſi tanqͣꝫaqua de mari in ſentinā influere: tamen qꝛcredidiſti cū videris eū qͥ oīno auerſus eſta deo occidi in illa cecitate: ſuꝑcadēte illoigne nō videre ſolē: tu qui iā ꝑ fidē videschriſtū: vt videaſ ꝑ ſpeciē: qꝛ iuſtꝰ ex fide viuit: attēde impiū moriētē: ⁊ purga te a peccatis: ita lauabis quodāmo manꝰ tuas inſanguine peccatoris. Manꝰ ſuas lauabitin ſanguīe pctōris. Et dicet hō: ſi ergo eſt fructus iuſto? Ecce an̄qͣꝫ veīatqd̓ ꝓmittit̉: an̄qͣꝫ det̉ vita et̓na: an̄qͣꝫ impijꝓijciant̉ in ignē et̓nū: hic in hac vita ē fructus iuſto. Qui fructꝰ? Spe gaudētes: intribulatione patiētes. Qui fructus iuſto?Gl̓iamur ī tribulatiōibꝰ: ſciētes qꝛ tribulatio patiētiā oꝑat̉: patiētia aūt ꝓbationē: ꝓbatio v̓o ſpem: ſpes aūt nō ꝯfundit: quiacaritas dei diffuſa eſt ī cordibꝰ nr̄is: ꝑ ſpiritū ſctm̄ qͥ datꝰ eſt nobiſ: Gaudet ebrioſꝰ:⁊ nō gaudet iuſtꝰ. In caritate eſt fructꝰ iuſto. Miſer ille etiā cū ſe inebriat: btūs iſteetiā cū eſurit ⁊ ſitit. Illū ingurgitat vinolētia: iſtū ſpes paſcit. Uideat gͦ illiꝰ penam:ſuum gaudiū: ⁊ cogitet deū. Qui tale gaudium modo dedit de fide: de ſpe: de caritate: de veritate ſcripturarū ſuarum: quale preparat in finem? Qui in via ſic paſcit:in patria quomō ſaginabit? Et dicet homo: ſi ergo eſt fructus iuſto? Credant qͥ vident: videant ⁊ intelligant: Letabitur eniꝫiuſtus cum viderit vindictam. Si autemnon habet oculos vnde videat vindictā:cōtriſtabitur: nec corrigetur ex illa. Si autem videt illam: videt quid interſit inter

Alia lr̄af vtiqꝫ