PſalmusLLLV

Iō nobis per nubes potuit nūciari miſericordia dei que in celo eſt: ⁊ nō in terra. Etreuera frēs: nubes ſūt p̄dicatores verbi veritatiſ. Quādo minat̉ ꝑ predicatores: deꝰtonat ꝑ nubes. Qn̄ miracula facit ꝑ p̄dicatores: deꝰ choruſcat ꝑ nubse: terret ꝑ nubes: ⁊ irrigat ꝑ pluuia. Predicatoreſ gͦ iſtiꝑ quoſ p̄dicat̉ euāgeliū dei: nubes dei ſūt:Speremus gͦ miſcd̓iam: ſꝫ illā q̄ in celo eſt:Iuſticia tua ſicut mōtes dei: iudicia tua ſicut multa abyſſus. Quiſūt mōtes dei? Iudicia tua ſicut multa abyſſus. Qui ſunt mōtes dei? Qui dicti ſūtnubes: ipſi ſunt ⁊ mōtes dei: magni p̄dicatores montes dei. Et quō qn̄ orit̉ ſol priuſluce mōtes veſtit: ⁊ inde lux ad humilimaterraꝝ deſcendit: ſic qn̄ venit dn̄s noſterIeſus chriſtus: prius radiauit in altitudinē apl̓oꝝ: prius illuſtrauit montes: ⁊ ſic deſcendit lux eiꝰ ad cōuallē terraꝝ: ⁊ iō qͦdaꝫloco dicit in pſalmo: Leuaui oculos meosad mōtes: vnde veniet auxiliū mihi. Sednoli putare: qꝛ ip̄i mōtes tibi dabūt auxilium. Accipiunt enī qd̓ dēt: nō de ſuo dāt.Et ſi remaſeris in motibꝰ: nō erit ſpes tuain illo qui illuminat mōtes: ſꝫ ſpes tua ⁊ p̄ſumptio tua in dn̄o debet eē. Auxiliū aūtveniet tibi de montibꝰ: qꝛ ſcripture ꝑ montes tibi miniſtrate ſunt: ꝑ magnos p̄dicatores veritatis. Sed noli in illis figere ſpemtuā: Audi quid dicat cōſequēter. Leuauioculos meos ad mōtes: vnde veniet auxiliuꝫ mihi. Quid ergo? Mōtes tibi dabūtauxiliū? Nō. Audi ſequētia. Auxiliū meum a dn̄o: qui fecit celū ⁊ terrā. De montibus veniet auxiliū: ſꝫ nō a mōtibꝰ: Et a qͦA dn̄o qui fecit celū ⁊ terrā. Erāt montesalij ꝑ quos vnuſqͥſqꝫ cum duceret nauimnaufragiū faciebat. Emerſer̄t enī pͥncipeshereſiū ⁊ mōtes erāt. Arriꝰ mōs erat: Donatus mōs erat. Maximiamꝰ mō qͣſi mōſfactus ē. Multī in iſtos mōtes attēdētes⁊ terrā deſiderātes: cū de fluctibꝰ volūt liberari: ad ſaxa cōpulſi ſunt: ⁊ naufragiū īt̓ra fecerūt. Atalibꝰ montibꝰ n̄ ſeducebat̉ille: qui ait. In dn̄o cōfido quō dicitis aīemee: tranſmigra in mōtes ſic paſſer. Noloſit ſpes mea in Arrio: nolo ī Bonato. Auxiliū meū a dn̄o qui fecit celū ⁊ terrā. Diſcite quātū preſumatis de deo: ⁊ quātumtribuatis hominibus: qꝛ maledictuſ oīs qͥſpem ſuā ī hoīe ponit. Modeſtiſſime ⁊ humiliter ſanctꝰ apl̓s Paulꝰ zelans vere eccleſiā: ſed ſpōſo nō ſibi: ⁊ horrēs illos quā

