PſalmusXLIX
ſe. Sedebāt ⁊ aduerſus fratrē ſuū detrahebāt: ⁊ aduerſus lactandū illū filiuꝫ matrisponebāt ſcādalum. Merito fecerunt ipſimatri: vt iteꝝ ꝑturiret. Et aduerſus filiummatris tui ponebas ſcandalū. Hec feciſti ⁊ tacui. Ideo veniet dn̄s deꝰ noſter⁊ nō ſilebit: mō hec feciſti ⁊ tacui. Quid eſttacui? Uindictā ſuꝑſedi: ſeueritatē meā diſtuli: patiētiā tibi ꝓlongaui: pnīaꝫ tuā diuexpectaui. Hec feciſti et tacui. Ego auteꝫcū ad hoc expectarē vt te peniteret: ſcd̓mApl̓m dicētē: Tu aūt ſcd̓m duriciā cordiſtui: ⁊ cor impenitēs theſaurizas tibi irā inExiſtimaſti die ire ⁊ reuelatōis iuſti iudicij dei C Suſpicatꝰ es iniqͥtate quod eroᵗˣ tibi ſimilis: Paꝝ eſt qꝛ mala facta tua placēttibi: placere putas ⁊ mihi. Deū qꝛ nō pateris vltorē: vis tenere ꝑticipē: ⁊ tanqͣꝫ corruptū iudicē p̄de ſociū vis habere. Suſpicatus es iniquitatē qd̓ ero tibi ſimilis: dū nōvis tu mihi eſſe ſil̓is. Eſtote enī inqͥt ꝑfectiſic̄ ⁊ pr̄ veſter qui in celis eſt: qui facit ſolēſuū oriri ſuꝑ bonos ⁊ malos. Hūc tu imitari noluiſti: qui donat bona ⁊ malis: vt ſedēs detrahas ⁊ bonis. Suſpicatꝰ es iniqͥtatē qd̓ ero tibi ſil̓is. Arguā te: Qn̄ deusmanifeſtꝰ veīet deꝰ noſter ⁊ nō ſilebit: arguam te. Et qͥd tibi faciā arguendo te? Quidtibi faciā? Mō te nō vides: faciā vt videas te: qꝛ ſi videres te ⁊ diſpliceres tibi: placeres mihi: qꝛ v̓o te n̄ vidēs placuiſti tibi:diſplicebis mihi ⁊ tibi. Mihi cū iudicabeAlia lr̄a. ris: tibi cū ardebis. Quid enī tibi faciā intet ſtatuā ꝯͣ. quit? Cōſtituā te ante facieꝫ tuam?Quid enim vis latere teip̄m in dorſo tuo?Ibi es: non te vides: facio vt te videas.Qd̓ poſt dorſū poſuiſti an̄ faciē ponā: videbis feditatē tuam: non vt corrigas: ſedvt erubeſcas. Iā qꝛ dic̄ iſta fratres: deſperandus eſt ille cui dr̄? Nōne illa ciuitas dequa dictū eſt: triduo niniue euertet̉: intratriduū idoneā fuit ꝯuerti: orare plāgere: depena īminēti miſericordiā ꝓmereri? Audiant ergo qͥ tales ſūt: dū licet audire ⁊ tacētē. Ueniet enī ⁊ nō ſilebit: ⁊ arguet qn̄ correctioni locus nullꝰ erit: ſtatuā te inqͥt antefaciē tuā. Mō ergo tu fac qͥſqͥs es: qd̓ tibiminat̉ facere dn̄s: Tolle te a tergo tuo vbite videre nō vis: diſſimilās a factis tuis etꝯſtitue te an̄ te. Aſcēde tribunal mētꝭ tueeſto tibi iudex: torq̄at te timor erūpat te cōfeſſio: ⁊ dic deo tuo: qm̄ iniqͥtatē meaꝫ egocognoſco: ⁊ delictū meū an̄ me eſt ſemper.Qd̓ erat poſt te: fiat an̄ te: ne tuip̄e poſtea
