PſalmusXLI
Celum ſuſpitio ⁊ pulchritudinē ſideꝝ: admiror ſplēdorē ſolis exercitio diei ſufficientem: ſunā nocturnas tenebras cōſolantem. Mira ſunt hec: laudāda ſūt hec: veletiā ſtupēda ſunt hec. Neqꝫ enī terrena: ſꝫiā celeſtia. Nōdū ibi ſtat ſitiſ mea. Hec miror: hec laudo: ſed eū qͥ fecit hec: ſitio. Redeo ad meip̄m: ⁊ qui ſim etiaꝫ ip̄e qui taliaquero: ꝑſcrutor: īuenio me habere corpus⁊ anima: vnū qd̓ regā: alid̓ quo regar: corpus ſeruire: aīam imꝑare. Diſcerno aliqͥdmeliꝰ eſſe aīam qͣꝫ corpꝰ: ip̄mqͣꝫ inqͥſitoreꝫ:taliū reꝝ nō corpꝰ: ſed aīaꝫ video: ⁊ tn̄ hecoīa que colluſtraui ꝑ corpus ea me colluſtraſſe cognoſco. Terrā laudabaꝫ: oculiscognouerā. Mare laudabam: oculis cōgnouerā. Celum: ſidera: ſolē: lunāqꝫ laudabam: oculis cognoueram. Oculi membra carnis ſūt: feneſtre ſunt mentis. Interior eſt qui ꝑ has videt: qn̄ cogitatione aliqua abſens eſt: fruſtra patēt. Deus meꝰ qͥfecit hec que oculis video: nō iſtis oculisē inquirēdus. Aliquid etiā ꝑ ſeip̄m animꝰipſe ꝯſpicit: vtrū ſit aliqͥd qd̓ nō ꝑ oculosſentiat quaſi colores ⁊ lucē: nō ꝑ aures qͣſi per canticū ⁊ ſonū: non per naͣres quaſiodoꝝ ſuauitatē: nō ꝑ palatū ⁊ linguā quaſi ſaporē: nō ꝑ totū corpꝰ quaſi duriciaꝫ etmolliciē: rigorē: atqꝫ feruorē: aſperitatē: lenitatēqꝫ ꝑtractem: ſed vtrū ſit aliquid intus quod videā. Quod intꝰ eſt videamꝰ:qd̓ neqꝫ color ſit: neqꝫ ſonuſ: neqꝫ odor: neqꝫ ſapor: neqꝫ calor: aut frigꝰ: aut duricia:aūt mollicieſ. Dicat̉ ergo mihi: quē colorēhēat ſapiētia? Cū cogitamꝰ iuſticiā eiꝰ: quaintus in ip̄a cogitatiōe pulchritudine fruimur. Quid tāqͣꝫ ſonꝰ ad aures: qͥd tāqͣꝫ vaporeū ſurgit ad nares: qͥd odori infert̉: qͥdmanu tractat̉ ⁊ delectat? Et intus eſt ⁊ pulchra eſt: ⁊ laudat̉: et videt̉: ⁊ ſi in tenebrisſunt oculi iſti: animꝰ illiꝰ luce ꝑfruit̉. Quideſt illud qd̓ Tobias videbat: qn̄ vidēti filio cecus ꝯſiliū vite dabat? Eſt ergo aliqͥdqd̓ animꝰ ipſe corꝑis dn̄ator: rector: habitator videt: qd̓ nō ꝑ oculos corꝑis ſentit:nō ꝑ aures: nō ꝑ nares: nō ꝑ palatū: nō ꝑcorꝑis tactū: ſꝫ ꝑ ſeip̄m. Et vtiqꝫ melius qd̓ꝑ ſeip̄m: qͣꝫ qd̓ ꝑ ſeruū ſuū ē ꝓrſus. Seip̄menī ꝑ ſeip̄m videt: ⁊ animꝰ ipſe vt norit ſe:videt ſe. Sed nec vtiqꝫ videat ſe corꝑaliūoculoꝝ: querit auxiliū: īmo vero ab oībuscorporis ſenſibꝰ: tanqͣꝫ impedientibus ⁊ ꝑſtrepentibus abſtrahit ſe a ſe: vt videat ſein ſe: vt nouerit ſe apud ſe. Sed nunquid
aliquid tale deus ipſius eſt: qualis eſt animus? Non quidem videri deus niſi animopoteſt: nec tamē ita vt animus videri pōt.Aliqͥd enī querit animꝰ iſte quod deus eſt:de quo illi nō inſultent: qui dicunt: vbi eſtdeus tuꝰ. Aliquā querit incōmutabilē veritatem: ſine defectu ſubſtantiā. Nō eſt talis ipſe animꝰ: deficit: proficit: nouit: ignorat: meminit: obliuiſcit̉: modo illud vult:modo non vult. Iſta mutabilitas non cadit in deuꝫ. Si dixero mutabilis eſt deus:inſultabūt mihi qui dicūt: vbi eſt deus tuus. Querens ergo deum meum in rebusviſibilibus ⁊ corporalibus et non inueniens: querens eius ſubſtantiam in meipſo:quaſi aliquid ſit qualis ego ſum: neqꝫ hocinueniens: aliquid ſuper animam eſſe ſentio deum meum. Ergo vt eum tangerem. Alia lr̄a.Hec meditatus ſum et effudit ſuꝑ iijme animam meam: Quando animamea contingeret quod ſuper animā meaꝫqueritur: niſi anima mea ſuper ſeipſam effunderetur? Si enī in ſeipſa remaneret: nihil aliud qͣꝫ ſe videret. Et cū ſe videret: nōvtiqꝫ deum ſuum videret. Dicant iam inſultatores mei: vbi eſt deus tuꝰ: dicāt: egoqͣꝫdiu nō video: qͣꝫdiu differor māducabodie ⁊ nocte lachrymas meas. Dicant illiadhuc vbi eſt deus tuus? Quero ergo deum meuꝫ in omni corpore: ſiue terreſtri: ſiue celeſti: ⁊ nō inuenio. Quero ſubſtantiāeius in anima mea: et inuenio. Meditat̉ꝰſum tamen inquiſitioneꝫ dei mei: et per eaque facta ſunt inuiſibilia dei mei: cupiensintellecta conſpicere: effudi ſuꝑ me animāmeam: et iam non reſtat quem tangam niſi deum meum. vbi enim domus dei meiſuper animam meaꝫ. Ibi habitat: inde meproſpicit: inde me creauit: inde me gubernat: inde mihi ꝯſulit: inde me excitat: indeme vocat: inde me dirigit: inde me ducit:inde me ꝑducit. Ille enī qͥ habet altiſſimāin ſecreto domū: habꝫ etiā in terra tabernaculū. Tabernaculū eiꝰ in terra eccleſia eſtadhuc peregrina. Sꝫ hic querendꝰ eſt: qͥain tabernaculo eiꝰ inuenit̉ via qua ꝑuenit̉ad domū. Etenim cum effunderem ſuperme animā meā: ad attingēdum deum meum: quare hoc feci? Qm̄ᶠ ingrediar in ⁊ tranſibolocū tabernaculi. Nā extra locū tabernaculi errabo: querens deum meū. Quoniam ingrediar in locuꝫ tabernaculi. Admirabilis vſqꝫ ad domum dei. Inlocū tabernaculi īgrediar: admirabilis ta-
Frecordatꝰ ſū.
Elia lr̄a.