PſalmusLLXV

Qn̄ incipit nō eſſe? Qn̄ cōplebit̉ in nobisqd̓ ait: Cū corruptibile hoc induerit in corruptionē: ⁊ mortale hͦ induerit immortalitatē. Anteqͣꝫ hͦ fiat eſt delectatio iniqͥtatisin corꝑe: ſꝫ maior eſt delectatio voluptatꝭ:Uerbis ſapiētie p̄ceptis dei: vince peccatū ⁊ voluptatē eiꝰ. pctm̄ ⁊ iniquitātē oderis vt iūgas te deo qui tecum illud oderit.Iam cōiunctus mēte legi dei: mente ſeruilegi dei. Et ſi carne ꝓpterea ſeruis legi peccati: qꝛ ſunt in te delectationes q̄dā carnales: tūc nulle erūt qn̄ iā nō pugnabis. Aliud ē nō pugnare: ⁊ eē in pace vera atqꝫ ꝑpetua. Aliud pugnar e ⁊ vincere: aliud pugnare ⁊ vinci: aliud nec pugnare ſꝫ trahi.Sūt enī hoīes ꝓrſus qͥ nō pugnāt: qualiseſt iſte: de quo loquit̉. Cū enī dicit maliciānō odio habuit: quō pugnat cōtra eā quānō odit? Iſte a malicia trahit̉ nec pugnat.Sūt aūt qui pugnare incipiūt: ſꝫ qꝛ de viribus ſuis p̄ſumūt: vt oſtēdat illis deus: qꝛipſe vincit ſi ſe hō ſubiungit deo: ⁊ pugnātes vincūt̉: ⁊ cū quaſi ceperint tenere iuſticiā fiunt ſuꝑbi ⁊ elidunt̉. Iſti pugnāt ſꝫ vincunt̉? Quis ē aūt qui pugnat ⁊ nō vincit̉?Qui dicit: Uideo aliā legē ī mēbris meisrepugnantem legi mētis mee. Uide repugnāte legē legi mētiſ ſue. Uide repugnātēſed nō d̓ viribus ſuis p̄ſumētē: iſte ideo victor erit. Quid enī ſequit̉? Infelix ego hōquis me liberabit de corꝑe mortis huius?Gratia dei ꝑ Ieſū chriſtū dn̄m nr̄m. Preſumit de eo qͥ iuſſit vt pugnet ⁊ vincat hoſtē: adiutus ab adiuuate. Iſte autem malitiam odio habuit. Dn̄e in celo miſericordia tua ⁊ vęritas tua yſqꝫ adnubes. Neſcio qua miſericordiā ip̄i dicit q̄ in celo ē. Eſt enī miſericordia dn̄i: ⁊ īterra. Habes ſcriptū: Miſcd̓ia dn̄i plenaē terra: De qua gͦ miſcd̓ia loquit̉ cuꝫ dicitDn̄e in celo miſcd̓ia tua. Munera dei ꝑtim tꝑalia ſunt atqꝫ terrena: ꝑtim eterna ⁊cęleſtia. Qui ꝓpter hoc colit deū: vt terrena iſta ⁊ tēporalia accipiat q̄ omnibꝰ p̄ſtoſunt: quaſi adhuc vt pecꝰ ē: Utit̉ quidemmiſcd̓ia dei: ſꝫ nō illa quā expectaturus ē:q̄ non dabit̉ niſi ſolis iuſtis ſanctis bonis.Que ſunt munera q̄ oībus abūdāt? Quiſolē ſuū oriri facit ſuper bonos ⁊ malos: ⁊pluit ſuꝑ iuſtos ⁊ iniuſtos. Quis nō habꝫiſtā miſcd̓iam dei? Primo vt ſic diſcernat̉a pecoribꝰ: vt rōnale ſit aīal quo poſſit deum ītelligere: deīde frui iſta luce: iſto aere:pluuia: fructibꝰ: diuerſitate tēpoꝝ: ſolacijſ

