XLIXPſalmus
Inueni inqͥt tribulationē ⁊ dolorē: ⁊ nomēdn̄i īuocaui. Et q̄dam fratres ſūt tribulationes oībꝰ note. Ecce iſte q̄ abundant ī genere hūano: alius dāno affectꝰ plāgit: aliorbitate ꝑcuſſus luget: alius patria exulatus meret ⁊ redire cupit: intolerabilē peregrinationē deputans. Alteri vinea grādinata eſt: attēdit ad labores ſuos: ⁊ ꝯſummatā oēm oꝑam incaſſum: qn̄ poteſt nonꝯtriſtari? Inimicū patit̉ ex amico: que maior miſeria ī genere hūano? Plāgunt hecoēs ⁊ dolēt: ⁊ tribulatiōes ſunt iſte: ⁊ in hiſoībus īuocāt dn̄m: ⁊ recte faciūt. Inuocētdeū: potēs eſt vl̓ docere tolerandū: vel ſanare toleratū. Nonit ille nō ſinere tēptarinos ſupra qͣꝫ poſſumꝰ ferre. Inuocemꝰ deūetiaꝫ in iſtis tribulationibꝰ: ſed he tribulationes īueniunt noſ: ſic̄ ī alio pſalmo ſcpͥtūeſt: Aiuditor in tribulationibꝰ q̄ inuener̄tnos nimis. Eſt q̄dā quā nos debemꝰ inuenire Innueniat iſte tribulationē: Eſt q̄daꝫtribulatio quā nos debemꝰ querere ⁊ inuenire. Que eſt iſta? Eaip̄a in hoc mūdo felicitas: affluētia rerū tꝑaliū: nō quidem ip̄atribulatio eſt: ſolacia ſūt tribubulationis.Cuius tribulationis? Noſtre peregrinationis. Hoc em̄ ip̄m qd̓ cū deo nōdū ſumus:hoc ip̄m qd̓ inter temptatiōes moleſtiaſqꝫverſamur: qd̓ ſine timore eſſe nō poſſumꝰ:tribulatio eſt. Nō em̄ eſt illa ſecuritaſ q̄ nobis ꝓmiſſa eſt. Hāc tribulationē ꝑegrinationis ſue qui nō īuenerit: ad patriā redirenō cogitat: tribulatio illa ē frēs. Certe mōfacimꝰ bona oꝑa: qn̄ porrigimꝰ panē eſurienti: domū ꝑegrino ⁊cͣ. tribulatio eſt ⁊ hec.Inuenimꝰ em̄ miſeros ſuꝑ quos miſericordiaꝫ facimꝰ. Et ſi miſerorū miſeria fac̄ noscompatientes: qͣnto melius ibi iā eſſes vbinō īuenis eſurientem quē paſcas: vbi nōinuenis ꝑegrinū quē ſuſcipias: nō nuduꝫquē veſtias: nō egrū quē viſites: nō litigātē quē cōcordes? Oīa enī ibi ſūma ſūt: v̓aſūt: ſancta ſūt: eterna ſūt. Paniſ noſter ibiiuſticia eſt: potꝰ noſter ibi ſapientia eſt: veſtis noſtra ibi īmortalitas eſt: domꝰ noſtraeterna in celis: firmitas nr̄a immortalitas.Nūqͥd egritudo ſurrepit? Nūqͥd laſſitudoad ſomnū trahit? Nulla mors: nll̓a lis: ibipax: quies: gaudiuꝫ: iuſticia. Nullꝰ intratinimicꝰ: nullꝰ labit̉ amicꝰ. Que ibi qͥes? Sicogitemꝰ ⁊ attēdamꝰ vbi ſumꝰ: ⁊ vbi nosfuturos eē ꝓmiſit qͥ mētiri neſcit: ex ip̄a eiꝰꝓmiſſiōne īueniemꝰ in qua ſumꝰ tribulation. Hāc tribulationē nemo īuenit: niſi qͥ