do voluerūt dicere: Ego ſum Pauli: egoappollo: ſuam ꝑſonā potiꝰ aſſumpſit: qͣꝫ calcaret ⁊ cōtēneret: vt xp̄m glorificaret. Nūquid Paulus ꝓ vobis crucifixus ē: aut īnoīe Pauli baptizati eſtiſ: Repellit eos a: ſꝫ vt mittat ad chriſtū. Nō vult a ſponſaamari ꝓ ſponſo: nec amicū ſponſi. Amicienī ſpoſi apl̓i. Huic ſpōſo ⁊ ille hūilis Ioannes: qͥ putabat̉ chriſtus zelabat. Undeait: Nō ſū ego xp̄ſ: ſꝫ qui poſt me venit maior me ē: cuiꝰ nō ſum dignꝰ corrigiā calciamēti ſoluere: Uere qꝛ tm̄ ſe hūilians: oſtendit ſe nō eē ſponſū: ſꝫ amicū ſponſi: ⁊ ideoait. Qui habet ſponſam ſpōſus ē: amicusāt ſpōſi qͥ ſtat ⁊ audit eū: ⁊ gaudio gaudꝫꝓpter vocē ſpōſi. Et ſi amicꝰ ſpōſi mōs ē:nō tn̄ a ſe hꝫ lucem mōs: ſꝫ audit: ⁊ gaudiogaudet ꝓpter vocē ſpōſi. Nos inqͥt de plenitudine eius accepimꝰ. De cuiꝰ plenitudine? Illius qui erat lumē verū: qui illuminat oēm hoīem venientē in hūc munduꝫ.Huic gͦ zelabat ⁊ eccl̓iam: apl̓s dicēs. Sicnos exiſtimet hō quaſi miniſtros chriſti etdiſpenſatores myſterioꝝ dei: hoc eſt leuaui oculos meos in mōtes: vnde veniet auxiliū mihi: Sic nos exiſtimet homo qͣſi mīſtros chriſti ⁊ diſpenſatores myſteriorumdei. Sed ne iteꝝ ſpes tua figat̉ in mōtibus⁊ non ſit in deo: audi: Ego plātaui: apolloriganit: ſꝫ deꝰ increm̄tū dedit: Et neqꝫ quiplātat ē aliqͥd: neqꝫ qui rigat: ſꝫ qui īcremētum dat deus: Iā ergo dixiſti. Leuaui oculos meos ad motes: vnde veniet auxiliuꝫmihi: Sꝫ qꝛ neqꝫ qui plantat ē aliqͥd: neqꝫqui rigat: dicat auxiliū meū a d̓ n̄o qui fec̄celum ⁊ terrā. Et iuſticia tua ſicut montesdei: id ē mōtes implent̉ iuſticia tua. Iudicia tua ſicut multa abyſſus. Abyſſum dic̄ꝓfunditateꝫ peccatoꝝ: quo quiſqꝫ ꝑuenitcōtēnendo deū: ſicut quodam loco dicit:Dedit illos deus in concupiſcentias cordis eorum facere que nō cōueniunt. Intēdat charitas veſtra: Magna res ē: Magna res agit̉: Quid ē h̓. Dedit illos deusin ꝯcupiſcētiaſ cordis eorū: facere que nōꝯueniūt. Ergo ſi deꝰ illos dedit in cōcupiſcētias cordis eoꝝ: facere q̄ nō ꝯueniūt: iōfaciūt tāta illa mala. Quaſi aliqͥs ꝓpōat q̄ſtionē: Si deꝰ hoc facit: vt faciāt qͥ nō conueniūt: qͥd ipſi fecerūt? Occultū ē qd̓ audiſti: dedit illos deꝰ in ꝯcupiſcentias cordiseoꝝ. Ergo fuit ꝯcupiſcētia quā vīcere noluerūt: n̄ cui traderēt̉ iudicio dei: ſꝫ qua digni haberent̉ qͥ traderent̉ in cōcupiſcētias

m 2