PſalmusLIIII
deū. Uide qͥd dicā? Laudas deū (v̓bi gr̄a)vt tibi det āplā pecuniā. Si haberes aliūde amplā pecuniā nō a deo: nunqͥd laudares deū? Si gͦ ꝓpter pecuniā laudas deū:nō volūtarie ſacrificas deo: ſꝫ ex neceſſitate ſacrificas: qꝛ p̄ter illū neſcio quid aliudamas. Inde dictū ē: Uolūtarie ſacrificabo tibi. Contemne oīa: ip̄m attende: ⁊ hecq̄ dedit ꝓpt̓ dantē bōa ſunt. Nā dat prorſus: dat iſta tꝑalia. Et qͥbuſdā bono eorū:⁊ qͥbuſdā malo eorū: ẜm altitudinē ⁊ ꝓfūditateꝫ iudiciorū ſuorū. In quoꝝ iudiciorum abyſſo expauit apl̓us dicēs: O altitudo diuitiaꝝ ſapīe ⁊ ſcīe dei: qͣꝫ incop̄henſibilia ſūt iudicia eius: ⁊ inueſtigabiles vieip̄ius. Quis enim inueſtigabit vias eius:aūt qͥs comprehendit conſilia eius? Nouitqn̄ det: cui det: qn̄ auferat: ⁊ cui auferat.Pete tu in hͦ tꝑe: qd̓ tibi ꝓſit in poſterum:pete qd̓ te adiuuet in eternū. Ip̄m aūt gratis dilige: Quia meliꝰ ab eo nō inueniſ qd̓det: qͣꝫ ſeip̄m. Aut ſi inuenis meliꝰ: hͦ pete.Uolūtarie ſacrificabo tibi. Quare voluntarie? Quia gratis. Quid ē gratis. Et cōfitebor nomī tuo dn̄e qm̄ bonū eſt.Nihil aliud niſi qꝛ bonū ē. Nūqͥd ait: cōfitebor noī tuo dn̄e: qꝛ das mihi auꝝ ⁊ argētum: qꝛ das mihi fructuoſa p̄dia: quia daſmihi latas diuitias: amplā pecunia: excellētiſſimā dignitatē? Nō. Sꝫ qͥd? Quia bonum ē. Meliꝰ nihil inuenio qͣꝫ nomē tuū:Iō ꝯfitebor noī tuo dn̄e qꝛ bonū ē. Qm̄ex oī tribulatōeᶠ eruiſti me. Iō intellexi qꝛ bonū eſt nomē tuū. Nā ſi h̓ poſſeman̄ tribulatiōes cognoſcere: forte mihi neceſſarie nō fuiſſent. Sed adhibita eſt tribulatio ad admonitiōeꝫ: admonitio facta eſtad tuā laudatiōꝫ. Nō enī intelligerē vbi eſſem: niſi de infirmitate mea admonitꝰ eſſę.Ex oībus gͦ tribulatōibꝰ eripuiſti me. Etſuꝑ inimicos meosᶠ reſpexit oculꝰmeus. Suꝑ illos zipheos reſpexit oculꝰmeꝰ. Florē qͥppe illoꝝ tranſij altitudīe cordis: ⁊ ꝑuenies inde ad te: reſpexi ſuꝑ illoſ:⁊ vidi qꝛ oīs caro fenū ⁊ oīs claritas hoīsſicut flos feni: ſicut quodam loco dicitur:Uidi impiū ſuꝑexaltari ⁊ eleuari ſicut cedros libani: tranſij: ⁊ ecce nō erat. Quarenō erat? Quia tranſiſti. Quid eſt qꝛ tranſiſti? Quia nō ſine cauſa ſurſū cor habuiſti:qꝛ non in terra vbi putreſceres remanſiſti.qꝛ leuaſti aīam tuā ad deū: ⁊ tranſcendiſticedroſ libani: ⁊ de illa celſitudīe attēdiſti:⁊ ecce nō erat: ⁊ q̄ſiſti eū: ⁊ nō eſt inuentus