queſierit. Sanꝰ es: vide ſi miſeres. Nā facile eſt vt qui egrotat ſentiat ſe miſeꝝ. QQn̄ſanus es. vide ſi miſer eſ: qꝛ cū deo nōduꝫes. Tribulationē ⁊ dolorē inueni: ⁊ nomēdn̄i īuocaui. Immola gͦ deo ſacrificiū laudis. Lauda ꝓmittētē: lauda vocantē: lauda exhortantē: lauda adiuuanteꝫ: ⁊ intellige in qua tribulatiōe poſitus es. Inuoca:erueris: glorificaberiſ: ꝑmanebis. Uideteaūt qͥd ſequit̉ fratres mei. Iā enim neſcioquis: qꝛ dixerat illi deꝰ: īmola deo ſacrificium laudis: ⁊ hoc qd̓dāmō vectigal indixerat: meditabat̉ ſibi ⁊ dicebat. Surgam qͦtidie: ꝑgā ad eccl̓iā: dicā vnū hymnū matutinū: aliū veſꝑtinū: tertiū aūt qͣrtū ī domomea: quotidie ſacrifico ſacrificiū laudis: ⁊īmolo deo meo. Bn̄ facis quidē ſi hoc facis: ſed vide ſi iā ſecurꝰ ſis: qꝛ iā hoc facꝭ:⁊ forte lingua tua deū bn̄dicat: et vita tuadeo maledicat. O popule meꝰ: dicit tibi deus deoꝝ dn̄s locutꝰ eſt: vocans terrā a ſolis ortū vſqꝫ ad occaſum: qͣꝫuis adhuc int̓zizania ꝯſtitutꝰ ſis: īmola ſacrificiū laudis.deo tuo: ⁊ redde illi p̄ces tuas: ſed vide neviuas male ⁊ cātes bn̄. Quare hͦ: ¶ Pe c Alia lr̄a.catori enī dixit deꝰ vt quid tu enarras iuſticias mear. Ianumis teſtamentū meū ꝑ os tuū. Uidetis fratrescū quo tremore iſta dicamꝰ: Aſſumimꝰ teſtamentū dei ꝑ os noſtrū: ⁊ p̄dicamus vobiſ eruditionē ⁊ iuſticias dei. Et qͥd dic̄ peccatori deꝰ? Ut qͥd tu p̄dicas? Prohibet gͦp̄dicatores pctōres? Et vbi eſt illud: q̄ dicunt facite: q̄ aūt faciūt facere nolite? Ubieſt illud: ſiue veritate ſiue occaſione chriſtꝰannūciet̉? Sꝫ hec dicta ſūt: ne timeant quiaudiūt a quocūqꝫ audiāt: nō vt ſecuri ſintqui dicūt bona ⁊ faciūt mala. Mō gͦ frēsvos ſecuri eſtis: ſi bona auditis: deū auditis: ꝑ quēlibet audiatis. Sꝫ noluit deꝰ ſinecorrectiōe dimittere illos qͥ dicūt: ne ob hͦſolū qd̓ dicūt ſecuri ſibi obdormiſcāt ī mala vita: ⁊ dicant ſibi. Neqꝫ enī ꝑdet nos deus: ꝑ quoꝝ os voluit tāta bona dici populo ſuo. Immo vero audi qd̓ dicit: quicūqꝫdicis ⁊ qui vis te audiri pͥor te audi: ⁊ dicqd̓ dicit ī alio pſalmo quidā: Audiā quidloquat̉ in me dn̄s deꝰ: qm̄ loquet̉ pacē inplebē ſuā. Qualis ergo ego: qui nō audioquid in me loquit̉: ⁊ volo vt alij audiāt qd̓ꝑ me loqͥt̉? Audiā pͥor: audiā maxīe. Queaudiā? Qd̓ loquit̉ in me dn̄s: deus qm̄ loquet̉ paceꝫ ī plebē ſuā. Audiā ⁊ caſtigabocorpus meū ⁊ ſeruituti ſubijciam: ne forte
faūt.fquare.