XLIII

Pſalmus⁊ ſine cā credidi in te: ⁊ ſine cā nomē meūſcriptū ē apud te: ⁊ nomē tuū ſcriptū eſt inme. Hec gͦ nobis indicauerūt pr̄es noſtri.Manus tua gentes diſperdidit⁊ plantaſti eos: infirmaſti populos ⁊ expuliſti eos. Id ē ppl̓os expuliſti de terra ſua: vt iſtos introduceres atqꝫplātares: eorūqꝫ regnū tua miſcd̓ia cōfirmares. Hec audiuimꝰ a patribꝰ nr̄is. Sꝫforte iō illi iſta potuerūt: qꝛ fortes erant: qꝛp̄liatores: qꝛ inuicti: qꝛ exercitati: qꝛ bellicōſi? Abſit. Nō hͦ indicauerūt nobis pr̄esnoſtri: nō hͦ hꝫ ſcriptura. Sꝫ qͥd hꝫ niſi qd̓ſequit̉: Nō enī in gladio ſuo hernon habet. reditate poſſiderūt terra: ⁊ brachium ip̄oꝝ nō ſaluos fecit eos. Seddextera tua ⁊ brachiū tuū ⁊ illuminatio vultus tui. Dextera tua: potentia tua: brachiū tuū: filiꝰ tuꝰ: ⁊ illuminatiovultus tui. Sꝫ qͥd ē hͦ: qꝛ talibuſ ſignis eisaffuiſti: vt pn̄s intelligaris? Nūquid enimqn̄ nobis deꝰ aliqͦ miraculo adeſt: faciē ip̄ius oculis noſtris videmꝰ? Sed de effectumiraculi ſuā pn̄tiā inſinuat hoībꝰ. Deniqꝫoēs qͥ mirant̉ ad huiuſcemodi ſcā: quid dicūt? Uide deū pn̄tē. Sꝫ dextera tua ⁊ brachiū tuū: ⁊ illuminatio vultꝰ tui. Qm̄ cōplacuiſti in eis. Hoc ē ſic cū eis egiſti:vt bene placeris in eis: vt qͥſqͥs eos attēderet quō cū eis ageret̉: diceret: qꝛ vere deꝰ ēcū illis: ⁊ deus illoſ agit. Quid gͦ: Alt̓ erattūc: ⁊ alter ē nūc. Abſit. Quid enī ſeqͥtur?¶ Tu es ip̄e rex meꝰ ⁊ deus meus.Tū es ip̄e: nō enī mutatꝰ es. Tꝑa mutatavideo: creator tꝑm n̄ mutat̉. Tu es ip̄e rexmeus ⁊ deus meꝰ. Tu me ſoles ducere: tuAlia lr̄a. me ſoles regere: tu mihi ſoles ſubuenire.Iſalutes. Qui mādasᶠ ſalutem iacob. Quidē: qui mandas? Etiā ſi tu ꝑ tua ꝓrſus ſubſtātiā atqꝫ naturā qͣ es qͥcqͥd es: occultꝰ es:nec ꝑ hoc qd̓ es interfuiſti patribꝰ: vt faciead faciē te viderēt: tn̄ ꝑ quālibꝫ creaturaꝫtu mādas ſalutē Iacob. Etenī illa viſio facie ad faciē liberatis ī reſurrectionē ẜuatur. Et illi patres etiā noui teſtamēti qͣꝫuisreuelata myſteria tua viderunt: qͣꝫuis reuelata ſecreta annūciauerint: tamen ī ſpeculo ſe videre dixerūt ⁊ in enigmate: ẜuariaūt viſionē in futuꝝ facie ad faciē: qn̄ venerit qd̓ ip̄e apl̓s ait: Mortui enī eſtis: ⁊ vitaveſtra abſcōdita ē cū xp̄o in deo: cū auteꝫxp̄s apparuerit vita: tūc ⁊ vos apparebitiscū ip̄o in gl̓ia. Tunc ergo nobis ſeruat̉ viſio illa: facie ad facieꝫ. De qͣ ⁊ Ioh̓es dic̄:Dilectiſſimi filij dei ſumꝰ: ⁊ nōdū apparu-