a deo iudice fias ante te: ⁊ non ſit qͦ fugiaste. ¶ Intelligiteⁱ aūt hec qui obliuiſcimini dn̄m: Uidete qꝛ clamat: ⁊ nō tācet: nō ꝑcit. Oblitꝰ eras dn̄m: non cogitabas de vita tua mala. Intellige qꝛ oblituses dn̄m . Neqn̄ rapiatʸ ſicut leo ⁊ noſit quiʳ eruat. Quid eſt ſicut leo? Sicutfortis: ſicut potēs: ſic̄ ille cui nemo reſiſtere pōt. Ad hoc retulit: vt diceret leo. Ponit̉ enim in laude: ponit̉ et in vituꝑationē.Dictus eſt leo: diabolꝰ: aduerſariꝰ veſterait: tāqͣꝫ leo rugiēs circuit q̄rens quē deuoret. Nunqͥd qꝛ ille leo dictꝰ eſt: ꝓpter īmanē ſeuiciā: chriſtꝰ nō dicit̉ leo ꝓpter ingentem fortitudinē? Et vbi eſt illd̓: vicit leo det̓bu iuda? Intēdat paululū caritaſ vr̄a adhuc modicū qd̓ reſtat. Obſecro vos: vt excūciatis fatigationē: aderit ille qͥ vobis vſqꝫ ad hāc horā vires dedit. Paulo ante dixerat tāqͣꝫ indicēs nobis: vt audiſtis vectigal qd̓dā laudis ſue: īmola deo ſacrificiuꝫlaudis: ⁊ redde altiſſimo p̄ces tuaſ: poſteaaūt pctōri dixit deus: vt qͥd tu enarras iuſticias meas: ⁊ aſſumis teſtamētū meū peros tuū? Tanqͣꝫ diceret ei: Nihil tibi ꝓdeſtqd̓ laudas. Ego indixi laudis ſacrificiumillis qͥ bn̄ viuūt. Eis enī ꝓdeſt qd̓ laudāt:tu aūt ſi laudas nihil tibi ꝓdeſt. Ut qͥd melaudas? Nō ē ſpecioſa laus in ore pctōrꝭ.Poſtea ꝯcludit qͣſi ad vtrūqꝫ: ⁊ arguensmalos qͥ obliuiſcunt̉ deū: ait: Intellgite hͦqui obliuiſcimi deum: neqn̄ rapiat ſic̄ leo:⁊ non ſit qͥ eruat. ¶ Sacrificiū laudisglorificabit me. Quō ſacrificiū laudiſ rhonorificaglorificabit me? Terte nihil ꝓdeſt malis ſacrificiū laudis: qꝛ aſſumūt teſtamentū tuūꝑ os ſuū: ⁊ faciūt dānanda que diſplicentoculis tuis. Prorſus inquit ⁊ illis hoc dico: ſacrificiū laudiſ glorificabit me. Iā putabas tibi laudē nō ꝓdeſſe: lauda: ꝓderittibi. Si enī male viuis ⁊ bona dicꝭ: nōduꝫlaudas. Sꝫ rurſus ſi cū ceꝑis bn̄ viue̓: meritis tuis tribuas qd̓ bn̄ viuis: nōdum laudas. Nolo te eſſe latronē inſultanteꝫ crucidn̄i: ſed nec te illū volo eſſe in tēplo iactantem merita ſua: ⁊ occultantē vulnera ſua.Si fuerꝭ īiquꝰ ⁊ ꝑſeuerās ī illa iniqͥtate: nōdico tibi: nō ꝓderit laus: ſꝫ nō me laudas:laudē iſtā eſſe nō deputo. Rurſus ſi fuerꝭqͣſi iuſtꝰ: nā nemo iuſtꝰ niſi humilis ⁊ piꝰ:⁊ de iuſticia tua inflatꝰ īceſſeris: ⁊ alios intua cōꝑatione ꝯtēpſeris: ⁊ ſuꝑextollerꝭ tetanqͣꝫ gloriās de meritꝭ tuiſ: nō me laudaſ.Nec ille me laudat qui male viuit: nec ille
Alia lr̄a.inique. ⁊ tui
Alia lr̄a nō hꝫ
Alia lr̄a nō hꝫAlia lr̄a.feripiat.
Aliulr̄a.