locus eiꝰ. Iā labor nō eſt an̄ te: qꝛ tranſiſtiin ſanctuariū dei: ⁊ intellexiſti ī nouiſſima.Sic ⁊ hͨ ita ꝯcludit. Et ſuꝑ inimicos meosreſpexit oculus meꝰ. Hoc gͦ agite fr̄es cuꝫanimis vr̄is: erigite corda veſtra: expoliteaciē mētis vr̄e: diſcite gratis diligere deū:diſcite pn̄s ꝯtēnere ſeculū: diſcite voluntarie ſacrificare hoſtiā laudis: vt tranſcendētes florem feni: reſpiciatis ſuꝑ inimicosveſtros. ¶ Explicit Tracatus de psͣ. LIIIIncipit Tractatus de psͣ. LIIII.Pſalmi huiꝰ titulus eſt. ¶ In fine inhymnis intellectus ipſi dauid.Uis ſit finis cōmemoramꝰ qꝛ noq ſtis. Finis enī legis chriſtꝰ eſt ad iuſticia oī credēti. Intētio enī dirigatur ī finē: dirigat̉ in xp̄m. Quare finis d̓rQm̄ qͥcqͥd agimꝰ ad illū referimꝰ: ⁊ cū adeū ꝑuenerim: vltra qd̓ queramꝰ nō habebimus. Dicit̉ enī finis qͥ ꝯſumit: ⁊ dicit̉ finis qui ꝑficit. Aliter qͥppe intelligimꝰ cumaudimꝰ. Finitꝰ eſt cibus qͥ manducabat̉: etalit̓ intelligimus cū audimus: finita eſt veſtis q̄ texebat̉. In vtroqꝫ audimꝰ finituꝫ ē:ſed cibus vt iā nō eſſet: veſtis vt ꝑfecta eſſet. Finis gͦ nr̄ ꝑfectio nr̄a eſſe debꝫ: perfectio nr̄a chriſtꝰ. In illo enī ꝑficimur: qꝛ ipſius capitis mēbra ſumꝰ. Et dictus ē finislegis: qꝛ ſine illo nēo ꝑficit legē. Cū gͦ auditis ī pſalmis: In fineꝫ. multi enī pſalmi itaſcripti ſunt: non ſit vr̄a cogitatio in cōſumptionē ſꝫ in ꝯſummatiōꝫ. In hymnis ī laudibꝰ. Siue enī tribulemur ⁊ anguſtiemur:ſiue letemur ⁊ exultemꝰ: ille laudādꝰ ē: qͥ ⁊ī tribulatiōibꝰ erudit: ⁊ ī leticia ꝯſolat̉ noſ.Laus enī dei a corde ⁊ ore chriſtiani recedere nō debꝫ. nō vt laudet ī ꝓſperis: ⁊ maledicat in aduerſis: ſꝫ quemadmoduꝫ pſalmus ille p̄ſcribit. Bn̄dicā dn̄m in omī tꝑeſꝑ laus eiꝰ in ore meo. Gaudes: agͦſce patrem blandientē. tribularis: agnoſce prememendātē. Siue blādiat̉ ſiue emēdet: euꝫerudit cui parat hereditatē. Quid ē gͦ ītellectus ip̄i dauid? Erat qͥdē dauid vt nouimus ꝓph̓a ſctūs: rex iſrl̓: filius ieſſe: ſꝫ qꝛ exeius ſemīe veīt ad ſalutē nr̄am ẜm carnemdn̄s Ieſus xp̄s: ſepe illo noīe ieſſe figurat̉:⁊ dauid ꝓ chriſto in figura ponit̉ ꝓpt̓ originem carnis ip̄iꝰ. Nā ẜm aliqͥd filiꝰ ē Dauid: ẜm aliqͥd dn̄s ē dauid. filiꝰ Dauid ẜmcarnē: dn̄s Dauid ẜm diuinitatē. Si enī ꝑip̄m facta ſunt oīa: ꝑ ip̄m ⁊ ip̄e dauid factꝰē: ex cuiꝰ ſemīe veīt ad hoīes. Proinde cūinterrogaſſꝫ dn̄s iudeos: cuiꝰ eſſe filiū chri
B 2
Alia lr̄afdeſpexit
Alia lr̄)feripuiſti