it qͥd erimꝰ. Scimꝰ qꝛ cū apparuerit ſil̓es eierimꝰ: qm̄ videbim eū ſicuti ē. Et ſi gͦ tūcpr̄es nr̄i nō te vider̄t facie ad faciē ẜm qd̓tu es: etiā ſi iſta viſio ẜuat̉ ī reſurrectōe: tn̄⁊ ſi āgeli affuerūt tu mādas ſalutē Iacob.n̄ ſolū ꝑ te ades: ſꝫ ꝑ quācūqꝫ creaturā tuāaffuerꝭ: tu mādas ꝓpter ſalutē ẜuoꝝ tuoꝝqd̓ tuip̄ę ꝑ te facis: hͦ aūt ſit ꝓ ſalute ẜuoꝝtuoꝝ qd̓ faciūt qͥbꝰ mādas. Cū gͦ tuip̄e ſisrex meꝰ ⁊ deꝰ meꝰ: ⁊ tu mandas ſalutē Iacob: quare iſta tūc patimur? Sꝫ forte preterita tm̄ narrata ſūt nobis: de futuro autēnō ē aliqͥd tale ſperādū: īmo v̓o ſperādū.¶ In te inimicos nr̄os ventilabimus Ergo patres noſtri indicauerūt nobis opus qd̓ oꝑatus es ī diebus eoꝝ: ⁊ indiebus antiqͥs: qꝛ manus tua gētes diſperdidit: eieciſti ppl̓os ⁊ plātaſti eos. Iſta p̄terita ſūt: de futuro v̓o qͥd erit? In te limicosnr̄os vētilabimus: vēiet tp̄s qn̄ oēs inimici xp̄ianoꝝ: ſicut palea ventilēt̉: ſic̄ puluisventilent̉: ⁊ de terra ꝓijciant̉. Ergo ⁊ p̄terita ſic ſūt nobis narrata: ⁊ futura talia p̄nunciata ī medio pn̄tiū: qͣre laboramus niſi ī ītellectu filijs chore? In te inimicos noſtros vētilabimus. Et in noīe tuo ſpernemꝰ inſurgētes in nos. Hoc de futuro. Nō enī in arcu meo ſperabo.Quō nec pres in gladio ſuo. Et gladiꝰmeꝰ nōᶠ ſaluū faciet me. Saluosenī feciſti nos ex artligentibꝰ nosEt hec figura p̄teriti: de futuro d̓r. Sed iōtāqͣꝫ p̄teritū dicit̉: qꝛ tā certū ē qͣſi factū ſit.Intēdite qͣre pleraqꝫ ꝓph̓e ita dicūt: tāqͣꝫp̄terita ſint: cū p̄nūciēt̉ futura nō fcā: nā etde ip̄o dn̄o futura paſſio p̄nunciabat̉: ⁊ tn̄foderūt inqͥt manus meas ⁊ pedes meos:dinumerauerūt oīa oſſa mea: nō dixit fodient ⁊ dinumerabūt. Ip̄i vero ꝯſiderauer̄t⁊ cōſpexerūt me: nō dixit: ꝯſiderabūt ⁊ cōſpicient. Diuiſerūt ſibi veſtimēta mea: nōdixit diuidēt. Oīa iſta tanqͣꝫ p̄terita dicūt̉cū futura ſint: qꝛ deo ⁊ futura tā certa ſunttāqͣꝫ p̄terita ſint. Nobis enī ea q̄ p̄terierūtcerta ſūt: q̄ futura īcerta ſūt. Nouimus em̄aliqͥd accidiſſe: ⁊ nō pōt fieri vt nō acciderit qd̓ accidit. Da ꝓph̓aꝫ cui tā certū ſit futuꝝ: qͣꝫ tibi p̄t̓itū: ⁊ qͣꝫ tibi qd̓ meminiſti factū: nō pōt fieri vt nō ſit factū: tā illi qͥ nouit futurū: nō pōt fieri vt nō fiat. Iō de ſecuritate dicūt̉ tāqͣꝫ p̄terita: q̄ adhuc futuraſūt. Hec gͦ ſꝑamus. Saluos enī feciſti noſ Aliaex affligentibus nos. Et eos quiʳ oderāt nos cōfudiſti. In deo iaudabimur totā die. Uidete quēadmodū mi-

Alia lr̄a.Inec.I ſaluauit.

Alia lr̄a.t afflixiſti

fodi