terrenis: ſalute corporis: affectu amicorū:ſalute domꝰ ſue. Oīa iſta bona ſunt ⁊ deimunera ſūt. Ne putetis frēs qd̓ aliquis illa poterit dare: niſi vnꝰ deus. Quicūqꝫ qͥnō expectant iſta niſi a dn̄o: multū intereſint̓ hos ⁊ eos qͥ illa q̄rūt aūt a demonibusaūt a ſortilegis aūt a mathematicis. Iſtienī duobꝰ modis miſeri ſunt: qꝛ ⁊ terrenſola bona deſiderāt: ⁊ non ab eo petūt quidat oīa bona. Qui gͦ iſta bona deſiderant⁊ ī his bonis felices eē volūt: ⁊ iſta ſola petūt a deo: h̓ qͥdē meliores ſt̓: qꝛ a deo ea petūt ſꝫ adhuc ꝑiclitāt̉. Dic̄ aliqͥs. Quare ꝑiclitant̉? Aliquādo enī ꝯſiderāt res humanas: ⁊ vident iſta oīa bona terrena q̄ deſiderāt: habere atqꝫ abūdare īpios ⁊ iniqͦs:⁊ putāt qꝛ ꝑdiderūt mercedē colēdi deū:qꝛ id qd̓ mali habēt: aut ip̄i nō habent cūip̄i colūt deuꝫ quē nō colūt illi: aut aliquādo illi qui colunt non habent: ⁊ illi habentqui blaſphemant: ergo in ꝑiculo ſunt adadhuc. Hic aūt vere intellexit quā miſericordiā dep̄cet̉ a deo. Dn̄e in celo miſcd̓iatua ⁊ veritas tua vſqꝫ ad nubes: id eſt miſericordia quedā quā donas ſanctis tuisceleſtis ē: non terrena: eterna eſt: tēporalisn̄ ē. Et quō illā potuiſti annūciare hoībꝰ?Quia veritas tua vſqꝫ ad nubes. Nā qͥspoſſet noſſe celeſtē miſcd̓iaꝫ dei: niſi ānūciaret deꝰ hoībus. Quō illam annūciauit?Mittēdo veritatem ſuam vſqꝫ ad nubes.Que ſunt nubes? predicatores verbi dei.Un̄ quodā loco deꝰ iratꝰ eſt cuidā vinee.Intelligit enī quātum puto charitas vr̄a:Audiuit enī Eſaiā ꝓph̓aꝫ: vbi dicit de qͣdā vinea: Expectaui vt faceret vuā: fecitaūt ſpinas. Et ne qͥs putaret de vinea iſtaviſibili dicere: ſic cōcluſit. Uinea aūt dn̄iſabaoth domꝰ iſrl̓ ē: ⁊ hō iuda: nouellū dilectū. Ergo ipſā vineā increꝑabat quā dn̄ſexpectauit vt faceret vuā: fec̄ autē ſpinas.Et qͥd ait? Mādabo nubibꝰ meis ne pluant ſuꝑ eā. Iratꝰ deus hͦ dixit. Mandadonubibus meis ne pluāt ſuꝑ eā: et vere ſcm̄ē. Miſſi ſunt enī p̄dicatores apl̓i: ſic habemus in actibꝰ apl̓oꝝ. Ꝙꝛ apl̓s Paulꝰ volebat p̄dicare iudeis: ⁊ inuenit ibi nō vuā:ſed ſpinas. Ceperūt enī ꝓ bonis mala reddere: ⁊ ꝑſequi: Et ait tāqͣꝫ implēs qd̓ dcm̄ē. Mādabo nubibꝰ meis ne pluāt ſuꝑ eā:Ad vos miſſi eramꝰ: ſed qꝛ reſpuiſtꝭ vbuꝫdei: ecce cōuertimur ad gentes. Ergo impletū ē: mandabo nubib meis ne pluantſuꝑ eā: Uſqꝫ ad nubes veritas tua venit: